บทที่ 8 บทที่ 7 ความลับที่เขาซ่อนไว้
บทที่ 7 ความลับที่เขาซ่อนไว้
“คุณท่านขับรถเลี้ยวตามเรามาติด ๆ เลยครับ แต่คือว่าผมติดต่อคุณจินไม่ได้” ลูกน้องจิณะหันมาพูดกับเธอด้วยใบหน้าและสายตาดูร้อนรนผิดปกติ
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ธัญวรินทร์เห็นท่าทีของเขาที่กดถือโทรศัพท์คาหูไว้และก็มองกระจกหลังไปด้วย
“มึงจอดก่อนได้ไหม! กูติดต่อนายไม่ได้!” เสียงที่ลูกน้องของจิณะพูดกับคนขับรถมันดังแบบที่ทำให้เธอตกใจ
“จะจอดได้ไงคุณชาย คุณท่านให้เข้าไปเลย แล้วรถก็จี้ตูดอยู่นี่!” คุณชาย? ธัญวรินทร์มองคนที่เอาโทรศัพท์แนบหูและหันมามองเธอด้วยแววตาแปลก ๆ
“ผมชื่อสมชายเป็นลูกน้องคุณจิน วันนี้รับหน้าที่มารับคุณวีแทนคุณจินครับ” สมชายควรแนะนำตัวก่อนเธอจะขึ้นรถคันนี้หรือเปล่า ไม่ใช่ว่าจะถึงที่หมายแล้วถึงค่อยมาแนะนำตัว ธัญวรินทร์รู้สึกว่ามันแปลก
“งั้นเหยียบเลยกูต้องพาคุณวีขึ้นไปหานายก่อน!”
รถตู้เวลไฟร์ที่เธอนั่งอยู่เหยียบคันเร่งหนีซีดานป้ายแดงที่ขับไล่หลังกันมา เธอไม่เคยเห็นรถของคุณป้าจึงไม่รู้ว่านั่นใช่รถแม่สามีหรือเปล่า แต่สมชายบอกว่าใช่ก็คงใช่
“คุณวีต้องขึ้นไปพบคุณจินนะครับ” คำว่าขึ้นไปพบทำเอาเธอเผลอกลั้นหายใจ
รถเลี้ยวเข้ามาในเขตประตูรั้วอะลูมิเนียมขนาดใหญ่ที่เปิดรอไว้อยู่แล้ว มีพนักงานรักษาความปลอดภัยมายืนตะเบ๊ะพวกเราแต่รถไม่ชะลอเลยสักนิด ธัญวรินทร์ได้แต่มองไปยังกำแพงปูนสีขาวที่สูงมิดศีรษะ
คฤหาสน์สามชั้นสีขาวสะอาดตา สวยงามด้วยโดมหลักและโดมรอง ที่อยู่อาศัยสุดซูเปอร์ลักชัวรี่บนพื้นที่เกือบสิบไร่
ลานข้างบ้านเป็นที่จอดรถสูงสองชั้น บนนั้นมีรถหรูจอดเรียงกันไม่ต่ำกว่าสิบคัน ใครก็ตามที่เห็นคงรู้ได้ว่าเจ้าของบ้านชื่นชอบอะไร และชอบใช้ชีวิตแบบไหน
จะมีก็แต่สวนธรรมชาติที่โอบล้อมรอบตัวบ้านสร้างความร่มรื่นสบายตาให้แก่คนมอง ตรงนั้นเคยจัดงานแต่งงานของเรา แต่ที่นี่ไม่ใช่เรือนหอ
เรือนหอของเราอยู่อีกที่หนึ่งติดกับบ้านมารดาของเขา ส่วนที่นี่เป็นบ้านส่วนตัวของจิณะ เป็นที่ที่เขาเอาไว้หาความสุขนั่นคือสิ่งที่เขาบอกเธอก่อนจะแต่งงาน
ธัญวรินทร์ชอบสวนที่บ้านจิณะที่สุด ส่วนมุมอื่น ๆ ของบ้านเธอไม่ชอบเอาซะเลย ถ้าคนหนึ่งเดินไปอีกฝั่งหนึ่งของบ้าน อีกคนก็คงหากันไม่เจอ
“คุณวีเชิญครับ” ขณะที่คิดอะไรเพลิน ๆ รถก็จอดลงที่ด้านหน้าบ้านพร้อมกับประตูรถที่เปิดออกในทันที
“เราต้องวิ่งครับเร็ว!” ธัญวรินทร์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อสมชายบอกว่าให้วิ่งเข้าบ้านเธอก็วิ่ง ใจลึก ๆ นึกห่วงจิณะขึ้นมา
“คุณจินเป็นอะไรเหรอคะ ไม่สบายเหรอ?” สมชายไม่ได้ตอบ แต่เดินก้าวนำขึ้นชั้นสองของบ้านอย่างเร่งรีบแบบที่ก้าวขึ้นบันไดทีละสองขั้น
“นายครับ!”
เสียงทุบประตูห้องดังลั่นนั่นยิ่งทำให้ธัญวรินทร์รู้สึกตื่นตกใจ หัวใจเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ถ้าลูกน้องของจิณะเป็นแบบนี้แสดงว่าเขาต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ เลย และมันจะต้องเป็นเรื่องที่ใหญ่มากด้วย
“นาย! นายครับ!”
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงเคาะประตูเปลี่ยนมาเป็นเอาตัวใหญ่ ๆ ของสมชายกระแทกประตูแทน ธัญวรินทร์คิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้วเธอจะหยิบโทรศัพท์ก็ดันลืมกระเป๋าสะพายไว้บนรถ
“เดี๋ยววี…” ธัญวรินทร์พูดยังไม่ทันจบประโยคดีว่าจะลงไปเอาโทรศัพท์ ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก
“อะไรวะ!!”
จิณะเปิดประตูออกมาก็ตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้ง
ร่างสูงของเขาในสภาพนุ่งผ้าขนหนูแบบหมิ่นเหม่ ที่จริงยังไม่ได้นุ่งดีเลยด้วยซ้ำ ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิงราวกับเพิ่งตื่นนอน ทั้งที่ตอนนี้บ่ายกว่าเข้าไปแล้ว
“อะไรของมึงไอ้เหี้ยชาย!” สภาพเจ้านายแบบนี้คือเมื่อคืนหนัก!
“เมียนายมาครับ!” สมชายรีบช่วยเจ้านายผูกปมผ้าขนหนูเพราะกลัวว่าเจ้าแสนรู้มันจะออกมารับลมเล่นไม่ถูกเวลาเสียก่อน
“เมียเหี้ยอะไร! เมีย…” จิณะพูดออกมาเหมือนเพ้อ ๆ ก่อนจะกะพริบตาเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของสมชายลูกน้องคนสนิท สักพักสติเขามาเลย!
หัวใจของเขาเหมือนตกจากที่สูง ชายหนุ่มเอียงตัวมาทางซ้ายนิดหนึ่งก็เห็นคนที่ไม่คิดว่าจะอยู่ตรงนี้ได้ ยืนอยู่ด้านหลังไอ้สมชาย!
“เฮ้ย!” เสียงของเขาตกใจ แต่คงไม่เท่าเสียงทักทายที่ดังมาจากข้างล่าง
“จิน! ตาจินอยู่ไหนลูก! นี่แล้วคุณวีไปไหนขึ้นไปปลุกลูกชายตัวดีของฉันหรือไง…เอาน้ำมาให้คุณวิหน่อย” นั่น...เสียงมารดาเขา!
เมียมาไม่พอ แม่ก็มา แม่มาไม่พอ คุณวิ! แม่ของธัญวรินทร์ก็มา!
ฉิบหาย! เหี้ยแล้วจริง ๆ แข้งขาของจิณะแทบจะอ่อนแรงดีว่าเขาจับประตูห้องเพื่อทรงตัวไว้ทัน
ธัญวรินทร์มองจิณะด้วยความมึนงง สรุปแล้วเขาไม่ได้เจ็บป่วยแต่เมาค้าง เธอถอนหายใจคล้ายระอาพร้อมกับละสายตาจากจิณะ
ในขณะที่กำลังหมุนตัวจะเดินลงไปหาคุณป้าและมารดาด้านล่าง อยู่ ๆ สองเท้าของเธอกลับลอยขึ้น หญิงสาวกำลังจะอ้าปากร้องด้วยความตกใจ มือหนาก็ปิดปากเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที
“อย่าส่งเสียง…หยุดก่อน” แค่จิณะหมุนตัว เราก็เข้ามาอยู่กันในห้องนอนของเขาแล้ว และทั้งห้องยังคงมืดสนิท หัวใจของธัญวรินทร์จึงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นหวาดกลัว
“คุณจินปล่อยวีก่อน” อ้อมแขนแข็งแรงกลับรัดเธอแน่นขึ้น
“จะมาทำไมไม่บอก!” เขากดเสียงถาม น้ำเสียงไม่พอใจเต็มที่ ก่อนจะดีดนิ้วทีหนึ่งไฟทั้งห้องนอนก็สว่างพรึบ
เขาใช้ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเธอ กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของจิณะทำให้เธอต้องหันหน้าหนี และตอนนั้นเองที่สายตาไปปะทะกับดวงตาคู่หนึ่งของคนที่นั่งพิงหัวเตียงมองเธอด้วยแววตาตื่นตกใจไม่แพ้กัน
แค่เท่านั้นธัญวรินทร์ก็เข้าใจทุกอย่าง ก่อนสายตาจะกลับมาจดจ้องจิณะอีกครั้งพร้อมกับริมฝีปากอวบอิ่มที่แสยะยิ้มออกไปด้วย
ก๊อก ๆ ๆ
“ตาจิน! อยู่ในห้องหรือเปล่า หนูวีลูกนอนห้องนี้กันหรือห้องอื่น...” เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงมารดาเขา จิณะหลับตาลงและทิ้งหน้าผากวางบนบ่าเล็กของธัญวรินทร์
“วี…” เธอนิ่งแม้ว่าจะโดนเขาเขย่าก็ยังนิ่งอยู่ ธัญวรินทร์มองเลยผ่านร่างกายเขาไปยังเตียงนอน จิณะยกมือขึ้นกุมหัว
“หนูวีลูก ได้ยินแม่ไหมจ๊ะ” แน่นอนว่าธัญวรินทร์ได้ยิน แต่เธอยังไม่ขานรับทั้งยังเงยหน้ามองจิณะอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า
“วี…เมือคืนผมเมา คือขอโทษแล้วกันจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ในบ้านเราอีก” ธัญวรินทร์ก็ยังคงเงียบ เสียงเรียกหน้าห้องยังคงดังอยู่ มือหนาจึงจับมือบางขึ้นมากุมไว้
“คุณสัญญาไหมคะ?” จิณะเม้มริมฝีปากก่อนจะพยักหน้าอย่างหงุดหงิด
จิณะไม่รู้ว่านี่มันวันโลกาวินาศมหาประลัยจะสิ้นโลกหรือไง! ไอ้ฉิบหายเขาจำวันผิดคิดว่าเมียจะมาพรุ่งนี้! เมื่อคืนเลยดื่มสะบัดแบบลืมโลก! แล้วก็…โถ่โว้ยยยยยยย
“วีจะรับหน้าแม่คุณให้…แต่คุณคงต้องให้ผู้หญิงของคุณไปแอบก่อนค่ะ”
