บทที่ 9 บทที่ 8 ความช่วยเหลือ
บทที่ 8 ความช่วยเหลือ
“ไปหลบสิ! จะมานั่งบื้ออยู่ทำไม!” จิณะหันไปพูดกับคนบนเตียงด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะหันกลับมามองหน้าธัญวรินทร์ที่โดนเขากางแขนกั้นไม่ให้เธอหลบไปไหนหากเรายังคุยกันไม่จบ
ธัญวรินทร์มองหน้าเขาและเลิกคิ้วขึ้น ปลายนิ้วชี้จิ้มไปบนหน้าอกแกร่งและยันให้เขาถอยห่างออกไป จิณะยอมล่าถอยออกมาแต่โดยดี แต่ก็ยังอยู่ในตำแหน่งที่ถ้าธัญวรินทร์ตุกติกเขาก็สามารถคว้าเธอมาจัดการได้ทัน
“คะคุณแม่…” เมื่อสายตาเห็นว่าผู้หญิงของจิณะวิ่งหลบเข้าไปในห้องแต่งตัวแล้วเธอก็ขานรับเสียงเรียกของมารดาเขา
ระหว่างนั้นธัญวรินทร์ก็กวาดสายตามองไปบนเตียงนอนอีกที เมื่อเห็นว่ายังกับสนามรบ! เธอก็ชี้นิ้วให้เขาไปจัดการผ้าปูเตียงให้ดีเพราะมันยับย่นไปหมด
จิณะไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มขบสันกรามแน่นจากที่ปวดหัวเพราะเมาค้างก็ยิ่งปวดหัวมากขึ้นกว่าเดิมอีก
ธัญวรินทร์ไม่เพียงแค่ชี้นิ้วออกคำสั่งเขา แม้ใบหน้าจะเรียบนิ่งแต่แววตากลับล้อเลียนเขา ยิ่งทำให้จิณะหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
“กว่าจะเปิดประตูได้ทำอะไรกันอยู่หรือจ๊ะ”
ทันทีที่ธัญวรินทร์เปิดประตูให้คุณป้าเข้ามาในห้อง ท่านก็คว้าสองมือเธอไปจับไว้ในทันที ใบหน้าอวบอิ่มของท่านระบายยิ้มพร้อมกับใช้ฝ่ามือนุ่มข้างหนึ่งลูบแก้มเธอด้วยความเอ็นดู
“พอดีวีเข้าห้องน้ำค่ะคุณแม่” ดวงตาหม่นแสงของคนเป็นแม่หรี่ลงคล้ายจับผิดและมองเลยไปด้านหลังเธอ จีรวรรณเห็นลูกชายกำลังดึงผ้าปูที่นอนเก็บเรียบร้อยก็ได้แต่จิ๊ปากชอบใจ
จิณะยังไม่หันไปหามารดาในทันที แต่เขารีบตลบผ้าห่มคลุมเตียงนอน ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทำ! แล้วต้องมาทำเพราะธัญวรินทร์สั่ง!
“แม่จะเรียกเราทำไมนักหนาก็ไม่รู้ กว่าผมกับวีจะได้เจอกันสักที” ธัญวรินทร์ไม่ทันตั้งตัวอยู่ ๆ เธอก็โดนท่อนแขนแกร่งสอดเข้ามารั้งเอวบางเพื่อดึงให้ไปยืนอยู่ข้างกายเขา
จิณะไม่ได้แค่พูดเปล่าแต่มือหนาของเขาลูบสะโพกเธอเล่นราวกับไม่ทุกข์ร้อน
“ฉันจะไปรู้แกหรือไง นี่มาแบบเซอร์ไพรส์เพราะจะพาหนูวีมาจับผิดว่าแกซ่อนนังตัวดีคนไหนไว้ในห้องนี้หรือเปล่า”
ไม่ใช่แค่ใจของเขาเท่านั้นที่ร่วงหล่นไปบนพื้น แต่ใจของธัญวรินทร์ก็ไม่ต่างกัน เพราะถ้าโดนจับได้คงไม่ได้มีแค่เขาที่ซวย เธอก็จะซวยไปด้วย
“คุณจินคงไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ…ใช่ไหมคะ” เธอทำใจดีสู้เสือเอ่ยปากถามทั้งยังเงยหน้าขึ้นไปสบตาจิณะ มุมปากหยักยกขึ้นก่อนจะโน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้
“ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไง คุณไม่รู้เหรอว่าผมรอคอยวันนี้มานานแค่ไหน” ธัญวรินทร์ยิ้มแต่เธอก็แอบกัดกรามแน่น ถ้าจิณะโน้มหน้าลงมามากกว่านี้นั่นเท่ากับว่าปากและจมูกของเราจะโดนกัน
“คุณแม่อยู่นะคะ” หญิงสาวหันหน้าหนีและเม้มริมฝีปากก้มหน้างุด ท่าทีแสร้งเขินอายแบบนี้จิณะมองทะลุปรุโปร่งแต่มารดาเขากลับไม่รู้
“งั้นแม่ลงไปรอหนูวีข้างล่าง ตาจินรีบอาบน้ำเดี๋ยวไปทานข้าวด้วยกัน คุณวิรออยู่ข้างล่างด้วยอย่าให้ผู้ใหญ่รอนาน แม่ลงไปรอหนูข้างล่างนะจ๊ะ” มารดาของจิณะเดินออกไปแล้ว ชายหนุ่มเจ้าของห้องก็ปิดประตูในทันที
จิณะคว้าเอวเธอไว้เพราะธัญวรินทร์ทำท่าจะเดินตามมารดาเขาไป หญิงสาวหันมาทำตาขวางใส่เขา
“อยู่ด้วยกันนี่แหละคุณจะลงไปข้างล่างทำไม ออกมาได้แล้ว!” ท้ายประโยคเขาตะโกนพูดกับคนที่แอบอยู่ในห้องแต่งตัว
สักพักเงาร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสุดเซ็กซี่ที่เธอคงเปลี่ยนเมื่อสักครู่นี้ ธัญวรินทร์เห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างระอา เธอเงยหน้าไปสบตาจิณะ สายตาเต็มไปด้วยคำถามนานาประการ
“คุณมองหน้าเหมือนผมเป็นคนไม่ดีอย่างนั้นล่ะ!” แล้วสภาพคนดีที่ไหนทำตัวแบบนี้กัน ธัญวรินทร์เดินไปนั่งที่โซฟาเบดปลายเตียงและยกมือขึ้นกอดอก จิณะเดินลากเท้าตามเข้ามาใกล้
ผู้หญิงคนนั้นยังคงยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิม ก่อนที่อยู่ ๆ ก็คุกเข่านั่งลงและร้องไห้
“หนูไม่รู้ ฮึกกก หนูไม่รู้ว่าพี่เขามีแฟนแล้วค่ะ คือพี่เข้าใจหนูใช่ไหมว่าหนูขายตัว หนูเลือกแขกไม่ได้ ใครให้หนูทำอะไรหนูก็ต้องทำ...”
ทุกคำพรรณนาอีกหลากหลายประโยคของหญิงสาวคนนั้นทำเอาหัวใจของธัญวรินทร์ห่อเหี่ยว ผู้หญิงที่จิณะเลือกใช้บริการอายุเพียงแค่ยี่สิบเอ็ดปี เริ่มทำงานจริง ๆ ตั้งแต่อายุสิบแปด คือมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก จุกอก หม่นหมอง แต่ที่แน่ ๆ ไม่มีความเสียใจหรือผิดหวังอยู่เลย
“คุณไม่ต้องไปฟังเรื่องดรามาหรอกวี เธอก็หยุดร้องไห้ฉันจะประสาทเสีย!” จิณะเดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานเขียนอะไรขยุกขยิกลงบนสมุดเช็ค และก็มาเขวี้ยงใส่คนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเราสองคน
แม้ผู้หญิงคนนั้นจะไม่โกรธและทำตาลุกวาวเมื่อเห็นยอดจำนวนเงินที่ได้จากจิณะไปหลังจากทำงานเสร็จ แต่ธัญวรินทร์กลับรู้สึกเกลียดเขา จิณะทำเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนและเป็นแค่สิ่งของ
“เดี๋ยวตอนเราลงไปกินข้าวค่อยให้ไอ้ชายพายัยนี่ออกไป!” จิณะพูดจบก็ใช้สายตาเข่นเขี้ยวจ้องมองผู้หญิงคนนั้น เขาแน่ใจว่าไม่เคยเจอยัยนี่!
ส่วนสายตาของภรรยาตีทะเบียนไม่พอใจแบบที่จิณะก็รู้สึกได้ แต่ถามว่าสนใจไหม แน่นอนว่าเขาไม่สนใจอยู่แล้ว ธัญวรินทร์จะคิดกับเขายังไงแล้วไงอะ
เธอคงคิดว่าเขาชั่วเขาเลวที่ทำแบบนี้กับผู้หญิงพวกนี้ แต่ที่เธอไม่รู้คือเมื่อคืนเขาดื่มเหล้าเมา และภาพตัดตั้งแต่ตอนจะขึ้นรถตู้กลับบ้านมาด้วยซ้ำ และมารู้สึกตัวตื่นอีกทีก็ตอนที่สมชายมาเรียก!
จิณะจำอะไรไม่ได้เลย แต่ตื่นมาก็อยู่บนเตียงกับผู้หญิงคนอื่น! เขาไม่มีทางพาผู้หญิงกลับมาที่บ้านหลังนี้ และถึงมีปาร์ตี้กันจริง ๆ ก็ไม่มีทางที่เขาจะพาใครมานอนบนเตียงส่วนตัว!
ถ้ายัยนั่นไม่เล่นลูกไม้ก็ตลกเกินไปแล้ว และสภาพเมาเละแบบนั้นไม่มีทางที่จะแข็งปึ๋งถึงขนาดจะเสียบใครได้!
ถ้าเขาจะทำเรื่องอย่างนั้นไม่มีทางที่จะปล่อยให้ตัวเองเมาทิ้งตัว เขามันเป็นพวกชอบจำภาพ ชอบรู้สึก ชอบรู้ลึก แต่นี่แรงจะยืนกูยังไม่มีเลย! แถมยังปวดหัวฉิบหายอีกด้วย!
เพราะฉะนั้นแม่งต้องมีคนหาเหาใส่หัวให้เขาอยู่แน่ ๆ และคืนนี้เขาจะไปจัดการพวกมันเรียงตัว!
ก่อนที่จิณะจะหันมาเห็นสายตาของธัญวรินทร์ที่ยิ่งสบตาเธอเขาก็ยิ่งหงุดหงิด มันหงุดหงิดถึงขนาดงุนง่านมาก
ชายหนุ่มจึงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอทั้งที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวผืนเดิมนั่นแหละ สุดท้ายธัญวรินทร์ก็พ่ายแพ้หันหน้าหนีเขาไปอีกทาง ริมฝีปากหยักยกยิ้มก่อนจะก้มลงไปสูดลมแรง ๆ ใกล้กกหูเธอ
“เกลียดผมเยอะ ๆ วี เพราะผมก็ไม่ได้ชอบคุณ!”
