บทที่ 2 ฝากฝัง
Chapter2
ฝากฝัง
....ณ บริษัทยักษ์ใหญ่นำเข้ารถหรู...
เตชิน จอดรถหน้าบริษัทฯ ของผู้เป็นบิดา โดยมีพนักงานมายืนรอรับเขาอยู่ก่อนหน้าแล้ว พนักงานชายเดินมาเปิดรถให้เขา ส่วนพนักงานสาวสวย หุ่นดี ใส่เครื่องแบบของบริษัทสีน้ำเงินสดใส ซึ่งเขาคุ้นหน้าเป็นอย่างดี
"เชิญค่ะ คุณเตชิน คุณท่านรออยู่ที่ห้องทำงานค่ะ"
อรปรียา พนักงานอายุราว 35 ปี เป็นเลขาฯ ของผู้เป็นบิดามาหลายปีแล้ว และเป็นคนที่บิดาเขาไว้ใจที่สุดลงมาต้อนรับ แล้วนำเขาไปยังลิฟท์เพื่อขึ้นไปยังชั้น 33 ของตึก เป็นห้องทำงานขนาดใหญ่ ขึ้นได้เฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้น
"ครับ พ่อ เรียกผมด่วนมีอะไรหรือเปล่า"
กล่าวทักทายผู้เป็นบิดาพร้อมเดินไปนั่งตรงโซฟาหรูกลางห้อง เตชินสนิทกับพ่อมาก และมีพ่อที่ดูแลมาตั้งแต่เล็ก เนื่องจากมารดาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก ซึ่งตอนนั้นเขาจำอะไรไม่ได้เท่าไรนัก รู้แต่เพียงว่าครอบครัวของเขาอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ หลังจากที่แม่เขาเสียไปแล้ว พ่อจึงได้พาเข้ามาอยู่ที่กรุงเทพฯ และทำธุรกิจมาจนทุกวันนี้
"ช่วงนี้เราไม่ได้เจอกันเลยนะ แกอยู่แต่คอนโด ไม่ยอมเข้าบ้านเลย หรือว่าซุกเมียไว้"
ผู้เป็นพ่อพูดอย่างอารมณ์ดี พลางยิ้มที่มุมปาก มองหน้าลูกชายสุดที่รักที่ส่วนละม้ายคล้ายเขา แต่เตชินต่างจากเขาตรงที่นิ่ง เงียบขรึม สีหน้าเรียบเฉย และเป็นผู้ใหญ่เกินวัย และเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึก คงเพราะว่าต้องดูแลตัวเอง และทำงานช่วยเขาตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงไม่ค่อยเซ้าซี้ชีวิตของลูกชายสักเท่าไหร่ ปล่อยให้เขาได้ใช้ชีวิต และตัดสินใจเอง
"เปล่าครับพ่อ ผมแค่เหนื่อย ทั้งงานที่คลับ และเรื่องเรียนอีก ที่พ่อโทรให้ผมเข้ามามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ" เตชินพูด กับพ่อพร้อมกับจิบกาแฟร้อนหอมกรุ่น ที่เลขาฯ มาเสิร์ฟพร้อมของว่าง แล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ
"พ่อก็บอกแกแล้ว ให้หุ้นส่วนแกดูแทน ส่วนแกก็มานั่งบริหารงานที่บริษัทฯ อย่างเดียวก็พอ นี่แกแทบไม่มีเวลามาดูเลยไอ้เต" พ่อพูดพลางมองหน้าลูกชายสุดที่รัก
"พ่อมีเรื่องอยากให้แกช่วยหน่อย"
พูดพลางจิบชาร้อน ที่เป็นชาแท้จากเมืองเชียงใหม่ ที่คัดสรรมาอย่างดี มีรสชาติหอม ละมุนลิ้น
"แกจำลุงทิวาได้ไหม ที่เป็นเพื่อนพ่อสมัยที่เราอยู่เชียงใหม่ พอดีลูกชายแกมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยเดียวกันกับแก แต่ลูกแกไม่ยอมให้คนของที่บ้านตามมาดูแล แกเป็นห่วง ก็เลยฝากฝังกับพ่อให้ช่วยดูแล อีกอย่างน้องยังเด็ก และไม่เคยไปไหนไกลตา"
"แกว่าไง ติดอะไรหรือเปล่า" พูดพลางมองหน้าลูกชาย ที่นั่งครุ่นคิด
"ผมจำหน้าน้องไม่ได้ แล้วยังไงต่อ"
พ่อว่าจะให้น้องไปพักที่คอนโดแก เพราะมันอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยที่สุด ส่วนน้องจะย้ายไปอยู่กับแกไหม ลุงทิวาจะเป็นคนจัดการเองพูดกับลูกเอง " พูดพร้อมมองหน้าผู้เป็นบุตรชาย
"แต่พ่อต้องถามความสมัครใจของแกก่อน คอนโดแกกว้างขวาง สะดวกสบาย เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยน้องมันได้"
"ทำไมไม่เช่าอยู่เอง ผมไม่ชอบอยู่กับใคร พ่อก็น่าจะรู้" ขนาดที่บ้านยังไม่กลับ เตชินคิด
"แต่ลุงทิวา เป็นห่วงน้อง อีกอย่าง นายเขาเป็นคนที่ดื้อรั้น เอาแต่ใจ สไตล์คุณหนูนั้นแหละ ยังไงก็ช่วยหน่อยนะ ถือว่าพ่อขอ"
เมื่อเตชินขัดผู้เป็นพ่อไม่ได้จึงได้แต่พยักหน้า
"ถ้ายังไงพ่อจะให้น้องไปที่คอนโดแกเลยนะ ถ้าลุงทิวาจัดการเรียบร้อย"
"ก็คงแล้วแต่พ่อเลยครับ"
เตชินพูดอย่างเซ็งๆ เขายังหวงชีวิตความเป็นส่วนตัวที่คอนโด เตชินใช้คอนโดเป็นที่พักผ่อนหลังจากทำงานที่คลับ ซึ่งก่อนหน้านี้คลับกับบ้านเป็นที่เดียวกัน แต่เนื่องจากเบื่อความวุ่นวาย และผู้หญิงที่เข้ามามากมายทั้งสาว แก่ แม่ หม้าย ไฮโซ แต่เตชินกลับไม่เคยสนใจใคร เพราะความที่เขาไม่มีเวลา และยังไม่รู้สึกตื่นเต้นกับใครเป็นพิเศษ เพียงแค่ความต้องการทางกายเท่านั้นก็จบ จึงยังโสดมาจนถึงทุกวันนี้
หลังจากนั้นเตชิน ก็ขอตัวกลับไปที่คลับเพื่อเคลียร์เอกสารที่เขาไม่ได้เข้ามาสองวันแล้ว หลังจากติดทำโปรเจคกับเพื่อนที่มหาวิทยาลัย
