บทที่ 4 ตัววุ่นวาย

Chapter4

 ตัววุ่นวาย

TechinTalk

หลังจากที่ผมเข้าไปดูแลความเรียบร้อยภายในโชนวีไอพีได้ไม่นาน  ไอ้ไม้ก็วิ่งหน้าตื่นมาบอกบอกผมเรื่องที่ได้ฝากฝังมันไว้

"เจ้านาย แย่แล้ว เด็กคนนั้นท่าจะโดนสอยแน่คืนนี้ รีบไปเถอะครับ" 

ผมนึกไว้ไม่ผิด ตามประสบการณ์ที่เจอ ว่าเจ้าเด็กหนุ่มหน้าละอ่อนนั่น น่าจะไม่รอดคืนนี้แน่ เนื่องจากมีสายตาหลายคู่ที่จ้องจะเขมือบอยู่ตลอดเวลา เพราะเหตุนี้ผมจึงได้บอกลูกน้องให้ดูมันไว้  ผมรีบตามไปที่ห้องน้ำหลังคลับ แต่ประตูห้องน้ำถูกล็อคจากด้านใน ไอ้ไม้เคาะอยู่หลายที แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ผมชักหวั่นใจเพราะคิดว่าคงเกิดเรื่องไม่ดี เลยใช้แรงทั้งหมดที่มี พังประตูเข้าไป แล้วก็ตกใจในสภาพที่เห็นเบื้องหน้า

"ปล่อยมัน" 

ผมมองไอ้คนตัวใหญ่ที่คร่อมอยู่ข้างบน ด้วยแววดาที่ดุดันแข็งกร้าว

"อย่าเสือกเรื่องของกู" 

มันหันหน้ามามองผมด้วยสายตาเกรี้ยวกราดที่ถูกขัดจังหวะ ก่อนที่จะก้มลงซุกไซ้กับของหวานมันต่อ โดยไม่สนใจผม 

ภาพเด็กหนุ่มสภาพเนื้อตัวมีรอยฟกช้ำ เสื้อผ้าถูกฉีกออกขาดวิ่น นอนสลบไสลอยู่บนพื้นห้องน้ำ โดยมีร่างสูงใหญ่คร่อมอยู่ด้านบน กำลังซุกไซ้บนเนื้อตัวขาวแน่น อย่างเมามันส์ ส่วนมืออีกข้างล้วงลึกเข้าไปในกางเกงยีนส์สีซีด

ผมเข้าไปประชิดตัวแล้วกระชากเสื้อมันลุกขึ้นยืน โดยไม่ให้ตั้งตัว แล้วต่อยไปที่ใบหน้ามันหนักๆสามสี่ที แล้วจังหวะที่มันสวนหมัดมา ผมใช้ความเร็วกว่า สูงกว่า หลบ และจับข้อมือมันพลิกพร้อมกระทุ้งไปที่หน้าท้อง และปัดขาคู่ต่อสู้ก่อนที่จะเตะมันร่วงลงพื้นดังโครมสี่ห้าที ก่อนที่มันจะสลบไป  

ไม้ยืนอ้าปากค้างในเวลาเพียงไม่กี่วินาที  เจ้านายก็สามารถล้มคู่ต่อสู้ที่มีร่างสูงใหญ่พอๆกันกับเจ้านายของตน โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ 

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อมองดูร่างบางที่นอนสลบไสล ก่อนจะถอดสูทคลุมตัว แล้วช้อนอุ้มคนที่นอนสลบตรงพื้นขึ้นมา หันไปบอกไอ้ไม้ให้การ์ดมาจัดการขยะที่อยู่ในห้องน้ำให้สะอาด 

"อ้าว !! เจ้านาย แล้วจะเอาน้องไปไหนละครับ" ไม้วิ่งตามกระหืดกระหอบ

ผมไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปหลังร้าน ซึ่งสามารถเชื่อมต่อไปด้านในคลับเพื่อขึ้นไปยังห้องพักส่วนตัวที่อยู่บนชั้นสอง เอาไว้ใช้ยามที่ทำงานดึกมาก หรือเวลาเมาแล้วกลับคอนโดไม่ไหว

"เดี๋ยวกูไปจัดการขยะก่อน มึงดูไอ้นี่ด้วย แล้วก็บอกเพื่อนมัน ทีหลังอยากท่องราตรีก็ให้พวกมันระวังตัวกันให้มากกว่านี้หน่อย" 

พูดเสร็จร่างสูงก็เดินออกไป สวนทางกับเพื่อนกลุ่มของนาย ที่วิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาหลังจากทราบข่าวจากบอดี้การ์ดในคลับ พร้อมมองหน้าคนหน้าดุ ที่ตอนนี้มองพวกเขาด้วยสายตาที่ดุดัน 

คนอะไรหนาวเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ ดอกหญ้าคิดในใจ ก่อนจะวิ่งตามเพื่อนเข้าไปในห้อง

หลังจากเคลียร์เรื่องวุ่นวายหลังร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็กลับขึ้นมายังห้องพัก

แต่ไม่มีใครอยู่ในห้องเลยสักคน ผมโมโหเผลอแปบเดียวคนที่นอนสลบอยู่บนเตียงนอนก็หายไป แม่งไม่น่าช่วยมันเลย มันน่าโมโหจริงๆ ออกไปโดยคำขอบคุณสักคำก็ไม่มี 

 ก่อนหน้านั้น

"ไอ้นาย ตื่นๆ เป็นไงมั่งวะ"  ปอนด์ปลุกพร้อมเขย่าตัวเพื่อนที่นอนไม่ได้สติ ด้วยความเป็นห่วง 

"ดูเสื้อผ้ามันขาดวิ่นหมดเลย เอาเสื้อสูทของตาหน้าดุคนนั้นใส่ทับให้มันเลย" 

ดอกหญ้าพูดแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเอากะละมังและผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาเช็ดตัวให้เพื่อนให้รู้สึกตัว สักพักชายหนุ่มก็เริ่มขยับตัว 

"กูโดนเสียบตูดหรือยัง" นายพูดพลางลุกขึ้นนั่ง ทำท่างงๆ อยู่บนเตียงนอนขนาดหกฟุต พร้อมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดตรงท้อง และหลัง 

"แล้วนี่ห้องใครวะ" ถามด้วยความสงสัย 

"มึงโอเคยัง ถ้าโอเคแล้ว เรากลับกันเถอะ กูว่ากูชักร้อนๆหนาวๆแล้ววันนี้" ดอกหญ้าพูด หลังจากเช็ดตัวให้นายเสร็จแล้ว 

"ยิ่งได้ข่าวว่า เจ้าของคลับคนนี้ดุมากน้อย เป็นรุ่นพี่ปีสี่ที่มหาวิทยาลัยคณะเดียวกันกับเราด้วยนะมึง เดี๋ยวเป็นเรื่องอีก" เลโอพูดพลางทำท่าขนลุกขนชัน

ว่าแล้วทั้งสี่คนก็รีบออกมาจากห้องพักส่วนตัวของผู้เป็นเจ้าของคลับอย่างเงียบ ๆ

"มึงจะให้กูไปส่งมึงไหม" ปอนด์ถามเพื่อนอีกครั้ง หลังจากที่เดินมาถึงโรงจอดรถ

"ไม่ต้องหรอกเดียวกูไปเอง นั่งเเท็กซี่ไปใกล้แค่นี้เอง"

"กูไหว ไม่ต้องห่วง นี่ก็ดึกมากแล้ว" 

นายรู้ดีว่าเพื่อนเป็นห่วงและอยากไปส่ง แต่เนื่องจากตอนนี้ดึกมากแล้ว จึงไม่อยากให้เพื่อนขับรถวนไปมาและที่สำคัญคืนนี้เป็นคืนแรกที่เขาต้องไปพักที่คอนโดของพี่เตชิน แม้แต่หน้าเขายังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เตชินขับรถกลับคอนโดหรูที่อยู่ใจกลางเมืองด้วยความเร็ว ที่พักไม่ไกลจากคลับมากนัก ระหว่างทางเขาครุ่นคิดถึงหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นความรู้สึกตอนนี้มันสับสน ทำไมเขาต้องอยากปกป้องเด็กดื้อ ขี้โวยวายคนนี้ ทั้งที่เจอกันครั้งแรกก็ไม่ดีสักเท่าไหร่ แต่เพราะด้วยดวงตาสดใส ละม้ายคล้ายคนที่เขาคุ้นเคยและรักมากคนหนึ่ง แต่นั่นมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว และหลังจากที่ครอบครัวเขาต้องย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย จนคืนนี้ จะเป็นคืนแรกที่เด็กหนุ่มที่ชื่อนาย หรือ นายจะเข้ามาอยู่ที่คอนโดของตน

ณภัส หรือ นาย มึงยังจำพี่คนนี้ได้หรือเปล่านะ 

เอี้ยดดดดดดด...

เสียงรถหรูที่วิ่งมาด้วยความเร็วตรงบริเวณที่จอดรถส่วนตัวของคอนโด  ชายหนุ่มขึ้นลิฟท์ไปยังห้องที่อยู่ชั้นบนสุด ซึ่งมีเพียงห้องเขาเท่านั้น ชายหนุ่มเดินเข้าไปยังห้องนอน และอาบน้ำชำระร่างกาย ปล่อยให้น้ำไหลจากฝักบัว ชโลมร่างกายอันแข็งแกร่ง หลังจากเหน็ดเหนื่อยทั้งวัน พร้อมนึกหน้าไอ้เด็กหนุ่มคนนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้างหลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็สวมเพียงกางเกงนอนตัวเดียว 

แต่เอ๊ะ ทำไมลูกลุงทิวายังไม่มา นี่ก็ดึกมากแล้ว เตชินคิด แต่ก็รู้ว่าเด็กหนุ่มมีคีย์การ์ดจึงไม่นึกห่วง  หลังจากล้มตัวลงนอน สักพักชายหนุ่มก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

แกร๊ก แกร๊ก 

เสียงเปิดประตูเข้าห้อง ผู้มาใหม่ไม่ได้เปิดไฟ เนื่องจากตอนนี้ดึกมากแล้ว เขาเองไม่อยากรบกวนเจ้าของห้อง และที่สำคัญเขาอยากจะล้มตัวลงนอนให้เร็วที่สุด ทั้งจุก ทั้งเจ็บ และเหนื่อยล้าเต็มทน นายใช้สายตาที่ปรับชินกับความมืด เห็นพอลางๆ แล้วเดินผ่านห้องนั่งเล่น ที่มีโซฟาตัวใหญ่ และทีวีจอขนาดมหึมาตั้งอยู่อย่างเป็นสัดส่วน และข้างๆมีห้อง ซึ่งนายคิดว่าน่าจะเป็นห้องนอนของตน จึงผลักประตูเข้าไป คลำเตียงนอน แล้วล้มตัวลงนอนบนที่นอนหนานุ่ม ก่อนจะยัดร่างบางเข้าไปใต้ผ้าห่มหนา ขาก่ายหมอนข้างที่อยู่บนที่นอน แต่เอ๊ะ!! ทำไมมันอุ่นๆ  แต่ด้วยความง่วงก็เลยไม่ได้สนใจอะไรอีก สักพักชายหนุ่มก็ผล็อยหลับไป