บทที่ 6 หวงน้อง
Chapter 6
หวงน้อง
หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์
“ไอ้เต ทางนี้” มาร์คเรียกเพื่อนสนิท แค่เพื่อนของเขาเดินมาหน้านิ่ง ไม่สนใจใคร มุ่งเดินตรงมาทางเพื่อนที่ยืนร้องตะโกนโหวกเหวก แค่นี้มันก็หล่อใจละลาย รัศมีออร่าออกมาเสียจนสาวๆมองจนต้องเหลียวหลัง เสียอย่างเดียวมันเป็นเสือยิ้มยาก ไม่ค่อยจะสนใจใคร มาร์คมองเพื่อนที่เดินมาพลางยิ้มส่ายหน้าให้กับความชิวของเตชิน
ไอ้เตชิน มันหล่อไม่เผื่อแผ่ใครจริงๆ ทั้งหล่อ ทั้งรวยแค่มันจอดรถลงมาก็มีสาวๆ มองตามตาละห้อย สาวๆต่างรู้ดีว่าแทบจะนับครั้งได้ที่ เตชินจะเข้ามหาวิทยาลัย ดังนั้น เมื่อไหร่ทีมันเข้ามาก็จะมีสายตาละห้อยน่าสงสาร และเสียงกรี๊ดดังมาเป็นระยะๆ จนเป็นความเคยชินไปแล้ว
แต่ เอ๊ะ!! เมื่อกี้นี้เหมือนมีใครลงมาจากรถหรูของมันด้วย
“เฮ้ยไอ้เต!! กูเห็นแวบๆว่ามีเด็กผู้ชายลงจากรถมึงด้วย ใครวะน่ารักสัส!!”
มาร์คลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปเพื่อจะได้เห็นหน้าเด็กคนนั้นชัดๆว่าเป็นใคร เด็กหนุ่มที่ตามหลังเตชินมา แยกตัวออกไปยังกลุ่มเพื่อนนักศึกษาปี 1 หน้าตาดี ผิวพรรณขาวสะอาดตา รูปร่างสูงโปร่ง และยังเป็นจุดสนใจของสาวๆหนุ่มๆ ในมหาวิทยาลัยอีกด้วย โดยรวมถือว่าเด็ดมาก งานดีทีเดียว
“ใครวะ แนะนำให้กูรู้จักหน่อย”
“เสือก”
ไอ้คนหน้าหล่อพูดน้ำเสียงดุห้วน สายตาหันมามองตาขวาง จนมาร์คและกลุ่มเพื่อนถึงกลับสะดุ้งโหยง
“เชี่ย!! ไม่ถามแล้วก็ได้ ทำไมเหวี่ยงจังมึง”
"เรื่องของกู"
เมื่อไอ้เตชินมันเงียบไม่สนใจที่จะตอบ คนเป็นเพื่อนจึงเปลี่ยนเรื่องสนทนา แต่ไม่วายมองเด็กหนุ่มที่หันมองมาทางนี้เช่นเดียวกัน
“วันนี้จะมีการจับสายรหัส รุ่นน้องปีสอง ปีสาม อยากให้พวกเราอยู่ด้วย ถึงจะเป็นพี่ปีสี่น้องมันก็อยากให้มีส่วนร่วม เผื่อมีการเลี้ยงสายรหัส มึงจะได้รู้รายละเอียดกับน้องมันด้วย”
"อืม"
กี่ปีแล้วที่เขาแทบไม่ได้เข้ามาวุ่นวายในสายรหัสเลย ตั้งแต่กิจกรรมรับน้องจนถึงตอนนี้ คงตั้งแต่ตอนปีหนึ่ง ที่เขาได้รับตำแหน่งเดือนคณะฯ แล้วหลังจากนั่นก็ไม่เข้ามาร่วมทำกิจกรรมอะไรอีกเลย เพราะไม่ชอบความวุ่นวาย
แต่ปีนี้ คงต้องเข้าร่วมสินะ เตชินคิดพลางมองไปยังน้องร่วมห้องที่หันมาสบตาพอดี
“มึงเป็นไงบ้างเมื่อคืน แล้วมึงยังเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า แล้วเจอพี่ชายมึงหรือยัง”
ไอ้ปอนด์จับเพื่อนหมุนไปมาดูว่ามีบาดเจ็บหรือบาดแผลตรงไหนอีกบาง ก่อนจะถามนายชุดใหญ่ หลังจากที่พวกเรานั่งจัดแถวกันเรียบร้อยตรงลานกิจกรรมหน้าตึกคณะฯ เพื่อนต่างถามด้วยความเป็นห่วง
“อืม” สั้นกะทัดรัดหลุดออกมาจากปากสวยที่จ้องผมอยู่เช่นเดียวกัน
“แล้วเป็นไง พี่มึงดุมั้ย” ดอกหญ้าถามเบาแทบเป็นกระซิบ แต่ สายตามันโคตรอยากรู้
“มากกกกก.. หมายังต้องเรียกพี่เลย”
“มึงกลัวดอกพิกุลจะร่วงหรือไง ไอ้เชี้ยนาย พูดอธิบายให้กูเข้าใจหน่อยดิวะ”
ไอ้ปอนด์ทำเสียงดุ เออ!! เดี๋ยวนี้มันชักจะเอาใหญ่แล้ว มันกล้าดุผมเหรอครับเนี่ย ผมมองหน้ามันอย่างคาดโทษ
"ก็พวกมึงมีแต่คนขี้เสือก" ผมพูดยิ้มๆ แต่ผมไม่อยากพูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา แม่ง พวกห่าลากนี่!! ไม่รู้จะซักทำไม ในเมื่อผมอยากลืม
“น้องกลุ่มนั่นนะ!!!! เงียบหน่อยครับ หันมาฟังพวกพี่ก่อน”
เสียงดุจากรุ่นพี่ปีสอง จ้องมาทางกลุ่มพวกผมที่นั่งอยู่อีกฟากขอบสนาม แล้วมีรุ่นพี่ปีสามที่มาใหม่มองมาทางพวกผมพร้อมอมยิ้มที่มุมปาก ไอ้พี่คนนี้หน้าตามันหล่อจัด แต่คงน้อยกว่าใครบางคนที่อยู่ในความคิดของผมตอนนี้
ผมหันไปมองกลุ่มพี่เตชินที่อยู่ทางด้านหลัง ก็ยังเห็นพวกมันนั่งรวมกันกับกลุ่มรุ่นพี่ปี 4 นั่งคอยเป็นกำลังใจให้กับหลานรหัสของตน และถ้าผมตาไม่ฝาด ผมเห็นแต่ละคนชี้มาทางผม แล้วดูเหมือนจะถามอะไรสักอย่างจากไอ้พี่เต สักพักพี่เตก็เดินหนีออกจากกลุ่มเพื่อน
เพราะมึงเลยไอ้เชียปอนด์ ผมได้แต่คาดโทษมันไว้ในใจ
หลังจากที่เด็กปีหนึ่งได้รวมตัวกันครบแล้ว รุ่นพี่กิจรรมปีสองก็เชิญพี่ว๊ากปีสามขึ้นมากล่าวแนะนำตัวให้รุ่นน้องได้รู้จักพอหอมปากหอมคอ
“สวัสดีครับ”
“ผมชื่อคิมหันต์ หรือจะเรียกพี่ว่า พี่หิน ก็ได้ ปีนี้ผมได้รับเลือกให้เป็นพี่ว๊าก ถึงแม้จะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่นัก แต่หลังจากนี้ไปผมจะทำหน้าที่ของให้ดีที่สุด ส่วนพวกคุณก็เช่นกัน ต้องทำตามกฎกติกาที่พี่ปีสองได้บอกไว้ เมื่อเราทุกคนได้มารวมกันที่นี่ นั่น หมายถึงว่าเราเป็นหนึ่งเดียว ความรักสามัคคีสำคัญที่สุด มันจะทำให้พวกคุณผ่านกิจกรรมและเรื่องราวต่างๆได้ วันนี้พวกเราจะได้รู้สายรหัส ผมก็จะแจ้งสถานที่ที่เราจะได้รับน้อง ซึ่งน้องๆต้องผ่านกิจกรรมนี้ ทุกคนทราบแล้วใช่ไหมครับ”
“ทราบค่ะ/ครับ”
กรี๊ด!!
เสียงกรี๊ดดังมาจากนักศึกษาหญิงปีหนึ่ง และปีสอง ที่อยู่ในบริเวณลานกิจกรรม ต่างส่งเสียงกรี๊ดในความหล่อเหลาของพี่ว๊ากที่สำคัญ เสียงพี่ว๊ากนุ่ม ทุ้มมาก ผมเองยังฟังเพลินเลยครับจนเผลอนั่งมองและยิ้มแป้น แต่พอมีใครบางคนเดินมายืนอยู่ทางด้านหลัง ผมเลยหุบยิ้มแทบไม่ทัน ไม่กล้าหันไปกลับไปมองแค่ได้กลิ่น ผมจังจำได้เลยว่าใครที่ยืนค้ำหัวโด่อยู่ตอนนี้ แต่จะว่าไปแล้ว ไอ้พี่ว๊ากมันหล่อจริงๆนะ
“ผมคงพบปะเราเพียงเท่านี้ก่อน ส่วนน้องคนไหนที่ไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบของรุ่นพี่ ครั้งต่อไปผมเชิญพบแบบเดี่ยวๆเลยนะครับ” พี่ว๊ากหล่อหันมามองกลุ่มพวกผมอีกแล้ว รอบนี้ผมตาไม่ฝาดแน่ แต่มันจ้องใครวะ แต่คงไม่ใช่ผมแน่นอน
หลังจากแนะนำรุ่นพี่ปีสามเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ให้เด็กปีหนึ่ง ยืนเข้าแถวเป็นวงกลม เว้นช่องห่างกันเล็กน้อย ให้สามารถเดินผ่านได้ โดยให้รุ่นพี่ปีสองใช้ผ้าปิดตาพวกผมไว้ แต่ทำแบบนี้มันโคตรตื่นเต้นเลยครับ
“เอาละทุกคน หลังจากนี้พวกพี่จะนับหนึ่งถึงห้า ให้ทุกคนเปิดผ้าปิดตาออก แล้วตรงหน้าที่เราเห็นจะเป็นพี่รหัส และสายรหัสของเรานะครับ”
เสียงพี่ปีสองคนเดิมพูด พร้อมกับนับ
นับหนึ่ง
นับสอง
นับสาม
ผมยอมรับว่าตอนนี้ผมตื่นเต้นมาก อาจเพราะถูกปิดตาไว้ ได้ยินเพียงเสียงหายใจแรง และเสียงนับของพี่คนเดิม
นับสี่
และนับห้า
และเมื่อผมเปิดผ้าปิดตาออก ผมกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันจะประจวบเหมาะอะไรนักหนาวะ
“พี่เต”
ไอ้พี่เตครับ มันเป็นปู่รหัสผม จะบังเอิญอะไรขนาดนั่น แล้วก็มีพี่รหัสชื่อพี่ดอกฝิ่นสุดสวยปีสอง และยังมีพี่ว๊ากสุดหล่อเป็นลุงรหัสผมอีกด้วย ผมยอมรับเลยว่าสายรหัสของผมเด็ดๆทั้งนั้น
ผมได้ของขวัญมากมายจากพี่รหัส และลุงรหัสจนเต็มวงแขน ส่วนไอ้พี่เตบอกว่า ของขวัญรับหลานรหัสเดี๋ยวจะให้เป็นการส่วนตัว พร้อมยกยิ้มร้ายมุมปากเบาๆให้ผม แต่ไม่มีใครทันสังเกต
แต่ยิ้มให้ผมแบบนี้ แต่คิดว่าผมจะอยากได้เหรอครับ ดูหวาดเสียวพิลึก!!
ไอ้พี่มาร์ค เพื่อนสนิทพี่เตชินเดินเข้ามาแซว คงรู้แล้วล่ะว่าผมเป็นใคร พี่เตคงจะบอกเพราะคงเบื่อ ที่แต่ละคนถามเซ้าซี้ พี่มาร์คมองหน้าผม สายตาเจ้าชู้ กรุ้มกริ่ม ระยิบระยับจนออกนอกหน้า
“มิน่า กูถามว่าใครมึงก็ไม่ตอบ น้องน่ารักแบบนี้นี่เอง หวงน้องนะมึงไอ้เชี้ยเต” พูดเสร็จก็เดินมาโอบบ่าผม ก้มลงมาจนเกือบชิดใบหน้า ไอ้พี่มาร์คมันตั้งใจจะแกล้ง
“เสือก” พี่เตพูดพร้อมปัดมือ พี่มาร์คออกไปอย่างแรง แล้วดึงผมไว้ด้านหลังกันออกห่างพวกพี่ปีสี่
“ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ เลี้ยงรับสายรหัสที่คลับมึงเลยนะ กูเปรี้ยวปาก”
พี่มาร์คนี่ก็แปลก สายรหัสตัวเองก็มี แต่ทำไมจะมาวุ่นวายกับสายรหัสคนอื่นเขา
“พี่เตว่าไงครับ คืนนี้เลยไหม”
พี่หินสุดหล่อของผมเอ่ย แต่สายตามองข้ามไหล่ผมไปด้านหลัง ผมหันไปมองตามเห็นดอกหญ้าทำหน้ากระเง้ากระงอดเหมือนโกรธใครมา เอ๊ะ!!สองคนนี้ยังไง รู้จักกันเหรอ ผมชักสงสัย
“คืนนี้เลยก็ดีนะคะ ฝิ่นว่างพอดี อาทิตย์หน้าก็เตรียมเข้าค่ายกันแล้ว”
“อืม” พี่เตมองหน้าทุกคนแล้วตอบรับสั้นๆ ตามแบบฉบับคนหล่อทศวรรษนี้
“แล้วคลับที่เต คือที่ไหนเหรอครับ” ผมถามออกไป เพราะจะได้นัดเพื่อนตามไปด้วย
“ก็คลับที่คืนที่มึงเกือบโดนเสียบ...นั่นแหละ”
เชี้ย!! นั่นคลับพี่เตหรอกเหรอ มิน่าล่ะ
“ไป กลับห้อง” พูดเสร็จแล้วรีบคว้าข้อมือผมเดินออกไปทันที ผมยังไม่ได้ร่ำลาเพื่อนเลยด้วยซ้ำ อะไรของมันวะ
“เฮ้ย พวกมึง แล้วเจอกันที่คลับพี่เตนะ”
ผมตะโกนบอกเพื่อนที่มองตามหลังผมมาอย่างงงๆ
“ยิ่งมันหวง กูยิ่งอยากแกล้ง”
มาร์ค และหินมองตามพลางอมยิ้ม ในความหวงน้อง
“กูพึ่งเห็นพี่รหัสมึงเป็นแบบนี้ คงจะออกจากถ้ำ ออกจากการจำศีลแล้วมั่งไอ้หิน มึงคิดเหมือนกูไหม”
“สงสัยน้ำแข็งขั้วโลกเหนือคงจะละลายแน่ครับพี่”
หินพูดก่อนจะมองตามกลุ่มเด็กปีหนึ่ง ที่กำลังเดินออกไปจากลานหน้าคณะฯ
จะไม่ทักฉันจริงๆนะเหรอ หินคิดในใจ
