บทที่ 8 ทำโทษ
Chapter8
ทำโทษ
TechinTalk
หลังจากที่ผมออกมาจากคลับก็ขับรถเงียบมาได้ตลอดทาง หันไปมองคนที่นั่งเบาะข้างๆ ทำตัวลีบเล็ก คงกลัวผมจะทำโทษฐานไปแอบทำอะไรพิเรนทร์ที่ห้องน้ำ จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอกครับ แต่ไม่ปลอดภัยสำหรับมัน ยิ่งมันหน้าตาดี น่ารักแบบนี้ ใครเห็นก็ชอบ ผมจึงต้องคอยระวัง อย่างน้อยก็เป็นผู้ปกครองมันแล้ว เมื่อวานพ่อผมก็โทรมาถามด้วยความเป็นห่วง ให้ผมดูแลน้องให้ดีสมกับที่ลุงทิวาได้ฝากฝังมา
สงสัยมันจะหลับ ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ มีเพียงเครื่องปรับอากาศในรถและเสียงเพลงที่ขับกล่อม จนผมขับมาถึงคอนโด
เมื่อถึงที่พักผมไม่อยากปลุกมัน จึงอุ้มมันขึ้นลิฟท์ไปชั้นบนสุด ขนาดผมอุ้มมันซะขนาดนี้มันยังไม่รู้สึกตัวเลย เด็กแท้ๆ
ผมวางมันบนที่นอนของผม ไม่ใช่อะไรหรอกครับ แค่อยากให้มันอยู่ใกล้ๆ อย่าเพิ่งคิดไปไกลนะครับ
ผมจับมันถอดเสื้อกับกางเกงยีนส์ เพื่อที่มันจะได้นอนหลับสบาย นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาหมาดๆที่ห้องน้ำในคลับ ตอนที่มันหันกลับมามองหน้าผม ผมสังเกตเห็นว่ามันคงมีอารมณ์บ้างละ เพราะเป้ากางเกงของมันตุงๆ แต่ผมกลัวมันจะอายจึงไม่ได้เอ่ยถึงอีก มันคงไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ เพราะลุงทิวาเลี้ยงมาอย่างดี ไม่เคยให้ไปไหน ยิ่งเรื่องเที่ยวกลางคืนแล้วคงไม่มีทางแน่นอน
“ผมจะนอน” คนตัวเล็กพึมพำรำคาญที่ถูกขัดจังหวะการนอน แล้วพลิกตัวหนี
“เด็กน้อย”
ผมพูดพลางดึงกางเกงยีนส์รวดเดียว เหลือเพียงบ็อกเซอร์สีขาว หลังจากนั้น ผมรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเพื่อมานอนกอดมัน ตื่นมาพรุ่งนี้ผมจะทำโทษสักหน่อย
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมรีบขึ้นไปบนเตียงนอน จับคนตัวเล็กหันหน้ามา แล้วยกหัวหนุนแขนผมแทนหมอน ส่วนแขนอีกข้างของผมก็นอนกอดมันไว้แน่น และแอบขโมยจูบมันสองที ผมรู้สึกเอ็นดูและหวงชอบกล
นาย นาย เด็กน้อยตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารัก ที่ชอบวิ่งตามผมตอนเป็นเด็กไม่ยอมห่าง แทบจะสิงร่างผมเลยด้วยซ้ำ ผมตามใจสารพัด อยากได้อะไรผมก็หาให้ทุกอย่าง ตอนนี้โตเป็นหนุ่มหน้าตาดี น่ารักมากซะด้วยสิ ผมเองยังหลงเลย
ทำไมผมจะจำเรื่องราวระหว่างผมกับน้องมันไม่ได้ แต่หลังจากที่ผมย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ต้องทำงานช่วยพ่อตั้งแต่เด็กทำให้ผมไม่มีเวลา และเมื่อเวลาผ่านไปนาน ก็ทำให้ความทรงจำเหล่านั้นลางเลือน พอมาเจอหน้ากันอีกครั้งความทรงจำสวยงามเหล่านั้นก็กลับมาอีกครั้ง นี่คงเป็นเหตุผลที่ผมไม่อยากมีใคร เพราะผมเคยสัญญาไว้กับมันว่าจะอยู่ดูแลมัน แต่นั่น มันก็แค่คำสัญญาสมัยเด็กๆ และคิดว่าคนตัวเล็กคงจำอะไรไม่ได้
ผมนอนตะแคงมองหน้าหวาน มันสามารถทำให้หัวใจที่เย็นชา นิ่งเฉยของผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ทำมันให้ผมรู้สึกหวงแหน และเป็นห่วงมัน
เฮ้อ!!! ผมคงบ้าไปแล้ว นี่มันผู้ชายนะครับ ผมไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชายเลยสักนิด ผมนอนมองหน้าของมันจนผล็อยหลับไป
NaayTalk
หลังจากที่ผมหลับสบายมาทั้งคืน ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอข้างๆหู ผมเงยหน้ามองคนตัวใหญ่ที่นอนอยู่ข้างๆ
“พี่เต”
ตอนหลับหน้าตาดูอ่อนเยาว์ ดวงตาเรียวยาว จมูกคมสัน ริมฝีปากหนาได้รูป เวลายิ้มทีใจผมนี่แทบละลายเลยครับ ผมรักพี่เตชิน และรักมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ เป็นความรักเหมือนน้องรักพี่ เพราะผมไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะเหตุนี้ ผมจึงต้องตามติดไปทุกที่ที่พี่เตชินอยู่ จนบางครั้งพ่อกับแม่ผมต้องปรามตลอดไม่ให้ไปวุ่นวายพี่เขามาก กลัวว่าจะไปทำให้พี่เขารำคาญ
หลังจากที่พี่เตชินย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ ผมก็ไปแอบนั่งร้องไห้คนเดียวเสมอ จนเวลาผ่านไปสิบกว่าปี ทุกอย่างเปลี่ยนไป ผมแทบจำเค้าหน้าพี่เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ วันนี้ผมได้เจอและได้อยู่ใกล้ชิดกับพี่เตชินอีกครั้ง มันทำให้ผมกลับรู้สึกแปลกๆ
“จะมองอีกนานไหม กูเมื่อยแขน”
เสียงคนตัวโตออกดุ ห้วน สายตาที่มองมาเรียบเฉย คนที่ผมคิดว่าหลับไปแล้ว ลืมตาขึ้นมามองหน้าผม จนผมต้องยิ้มค้างด้วยความเขินที่แอบมองพี่เขานอนหลับ ให้สำรวจก่อนไม่ได้หรือไง แล้วค่อยตื่น
“แล้วใครใช้ให้พี่ลากผมมานอนที่เตียงพี่ละ” ผมบ่นอุบอิบ พลางทำหน้ามุ่ยใส่คนตรงหน้า
“ นี่มึงโทษที่กูเสือกลากมึงมานอนนี่? ”
ผมก็รีบลุกขึ้นเพื่อกลับห้องตัวเอง ไม่อยากเถียงกับพี่เตชิน แต่ว่าพี่เตกับกระชากแขนไว้ ผมไม่ทันตั้งตัวจึงล้มลงบนที่นอนอย่างแรง
“จะไปไหน กูยังไม่อนุญาตเลย”
พี่เตชินพูดพลางพลิกร่างหนาคร่อมบนตัวผมไว้ ยกยิ้มร้าย คล้ายตัวร้ายในละคร ดูท่าไอ้พี่มันจะแกล้งผมอีกเป็นแน่
“ปล่อย! ผมจะกลับห้อง ”
“อยู่นิ่งๆ กูยังไม่ได้ลงโทษเรื่องเมื่อคืนเลย”
“พี่เป็นศาลเตี้ยหรือไงกัน มาลงโทษผมไม่ได้นะ ” ผมรู้สึกหวั่นๆใจพิกล ไม่รู้ไอ้พี่เตมันคิดจะทำอะไร
“นี่มึงว่ากูอีกแล้วนะ กูเป็นผู้ปกครองของมึงนะ อย่าลืม”
ตอนนี้หน้าหล่อๆจ้องหน้าผมพร้อมสายตาที่เดาไม่ออก แล้วพี่เตชินก็ก้มลงซุกตรงซอกคอ มือหนาใหญ่ไล้ไปบนแผ่นอกผม แล้วมาหยุดตรงหัวนมสีชมพูที่ตอนนี้มันตั้งแข็งชูชัน สั่นระริก แหม่!! ร่างกายผมมันไม่รักดีจริงๆ กลับตอบสนองอย่างไม่อาย
ผมดิ้นขลุกขลักใต้ร่าง แต่พี่เตกลับกอดรัดแน่นไม่ให้ขัดขืน เสียงลมหายใจเป่ารดตรงใบหู แล้วก็มาหยุดมองตรงริมฝีปากบาง ผมเม้มริมฝีปากหนีทันทีโดยอัตโนมัติ พี่เตเลยเปลี่ยนจุด ไปจัดการอย่างอื่นแทน เขาก้มต่ำและลากลิ้นลงไป ส่วนมือไม้ก็เลื้อยตามจนไปหยุดตรงหน้าท้องแบนราบ ผมรู้สึกหายใจติดขัด แล้วนี่ผมจะขาดใจตายไหมครับ
“พี่เต หยุด!!!!!”
“มึงไม่อยากได้ยินเสียงแบบเมื่อคืนหรือไง แต่รอบนี้เสียงนั่นจะหลุดออกมาจากปากมึงเองนะ ”
“ไม่เอา!!!! พี่หยุดเลยนะ”
ผมตะคอกเสียงดัง ผมไม่ยอมหรอกนะครับ ที่จะให้พี่เตมาแกล้งแบบนี้ ผมยิ่งหวั่นไหวง่ายเมื่ออยู่ใกล้เขา
แต่เปล่าเลยครับ ไอ้พี่เตมันไม่หยุด ยังคงวุ่นวายกับส่วนล่างของผม ส่วนปากตอนนี้มาขบกัดและเม้มเบาตรงติ่งสีชมพูที่ชูชันแล้วดูดดื่มอย่างหิวกระหาย
นี่สรุปแล้วเอาจริง..หรือแกล้งครับพี่
“พี่เต ผมน้องพี่นะ”
เสียงผมเริ่มสั่นพร่า เปล่าเลยครับ พี่มันไม่ได้เห็นใจ หรือสนใจคำพูดของผมเลย หมดสิ้นกันละทีนี้ ไม่น่าเลยความบริสุทธิ์ของผม
“กูใจดีจะสอนให้ อยู่เฉยๆน๊า” ทำเสียงดุสั่งผมอีก แล้วมันใช่หน้าที่มึงไหมไอ้พี่บ้า....
หลังจากนั้น เขาก็ดึงบ็อกเซอร์สีขาวออกจากเรียวขาขาวของผม แก่นกายดีดดึงออกมาโชว์หราต่อหน้าพี่เต ซึ่งตอนนี้มันกำลังพองเต็มสูบ ผมหลับตาปี๋ด้วยความอาย พี่เตมองน้องชายผม สักพักเขาก็ขยับเข้ามาเคล้าคลึงขึ้นลง อย่างช้าๆ ผมได้แต่กลั้นความเสียวซ่านไว้ กัดริมฝีปากไว้แน่นไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดออกมา แต่ไอ้พี่เตมันรู้ทัน จึงเงยหน้าขึ้นมา จับคางผมแล้วบดเบียดริมฝีปากหนาลงจูบปากบางของผมอย่างดูดดื่ม ลิ้นหนาเข้าไปซอกซอนดูดน้ำหวานในกระพุ้งแก้ม ลิ้นพันกันวุ่นวาย สักพักเสียงครางกระเส่าของผมก็ดังเล็ดลอดออกมาจนได้ มือใหญ่หนาเริ่มขยับ เร็ว และแรงอย่างช่ำชอง แค่ลมหายใจรดตรงใบหูผมก็ขนลุกซู่แทบจะทนไม่ไหวแล้ว แต่นี่มาจัดการกุมน้องชายผมรูดขึ้นลงแบบนี้ ผมจะเหลือเหรอครับ สักพักน้ำเหนียวขุ่นก็ทะลักออกมาเต็มกำมือของไอ้พี่เต
“อ่อนจริง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาดูขบขันผมเสียเต็มประดา ดูมันหยามผมครับ ไอ้พี่บ้า…
หลังจากที่ผมทำเลอะเทอะบนที่นอน ผมก็รีบผลักคนตัวใหญ่ออก แล้วหยิบบ็อกเซอร์ วิ่งกลับห้องทันที โดยไม่สนใจว่าคนตัวใหญ่จะมีปฏิกิริยาอะไรต่อจากนั้น
มีเพียงเสียงหัวเราะไล่หลังมาพร้อมคำพูดที่น่าต่อยมันให้คว่ำ
“นี่คือบทลงโทษและของขวัญรับหลานรหัสที่กูจะให้มึง”
หลังจากเจ้าตัวแสบวิ่งออกไป เตชินก็จัดการกับตัวเองในห้องน้ำทันที ความรู้สึกที่มีตอนนี้มันคับแน่นไปหมดจนต้องช่วยตัวเองแล้วปลดปล่อยมันออกมา นานแล้วสินะ ที่เขาแทบไม่มีเวลาที่จะสนใจเรื่องอย่างว่าหรือปลดปล่อยเลย จนไอ้มาร์คแซวบ่อยๆว่า “มึงตายด้าน”
ชายหนุ่มคิดพลางอมยิ้มแล้วส่ายหน้า ในความคิดของไอ้มาร์ค ตอนนี้เขากลับมีอารมณ์กับคนตัวเล็ก มันเข้ามาเติมเต็มชีวิตของเขาให้มีชีวิตชีวาอีกครั้ง
“ท่ามึงจะคิดผิดแล้วไอ้เชี้ยมาร์ค”
