บทที่ 29 .

นิ้วเรียวยาวของวายุบรรจงทายาให้กับฉัน ก่อนจะนวดคลึงเบาๆ ที่ข้อเท้า อาการปวดแปล๊บในตอนแรกก็เริ่มค่อยๆ หายไปทีละนิด

“ไหนลองลุกขึ้นเดินหน่อย”

ฉันหยัดตัวลุกขึ้นยืนตามที่ร่างสูงสั่ง แล้วค่อยๆ ย่างก้าวเดินไปทีละนิดให้เขาดู

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ ขอบคุณ” จบประโยคนั้นฉันก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ แล้วคว้าผ้าขนหนูเด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ