บทที่ 34 .

วันนี้ฉันไม่มีเรียนต่อแล้วซึ่งวายุก็คงจะรู้ เขาจึงขับรถเพื่อพาฉันตรงกลับบ้าน

“เรียนเป็นไงบ้าง”

คำถามเบสิกสำหรับผู้ปกครองถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนา สรุปแล้วฉันกลายเป็นเด็กในปกครองของเขาไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม?

“ดีค่ะ อยู่มหา’ลัยมีความสุขกว่าอยู่ในห้องคุณอีก”

ฉันไม่ได้ประชดหรอกนะ แต่ทุกคำพูดนั้นออกมาจากใจฉ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ