บทที่ 39 .

แต่ทว่าสิ่งที่ฉันพร่ำบอกกับตัวเองมันกลับพังลงไม่เป็นท่า วายุทำให้ดวงตาฉันฉ่ำปรือและเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบที่เขามอบให้ จนท้ายที่สุดแล้วฉันก็พ่ายแพ้ให้กับเขาอย่างราบคาบ

“หนาว” ฉันพึมพำบอกเขาอย่างอ่อนแรง เมื่อริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระ บัดนี้ร่างกายของเราทั้งสองต่างก็เปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่

ลมทะเลยา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ