บทที่ 7 .
“คุณกลับมาเหนื่อยๆ ไม่ไปอาบน้ำให้สดชื่นก่อนล่ะคะ” ขณะที่พูดฉันก็ใช้มือยันพื้นเพื่อพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน
เผื่อเกิดอะไรขึ้นฉันจะได้วิ่งหลบได้ทัน สภาพมันก็คงจะเป็นเหมือนในหนังอินเดียที่วิ่งไล่จับกันไปมา
มันอาจจะดูเป็นภาพที่ตลก แต่ถ้าหากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นจริงๆ กับฉัน ฉันก็คงจะขำไม่ออก
“นี่เธอกำลังเลี่ยงเหรอ?” คิ้วของเขาข้างหนึ่งเลิกขึ้นสูง พร้อมกับประโยคที่เอ่ยขึ้นมาอย่างตั้งคำถาม
ฉันอึกอักไปมา เมื่อเห็นว่าเขารู้ทัน
เขามองสีหน้าและท่าทางของฉันเพียงแค่ปราดเดียวก็รู้ไปถึงไส้ถึงพุง แต่ฉันนี่สิเดาความคิดของเขาไม่ออกเลย แบบนี้ก็เท่ากับว่าฉันเป็นฝ่ายเสียเปรียบชัดๆ
ความจริงฉันก็เสียเปรียบตั้งแต่ถูกนำตัวมาที่นี่แล้ว
“ปะ...เปล่านะคะ”
ฉันพยายามแล้วที่จะห้ามไม่ให้ตัวเองเสียงสั่นเวลาพูดกับเขา แต่ดวงตาคมที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละนั้นมันกำลังกดดันฉันอยู่ พอถูกกดดันด้วยสายตาคู่นั้นฉันก็จะรู้สึกเกร็ง ริมฝีปากมันก็เลยพูดได้ไม่หนักแน่นเหมือนอย่างที่เห็น
พรึบ!
“เลือกเอาว่าจะมีผัว หรือกินลูกตะกั่ว ยอมไม่ยอมไหนตอบให้ชื่นใจ”
ฉันถึงกับอ้าปากเหวอพลางชะงักกึก เมื่อร่างสูงตรงหน้าชักอาวุธปืนที่เหน็บเอาไว้ตรงขอบกางเกงขึ้นมาจ่อหน้าฉัน
นี่ฉันมาอยู่ในจุดที่ถูกคนเอาปืนเล็งศีรษะเป็นว่าเล่นได้ยังไง? สมองของฉันมันพร้อมที่จะไหลได้ทุกเมื่อซะจริงๆ
“ขอกินลูกตะกั่วดีกว่า ท่าทางจะอร่อยกว่านายเยอะเลย” สรรพนามที่ฉันใช้เรียกเขามันเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา และหลังจากที่พูดออกไปแบบนั้นร่างบางของฉันก็ถูกเขาผลักให้ล้มลงนอนราบไปกับเตียงนุ่ม โดยมีร่างแกร่งของเขาตามเข้ามาทาบทับเพื่อกักกันฉันไว้ไม่ให้ลุกหนี
“ปากดี” ฝ่ามือหนากอบกุมใบหน้าของฉันเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนที่นิ้วเรียวยาวแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กของเขาจะบีบเข้าที่แก้มทั้งสองข้างของฉันอย่างแรง
ความเจ็บปวดแล่นแปล๊บไปทั่วกรอบหน้าของฉันจนน้ำตาคลอ
ร่างกายและหัวใจของฉันสั่นสะท้าน เมื่อเจอการคุกคามน่ากลัวจากฝีมือของเขา
“ฉันเจ็บ” ฉันมองจ้องสบกับดวงตาคมลึกคู่นั้น พร้อมกับพูดบอกความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ออกไป ฉันไม่รู้ว่าเขาจะเห็นใจฉันไหม แต่ตอนนี้ฉันเจ็บ และฉันก็อยากให้เขาผละมือที่กำลังบีบแก้มของฉันออกไปซะ
นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ
“แค่นี้มันไม่ตายหรอกน่า ร่างกายเธอบอบบางขนาดนั้นเลยหรือไงหืม?”
ร่างกายฉันไม่ได้บอบบางหรอก แต่เขาต่างหากล่ะที่ทำรุนแรงกับฉันมากเกินไป
“ผู้หญิงทุกคนก็บอบบางกันทั้งนั้นแหละค่ะ ถ้าผู้ชายทำรุนแรงใส่แบบนี้เป็นใครก็เจ็บทั้งนั้น”
“แล้วอยากให้ฉันอ่อนโยนกับเธอมั้ยล่ะ” ใบหน้าของเขาโน้มใกล้เข้ามาหา จนฉันต้องรีบเบี่ยงหน้าหลบ
ไม่รู้ว่าฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่ทำแบบนี้ เพราะนั่นมันถือว่าเป็นการเปิดโอกาสให้ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาขยับเข้ามาคลอเคลียที่ใบหูเล็กของฉัน จนพาลทำให้รู้สึกขนลุกซู่อย่างไม่เคยเป็นมา
ทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นน้ำหอมมันผสมปนกันอยู่บนร่างกายแกร่งของเขา จนทำให้ฉันรู้สึกมึนหัวไปชั่วขณะ
“...”
“ว่าไง อยากให้ฉันอ่อนโยนกับเธอมั้ยล่ะหืม?” เสียงทุ้มต่ำที่กำลังแหบพร่าเอ่ยกระซิบถามชิดใบหูของฉัน ประโยคนั้นดังกึกก้องเข้ามาในหัวแต่ฉันก็ไม่อาจตอบอะไรเขากลับไปได้
สมองของฉันมันกำลังจะพร่าเลือน ก่ำกึ่งอยู่ระหว่างมีสติ กับขาดสติ และยิ่งได้กลิ่นบนร่างกายของเขามันก็ยิ่งทำให้ฉันเหมือนกำลังถูกมอมเมา
เฮือก!...
แต่ฉันก็จำต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อริมฝีปากของเขาทาบทับลงมาบนซอกคอของฉัน พร้อมกับขบเม้มเบาๆ ก่อนจะเริ่มดูดเม้มแรงขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกเจ็บจี๊ดบริเวณผิวหนังตรงจุดนั้น
ฉันไม่ได้ใสซื่อถึงขนาดไม่รู้ว่านี่มันคืออะไร
“ยะ...หยุดนะ!!” เมื่อสติกลับมาตามเดิม ฉันก็รวบรวมแรงที่มีอยู่น้อยนิดผลักดันร่างแกร่งที่กำลังคร่อมอยู่บนตัวให้ผละออกไป
แต่ด้วยความที่เขาตัวใหญ่กว่าฉันมาก มันจึงไม่เป็นผล เขาแทบจะไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหนด้วยซ้ำ
“ของเคยๆ ไม่ใช่เหรอ จะกลัวอะไร”
“คุณจะไม่ลุกออกจากตัวฉันจริงๆ ใช่มั้ยคะ” ฉันทำเป็นหูทวนลมกับประโยคเมื่อกี้ที่เขาเอ่ยออกมา น้ำเสียงของฉันมันเรียบนิ่งอย่างสุดทน
ฉันอดกลั้นความไม่พอใจมามากแล้ว อีกนิดมันจะปะทุออกมาให้เขาได้เห็นเป็นบุญตา
“ทำไม ถ้าฉันไม่ลุกเธอจะทำอะไรฉัน”
ท้าทายงั้นเหรอ?
“ก็ทำแบบนี้ไงคะ”
กึก!
พูดจบฉันก็อ้าปากขึ้นแล้วใช้ฟันกัดลงไปที่ท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างไม่ออมแรง เรียกได้ว่าเน้นๆ เนื้อๆ
“ซี๊ดดด” ร่างสูงด้านบนขบกรามแน่นจนมันปูดนูนอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเขาที่ตวัดมามองฉายชัดถึงความดุร้าย
“...” ฉันถึงกับนอนนิ่งตัวเกร็ง พรางค่อยๆ ผละปากออกมาอย่างไม่สู้ดีนัก
“จะลองดีกับฉันเหรอ!” เขาตะโกนใส่หน้าฉันอยากโกรธจัด
ร่างบางของฉันตอนนี้มันก็กำลังสั่นเทาไปด้วยความกลัว
“ฮึก...” เสียงสะอื้นดังเล็ดรอดออกมาจากลำคอของฉัน
มีหลายคนเคยบอกฉันว่าผู้ชายมักจะชอบแพ้น้ำตาผู้หญิง ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะใช้ไม้นี้กับเขา
ถ้าต่อปากต่อคำแล้วไม่ได้ผล ดังนั้นฉันก็จะแสดงเป็นผู้หญิงอ่อนแอละกัน
“ถอดเสื้อผ้าออกซะ!”
แต่ทำไมสิ่งที่ฉันคิดเอาไว้มันถึงได้กลับตาลปัตรไปหมดแบบนี้
นี่เขามีหัวใจบ้างหรือเปล่า ทำไมเขาถึงได้เลือดเย็นนัก
พรึบ!
ฝ่ามือหนาที่มีพร้อมไปด้วยแรงมหาศาลรวบตรึงข้อมือของฉันทั้งสองข้างกดเอาไว้เหนือหัว ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว
สีหน้าและแววตาของเขามันเหมือนเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ
ซึ่งต่างกับฉันที่เป็นเพียงแค่กวางตัวน้อยๆ ให้เขาล่า
