บทที่ 31 เรียกว่า...ฮันนี่

เสียงกระซิบที่โพล่งออกมาพร้อมกันอีกทั้งหัวใจที่เต้นโครมครามเพราะสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ของเราสองคนถ้ามีใครมาเห็นคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไรนัก กระทั่งเมื่อสถานการณ์ที่ตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดก็ทำให้ฉันรีบสะกิดกึ่งตีไปที่ต้นแขนของคนตัวโตที่ยังคงหยัดตัวคร่อมร่างฉันเอาไว้อยู่โดยเร็วเพื่อเรียกสติของคนตรงหน้าให้ก...