บทที่ 35 กำลังจะได้เห็น(2)

กระทั่งเมื่อเวลาได้เคลื่อนคล้อยไปนานเท่าไรแล้วไม่รู้...รู้เพียงแต่ว่าแสงที่ส่องผ่านหน้าต่างมาได้เปลี่ยนเป็นสีทึบนานแล้วก็ทำให้ฉันได้เงยหน้าออกจากกองหนังสือพอดี

“ฟู่วววว ~~ เสร็จสักที”

ฉันถอนหายใจออกมาพร้อมกับบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายหลังจากก้ม ๆ เงย ๆ มานานหลายชั่วโมง จนเมื่อฉันเก็บของเรียบร้อยแล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ