บทที่ 40 ไปทำกัน

กระทั่งเมื่อเวลาผ่านเคลื่อนคล้อยไปอย่างเชื่องช้าพร้อมกับความคิดที่ตบตีไปมาทั้งฝั่งสมองและฝั่งหัวใจ จนเมื่อเวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไปกระทั่งแสงสว่างจากท้องฟ้าด้านนอกกระจกได้เปลี่ยนสีเป็นมืดครึ้มไปนานแล้ว นั่นจึงทำให้ฉันรู้ว่าอีกไม่นานนักตัวฉันก็จะได้เจอกับเขาคนนั้น...คนที่ฉันคิดถึงแล้ว...

ตึกตัก...ตึกตัก....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ