บทที่ 15 I ตัดใจยากตัดเพื่อนง่ายกว่า 2/2
“พี่คิวเลือกเลยค่ะ...เดี๋ยวคนด้านหลังจะรอนานนะคะ” ฉันข่มใจก่อนจะพูดเสียงเรียบ พร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแกน ๆ
“ก็พี่อยากมองหน้าแม่ค้านาน ๆ อะครับ แม่ค้าน่ากินกว่าข้าวเยอะเลย”
ฉันเท้าเอวแล้วเพราะหากมาพูดมากแต่ไม่กินนี่มันเสียเวลา อีกอย่างแม่ฉันจะเสียรายได้ด้วย
“เห่าเก่งนะ...ไม่แดกข้าวจะแดกตีนหรือไง”
ฉันที่กำลังหาวิธีไล่ไอ้พวกหน้าหม้อให้พ้นร้าน ก็ได้ยินเสียงนี้ขึ้น…ฉันจำได้! มันคุ้นเคยและทำเอาหัวใจฉันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ #เฮียปัณณ์
แต่ทำไมตอนจะตัดใจดันได้ยินเสียงอย่างนั้นล่ะ
นี่พรหมลิขิตกำลังทำงานใช่หรือเปล่านะ หรือว่าฉันคิดไปเองล่ะ เลิกมโนก่อนเถอะ ตรงหน้ากำลังเดือดแล้ว
ฉันหันไป เห็นร่างสูงในเสื้อชอปสีเข้มยืนกอดอกอยู่หน้าร้าน ดวงตาคมกริบมองมาทางนี้อย่างดุดัน แต่ไม่ใช่มองฉัน…เป็นคนที่กำลังแซวฉันอยู่
หัวใจฉันเต้นแรงเกินจะควบคุม…เขามาช่วยฉันใช่ไหม
หรือแค่ผ่านมาเฉย ๆ แต่ทำไม…สายตานั้นมันเหมือนจะบอกว่า
‘น้องกู…ใครแตะไม่ได้’
ฉันยกโทรศัพท์แชตหาพี่รินแทบไม่ทัน กลัวว่าเดี๋ยวเรื่องจะบานปลาย
“เฮ้ยใครวะ...ปากหมาแบบนี้” พี่คิวหันไปตามเสียงแต่ว่าต้นเสียงก็ไม่หลบเสียด้วย ท่าทางต้องการมีเรื่องจริง ๆ และฉันเห็นว่าเฮียปัณณ์มาคนเดียว
ฉิบหายแล้วล่ะ
R-rin Love Pan: พี่รินแย่แล้ว พี่ปัณณ์กำลังมีเรื่องกำลังต่อยกันแย่งคนสวยอย่างพริก รีบมากันเร็ว ๆ โดนรุม แน่ ๆ
ฉันที่มโนเก่งไม่พอยังยกมือถือถ่ายรูปเป็นหลักฐานเอาไว้ด้วย กลัวพี่รินหาว่าฉันพูดเล่น
แล้วพี่รินส่งสติกเกอร์หน้าเอือมระอากลับมา จากนั้นก็บอกว่ากำลังไป
“กูเอง...ทำไม” เฮียปัณณ์ตอบกลับส่วนฉันรีบให้คนเก็บของเดี๋ยวจะโดนลูกหลง ดีนะที่มีกระจกกั้นด้านนอกอีกทีไม่อย่างนั้นข้าวราดแกงจะกลายเป็นข้าวราดคนแทน
ส่วนนังจูเน่รีบวิ่งเข้ามาในร้านฉันทันทีพลางกระซิบ
“มึงเฮียปัณณ์ของมึงโคตรเท่เลยวะ กูยอมแล้ว”
“เออ...ของกูแล้วมึงก็อย่าเคลิ้มเชียวนะอีจูเน่ กูหวง” ฉันรีบบอกพลางคอยดูว่าเฮียปัณณ์จะโดนกระทืบหรือเปล่า
“ฐานะอะไร”
“อะไรก็ช่างคนนี้มึงห้าม”
“ไหนมึงบอกจะตัดใจไง”
“เออ...ตัดอยู่”
“ตัดก็เหี้ยแล้วสายตามึงไม่เหมือนคนที่จะตัดใจเลย”
ใครตัดก็ตัดจังหวะนี้กูไม่ตัดหรอก นี่มาช่วยแบบนี้หากไม่เรียกว่าเป็นห่วงจะเรียกว่าอะไรได้อีกล่ะ
โคตรแบดเลย หล่อ รวย แบบ เกรี้ยวกราด วู้ดโดนจายย!
แต่เดี๋ยวนะ...นั่นพี่คิวกำลังจะต่อยเฮียปัณณ์แล้วนี่ ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาดเฮียปัณณ์จะโดนต่อยไม่ได้ เดี๋ยวไม่หล่อ ฉันไม่คิดหน้าคิดหลังเลยรีบออกจากร้านแต่เพื่อนฉันดันรั้งเอาไว้ก่อน
“อีจูเน่ปล่อย...นั่นเฮียกำลังจะโดนต่อย”
“แล้วมึงจะไปทำไมเดี๋ยวก็โดนลูกหลงหรอก”
“เดี๋ยวหน้าเฮียไม่หล่อ”
“มึงจะรับหมัดแทน?”
“บ้าสิ...ฉันก็หน้าช้ำหมดจะไปห้ามต่างหาก ไม่อยากให้มีเรื่อง อยู่คณะเดียวกันด้วยนี่”
จูเน่ที่เห็นฉันทำท่าอย่างนั้นก็คงเอือมระอาฉันเหมือนกัน
“ตัดใจกี่โมง?”
“ไม่ตงไม่ตัดมันแล้วใจอะ...แต่ถ้ามึงยังไม่ปล่อยกูจะตัดเพื่อนกับมึงแล้ว!”
♣️♣️♣️ ปัณณ์ Talk
ผมไม่ได้ตั้งใจมาที่นี่ แต่เหมือนขามันพามาเอง
ตั้งแต่เช้าผมก็หงุดหงิดไปหมด…
แล้วตอนนี้…เห็นผู้ชายตัวเหี้ย ๆ มายืนแซวต่อหน้า ผมจะทนได้เหรอ?
ไอ้หมอนี่มองน้องเหมือนของเล่น เสียงหัวเราะมันทำให้เลือดในกายผมพลุ่งพล่าน
ผมก้าวเข้าไปใกล้ พูดเสียงเย็น
“เห่าเก่งนะ…ไม่แดกข้าวจะแดกตีนหรือไง”
