บทที่ 10 8
ภาคภูมิที่บึ่งรถมาหาผิงอันทันทีที่เธอต้องการ รถคันหรูถูกจอดที่ข้างร้านก่อนที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบ มีร่างกายที่สมส่วนก้าวเท้าเดินเข้ามาในร้าน ภาคภูมิเป็นผู้ชายหน้าตาดีและรวยมาก ผู้หญิงหลายๆคนต่างชอบและต้องการอยากจะได้เขากันทั้งนั้น แต่ผู้หญิงที่เขารักและต้องการกลับเป็นผิงอันเพียงคนเดียว
ภาคภูมิเห็นผิงอันนั่งอยู่ที่โต๊ะนั่งเล่นในร้าน เธอก้มหน้าและในมือก็กำอะไรบางอย่างอยู่ด้วย เขาเดินมานั่งข้างหน้าเธอ ยื่นมือไปหวังจะจับแต่ถูกเธอชักมือหนี
“ภูมิมีอะไรจะสารภาพกับเราหรือเปล่า”น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถาม เงยหน้ามาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
“อันอัน..ร้องไห้ทำไมครับ”น้ำเสียงเป็นที่ออกมาจากใจจริงๆ
“ตอบคำถามอันมา มีอะไรจะสารภาพไหม?”
“สารภาพอะไรครับอัน”ภาคภูมิเริ่มมีสีหน้าเป็นกังวล ผิงอันไปรู้อะไรมาไม่ใช่ว่าเธอไปรู้เรื่องที่เขานอกใจเธอหรอกใช่ไหม…
ผิงอันวางภาพถ่ายลงบนโต๊ะ ภาคภูมิหยิบภาพถ่ายมากมายเหล่านั้นขึ้นมาดู มันคือภาพถ่ายของเขาและผู้หญิงหลายคนยืนกอดจูบกันในคลับ และภาพสุดท้ายคือภาพที่เขายืนจูบกับหนิงในคลับเพื่อนสนิทของผิงอัน…
“อันคือภูมิ…”
“ภูมิทำกับอันแบบนี้ทำไม ถ้าภูมิจะหยุดเรื่องผู้หญิงไม่ได้ก็ไม่ควรมาคบกับอันตั้งแต่แรก”น้ำตายังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่องทั้งที่พยายามจะกลั้นมันเอาไว้แล้ว
“ผิงอันคือภูมิ..ภูมิขอโทษ”
“ภูมิเห็นอันเป็นคนโง่เหรอถึงได้มาหลอกกันแบบนี้ นานหรือยัง”
“ตอบมาภูมิ หรือแอบมีมาตลอดตั้งแต่เราคบกัน!”ร่างบางตะโกนเสียงดังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
“อืม ภูมินอกใจอันมาตลอด”ในเมื่อรู้ว่าผิดเขาจะขอยอมรับไม่หาเหตุผลอะไรมาแก้ต่าง เพราะมันคงไม่มีเหตุผลไหนที่สามารถมาลบล้างความผิดของเขาได้
“ทำไม ทำไมภูมิไม่หยุดทั้งที่ภูมิก็มีอันแล้ว ทำไมภูมิเลวแบบนี้วะ!”เธอทนไม่ไหวกับคำพูดที่เห็นแก่ตัว และดีใจที่เธอไม่ได้ให้ครั้งแรกกับเขา เพราะเธอก็ไม่อน่ใจแล้วว่าถ้าให้เขาไปสุดท้ายเขาจะหยุดที่เธอไหม ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมาก่อนทำให้รู้นิสัยว่าภาคภูมิเป็นคนยังไง เขามันเสือผู้หญิง
“เลวขนาดที่ภูมิเอากับเพื่อนของอัน!”
“ก็เพราะอันนั่นแหละ! อันไม่ให้ภูมินอนด้วยภูมิเลยต้องไปเอากับคนอื่นไง!”เขาตะโกนกลับไป ใช่เขารู้นะว่าเรื่องนี้เธอไม่ผิดแต่มันก็เป็นความรู้สึกลึกๆของเขาเหมือนกัน
“นี่คือเราผิด? เพราะเราไม่ให้ภูมิเอาภูมิเลยต้องไปเอากับคนอื่น? มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ!”
“…”
“ก่อนคบกัน อันบอกภูมิแล้วนะว่าอันยังไม่พร้อมขอให้ครบสามเดือนก่อนตอนนั้นภูมิก็รับปากว่าทำได้ แต่สุดท้ายก็มาทำแบบนี้ถ้ารับไม่ได้ในข้อตกลงนี้แต่แรกจะมาคบกับเราทำไม”
“เมื่อไหร่! ทำไมต้องรอให้ครบสามเดือน ถ้าครบสามเดือนแล้วอันบอกไม่พร้อมภูมิก็ต็องรอ แล้วเมื่อไรล่ะที่อันจะพร้อม”
“แล้วมันครบสามเดือนยัง! เราคบกันมาวองเดือนเองภูมิ!อย่าพูดในสิ่งที่ยังไม่เกิด”เขาเหมือนคนที่ไม่ยอมรับในสิ่งที่ทำผิดแต่พยายามจะโทษคนอื่น
“เฮ้อ อันนี่แม่งเห็นแก่ตัวชิบหาย!มีกฏนั่นกฏนี่มากมาย ไม่คิดบ้างเหรอว่าภูมิต้องทนอันมามากขนาดไหน”
“ภูมิ! แบบนี่เองสินะ งั้นต่อไปภูมิก็ไม่ต้องทนอีกแล้วล่ะ”
“หมายความว่าไง”ภูมิถามเสียงเข้ม
“เราเลิกกัน ต่อไปภูมิจะไปเอาผู้หญิงคนไหนหรือเพื่อนอันคนไหน อันก็จะไม่ว่าและภูมิก็มีความสุขในแบบที่ภูมิต้องการ”
“อัน..ภูมิไม่เลิก!”
“อย่าเห็นแก่ตัวสิภูมิ อันไม่สามารถเป็นแฟนกับคนที่นอกใจได้ ออกไปจากร้านอัน”เธอชี้นิ้วไล่ให้เขาออกไป แต่ภูมิก็มาจับมือแล้วขอโทษ
“อันภูมิขอโทษ ภูมิขอโอกาสอีกครั้ง..”
“โอกาสมีไว้ให้คนที่จะทำได้ แต่ภูมิอันมองไม่เห็นอะไรเลย..”
ขอร้องไม่ให้ผิงอันเลิกกับ บอกจะเปลี่ยนแปลงตังเอง เขาง้อเธออยู่นานเป็นชั่วโมงแต่ผิงอันไม่ใจอ่อน เธอยื่นคำขาด
“จะเป็นเพื่อนกันต่อ หรือจะกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน”นี่ถือว่าเธอใจดีกับเขามากแล้วนะ ภาคภูมิจำใจยอมรับเรื่องเลิกกันเพราะเขาไม่อยากหายไปจากชีวิตผิงอัน ภาคภูมิเดินออกจากร้านด้วยความรู้สึกผิดและเศร้าใจ ทั้งที่เขาทำทุกอย่างจนได้คบกับเธอ แต่ก็มาทำผิดอย่างร้ายแรงกับเธอจนได้
พื้นฐานของคนรักอย่างแรกก็คือไม่นอกใจแฟนตัวเอง แต่เขาดันทำไม่ได้
ตอนนี้ก็คงต้องปล่อยมือกันจริงๆ ต่างคนต่างไปเริ่มต้นใหม่
-การเริ่มต้นใหม่ได้เริ่มขึ้น-
