บทที่ 11 9
KKU UNIVERSITY 🏫
หนึ่งสัปดาห์ถัดมา ผิงอันมาเรียนที่มหาวิทยาลัยอย่างที่ควรจะเป็น ก่อนหน้านี้เธอเลือกเรียนออนไลน์ โชคดีมากที่มหาวิทยาลัยมีคำสั่งให้นักศึกษาที่ไม่สะดวกมามอสามารถเรียนออนไลน์ได้ (มอ=ย่อมาจากมหาวิทยาลัย ที่เด็กมหาวิทยาลัยชอบเรียกติดปาก)
แต่วันนี้เธอเลือกที่จะกลับมาเรียนออนไซต์ถึงแม้ว่าเธอจะต้องแบกสภาพจิตใจกับความรู้สึกย่ำแย่ที่ถูกแฟนและเพื่อนรักหักหลังมาเรียนก็ตาม
ทั้งๆ ที่ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าหนุงหนิงกับภาคภูมิแต่เราไม่สามารถหนีความจริงไปได้ เราต้องเผชิญกับปัญหาให้ได้ไม่ว่ามันจะเล็กหรือใหญ่
ตั้งแต่วันนั้นที่เลิกกับภาคภูมิเธอก็บล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวกับกับเขา ไลน์ ไอจี เฟซบุ๊ค รวมถึงทุกอย่างที่เกี่ยวกับหนุงหนิง ตอนแรกเธอคิดว่าจะเป็นเพื่อนกับพวกเขาได้ แต่คิดไปคิดมามันไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้จริงๆ
ต่างคนต่างอยู่ต่างใช้ชีวิตดีกว่า เธอจะให้อภัยในสิ่งที่พวกเขาทำ แต่ไม่ขอข้องเกี่ยวอะไรต่อกันอีกไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม ยังไงนี่ก็เป็นสัปดาห์สุดท้ายของปีสอง
(เซค=กลุ่มเรียน) ปีหน้าลงเรียนเซคใหม่คงไม่ต้องมาทนเห็นหน้าพวกเขาอีก โชคดีที่เธอยังมีเพื่อนๆ ที่น่ารักคอยซัพพอร์ตอยู่ข้างๆ มันก็เริ่มที่จะทำให้สภาพจิตใจเธอดีขึ้น
และเธอก็ไม่ได้ปิดกั้นคนที่จะเข้ามา ยังเปิดใจ เพราะว่าเธอเชื่อในความรัก สักวันเธอคงจะเจอคนดีๆ สักหนึ่งคน..หรือสองคน? …
“ยัยผิงอัน! ทางนี้” เสียงของขนมปังเพื่อนสาวที่ยืนโบกไม้โบกมือรออยู่ตรงทางเดินไปตึกคณะ ขนมปังคือเพื่อนผู้หญิงอีกคนที่เธอสนิทด้วยมากๆ คนหนึ่ง เรียกว่าสนิทมากๆ พอกับที่เธอเคยสนิทกับหนุงหนิงเลยแหละ
“มารออยู่นานแล้วเหรอขนมปัง”
“ไม่นานๆ ฉันคิดว่าแกจะไม่มามอซะอีกเห็นสัปดาห์ก่อนเรียนออนไลน์ทั้งสัปดาห์แต่ดีใจที่แกทักมาบอกว่าจะมานะ” ขนมปังกอดแขนผิงอัน
“ก็ฉันคิดถึงแกน่ะสิเลยมา” ผิงอันพูดด้วยเสียงสดใสแล้วคล้องแขนขนมปัง
“งั้นไหนๆ แกก็โผล่หน้ามาแล้ว คืนนี้ไปคลับไหม” สายตาเปล่งประกายของขนมปังที่ออกจะอ้อนวอน
“คลับเหรอ?” ผิงอันไม่ค่อยได้ไปคลับบ่อยเท่าไหร่ ผิดกับขนมปังยัยคนนี้ตามเก็บจนจะครบทั่วกรุงเทพมหานครอยู่แล้ว
“นะแก ไปเถอะนะ พวกไอ้ต้นปาล์มก็ไปมีคนดูแลพวกเราแน่นอน” ขนมปังเอาหน้าถูไปมาที่แขนผิงอัน เธออยากให้ผิงอันไปเที่ยวเล่น
ดื่มให้กับความรักห่วยแตก และเธอจะพาเพื่อนสาวคนสวยไปรับรองว่าจะมีแต่คนที่ดีทั้งหน้าตาและฐานะ ส่วนนิสัยไปสแกนทีหลัง เธอขอแค่ใครก็ได้ที่จะทำให้เพื่อนเธอลืมความเศร้า แต่ที่แน่ๆ ที่นี่อะนะผู้ชายเด็ดมาก!
“ไปก็ไป แต่อย่าไปที่แพงมากได้ไหม” ผิงอันตอบตกลง
แต่มีข้อแม้ห้ามไปที่แพง เพราะเธอต้องเก็บไว้ซื้อดอกไม้ต้นไม้เข้าร้าน ต้องไว้จ่ายค่าเรียนซัมเมอร์อีกถ้าเธอไม่ขี้เกียจมากเธออาจจะลงเรียนช่วงปิดเทอม
“ฉันเลี้ยง ไม่ต้องห่วงนะคนสวยของพี่ คืนนี้ถ้าไม่ถึงห้าหมื่นอย่าเรียกเจ๊ขนมปัง”
ขนมปังตบที่อกตัวเอง เธอเป็นลูกสาวร้านทอง ที่บ้านจัดว่ารวยเลยแหละ แถมขนมปังยังมีรับงานถ่ายแบบ ด้วยความที่ขนมปังเป็นคนที่สวยและหุ่นดีถึงเธอจะบ้านรวยแต่ก็อยากที่จะใช้เงินตัวเองมากกว่าเงินของครอบครัว
“รวยจริงๆ ค่ะเจ๊ขนมปัง” ผิงอันยกนิ้วโป้งขึ้นมา และหัวเราะชอบใจกันทั้งสองสาว จากนั้นทั้งสองคนเดินคล้องแขนกันไปยังตึกคณะ
เลิกคลาส (คลาส-วิชาเรียน ห้องเรียน)
“อันอัน..” หนุงหนิงดักรอที่จะคุยกับผิงอัน เมื่อเห็นว่าผิงอันเดินออกมาเธอจึงรีบดึงข้อมือผิงอันไว้ก่อนที่จะเดินไป
“อย่าเรียกเหมือนเราสนิทกัน เราไม่ได้สนิทกันอย่างที่จะมาเรียกชื่อเล่นกันได้” ผิงอันสะบัดมือออกจากหนุงหนิงที่จับข้อมือเธอ
“ฉันขอคุยอะไรหน่อยได้ไหม” หนุงหนิงกุมมือไปไว้ด้านหลัง ตาเธอบวมเหมือนคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
“มีอะไรอีก ที่ทำไปยังไม่มากพออีกเหรอ?” ขนมปังพูดอย่างไม่พอใจ หงุดหงิดที่ภาคภูมิและหนุงหนิงสลับกันมาขอโทษ ง้อ? เพื่ออะไร คิดว่าสิ่งที่ทำกันไปมันน่าให้อภัยเหรอ.. นี่ผิงอันใจดีมากแล้วนะ ถ้าเป็นเธอจะแฉไม่ให้มีที่ยืนในสังคม!
“ขนมปังฉันขอคุยกับผิงอันแค่สองคน! แกไม่ต้องยุ่งได้ไหม” หันไปทำตาแข็งและย้ำคำว่าสองคน บอกเป็นยัยว่าอย่ามาสาระแนเรื่องของเธอ
“เหอะ!” ขนมปังกลอกตามองบนแต่ก็ยอมที่จะเดินถอยออกมา หมับ! ผิงอันคว้ามือผิงอันไม่ให้ถอยหลังเดินออกไป
“จะคุยก็คุยตรงนี้ต่อหน้าขนมปังนี่แหละ ฉันไม่มีความลับกับขนมปัง” ผิงอันจับมือขนมปังไว้แน่น
“ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ ถึงรู้ว่ามันสายไปแล้ว..แกให้อภัยฉันได้ไหม” น้ำเสียงและแววตาที่แสดงความรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันให้อภัย แต่ไม่สามารถกลับไปเป็นเพื่อนกับแกได้อีก จากนี้ต่างคนต่างอยู่ เจอก็ไม่ต้องทัก ทำเป็นไม่รู้จักกันเลยยิ่งดี” พูดจบผิงอันก็เดินออกมาทันทีโดยไม่เหลียวหลังหันมามองแม้แต่นิดเดียว หนุงหนิงที่กำลังจะยื่นมือไปจับก็ถูกขนมปังปัดมือออกอย่างแรง
“ต่อไปนี้เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกแล้ว เลิกยุ่งกับผิงอันไม่งั้นฉันจะแฉแกแน่ ถ้าไม่อยากขึ้นเทรนก็อยู่เงียบๆ แล้วมีความสุขกับการเป็นมือที่สามไปนะ”
“เพราะคนอย่างแกคงไม่มีผู้ชายคนไหนเอามาเป็นที่หนึ่ง” ขนมปังทำน้ำเสียงเยาะเย้ยและสายตาที่เกลียดชังมองมาที่หนุงหนิงที่กล้าหักหลังพื้น จากนั้นรีบเดินตามผิงอันไป
ส่วนหนุงหนิงก็วิ่งไปเข้าห้องน้ำ ร้องไห้เสียใจที่ต้องเสียเพื่อนดีๆ อย่างผิงอันไป แต่มาสำนึกได้ตอนนี้มันก็ไม่ทันเสียแล้ว.. สิ่งที่ควรจะเป็นคือไม่ควรยุ่งกับคนที่มีเจ้าของไม่ว่าคนนั้นจะเป็นเพื่อนหรือใครก็ตาม…
22:00 PM
ผิงอันถูกขนมปังแต่งหน้าแต่งตัวจนสวยปังเหมือนสาวไอดอลเกาหลี ปกติผิงอันเพียงแค่ทาลิปสติกทาแป้งใส่เสื้อยืดกางเกงยีนแค่นั้น แต่วันนี้เธอถูกเพื่อนสาวคนสนิทแต่งตัวจัดเต็มมากทั้งใส่ชุดเดรสสวยหรูสุดเซ็กซี่ ทารองพื้น ใส่คอนแทกต์เลนส์สีน้ำตาลอ่อนทำให้ตาดูหวานและกลมโต ปัดแก้มสีชมพูอ่อน ทาตา เขียนคิ้วกรีดอายไลเนอร์ปัดมาสคาร่าทำให้เธอดูสวยขึ้นมามากกว่าเดิมอีก
“มันต้องจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอแก?” ผิงอันที่ยืนมองตัวเองในกระจกแทบไม่อยากเชื่อสายตา
“นี่ฉันยังรู้สึกน้อยไปด้วยนะ” หยิบแปรงจะมาปัดหน้าให้เพิ่ม
“ห๊า! ฉันว่ามันเยอะมากๆ เลยแก พอแล้วนะไปได้แล้วนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย” ผิงอันดันมือเพื่อนออกไม่ให้มายุ่มย่ามกับตัวเธออีก
“รู้แล้วๆ ไม่แต่งอะไรเพิ่มแล้วค่า” ขนมปังหัวเราะชอบใจ
ชุดเดรสที่ขนมปังเลือกให้ผิงอันเป็นสายเดี่ยวสีดำแหวกอกอวดโชว์หน้าอกที่ทั้งใหญ่และเป็นทรงกลมสวยไร้มีดหมอแต่อย่างใด และอวดโชว์แผ่นหลังขาวเนียน ชุดเดรสทรงพลิ้วไม่ได้รัดรูป แต่ยาวเลยแก้มก้นมาสองคืบเท่านั้น ได้โชว์ขาขาวเนียน นี่คือครั้งแรกที่เธอได้ใส่ชุดแบบนี้
ผิงอันไม่ได้อายหรือไม่ชอบนะ แต่แค่ไม่ค่อยมั่นใจ แต่พอมาเจอขนมปังเธอก็เริ่มมั่นใจมากขึ้นในหลายเรื่องๆ
“สรุปเหลือเราแค่สอง ต้นปาล์มกับฟิสิกส์บอกว่าแฟนไม่ให้มา” ผิงอันหันไปพูดกับขนมปัง เธอเพิ่งอ่านไดเรคที่เพื่อนชายส่งมาบอกว่าไม่สามารถมาได้แล้ว (ไดเรค DM = ข้อความที่ใช้คุยกันในอินสตาแกรม)
“อ้าว ไม่เป็นไรหรอกมาสองคนก็สนุกได้ และอีกอย่างเดี๋ยวเราก็ไปมีเพื่อนใหม่ได้ฮ่าๆ” ขนมปังพูดจริงนะ ไปคลับเราสามารถมีเพื่อนได้อัตโนมัติโดยเฉพาะคนที่เฟรนด์ลี่แบบเธอ เหล้าเข้าปากแล้วไปสุดทุกทาง (หมายถึงเต้น)
สองสาวมายืนอยู่หน้าคลับ ผิงอันแค่มองก็รู้สึกว่าเธอสามารถมาที่แบบนี้ได้จริงเหรอ
“คลับนี้ดูหรูจังแก”
“แน่นอนสิ ก็เนี่ยระดับตัวท็อปเท่านั้นถึงจะมาได้” ขนมปังกระซิบบอก
“แล้วอย่างนี้ฉันเข้าได้เหรอ ฉันไม่ใช่นางแบบไอดอลแบบแกนะ” ตัวท็อปที่ผิงอันเข้าใจคือต้องเป็นคนในวงการ แต่ที่ขนมปังหมายถึงคือตัวท็อปทางสังคมและหน้าตา
“แค่ความสวยแกก็เข้าได้แบบชิลๆ แล้ว” ขนมปังคล้องแขนผิงอันพาเดินมาให้บอดี้การ์ดหน้าคลับตรวจบัตรก่อนที่ทั้งสองจะเข้าไป
