บทที่ 14 12
22:00 PM
ผิงอันถูกขนมปังแต่งหน้าแต่งตัวจนสวยปังเหมือนสาวไอดอลเกาหลี ปกติผิงอันเพียงแค่ทาลิปสติกทาแป้งใส่เสื้อยืดกางเกงยีนแค่นั้น แต่วันนี้เธอถูกเพื่อนสาวคนสนิทแต่งตัวจัดเต็มมากทั้งใส่ชุดเดรสสวยหรูสุดเซ็กซี่ ทารองพื้น ใส่คอนแทกต์เลนส์สีน้ำตาลอ่อนทำให้ตาดูหวานและกลมโต ปัดแก้มสีชมพูอ่อน ทาตา เขียนคิ้วกรีดอายไลเนอร์ปัดมาสคาร่าทำให้เธอดูสวยขึ้นมามากกว่าเดิมอีก
“มันต้องจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอแก?” ผิงอันที่ยืนมองตัวเองในกระจกแทบไม่อยากเชื่อสายตา
“นี่ฉันยังรู้สึกน้อยไปด้วยนะ” หยิบแปรงจะมาปัดหน้าให้เพิ่ม
“ห๊า! ฉันว่ามันเยอะมากๆ เลยแก พอแล้วนะไปได้แล้วนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย” ผิงอันดันมือเพื่อนออกไม่ให้มายุ่มย่ามกับตัวเธออีก
“รู้แล้วๆ ไม่แต่งอะไรเพิ่มแล้วค่า” ขนมปังหัวเราะชอบใจ
ชุดเดรสที่ขนมปังเลือกให้ผิงอันเป็นสายเดี่ยวสีดำแหวกอกอวดโชว์หน้าอกที่ทั้งใหญ่และเป็นทรงกลมสวยไร้มีดหมอแต่อย่างใด และอวดโชว์แผ่นหลังขาวเนียน ชุดเดรสทรงพลิ้วไม่ได้รัดรูป แต่ยาวเลยแก้มก้นมาสองคืบเท่านั้น ได้โชว์ขาขาวเนียน นี่คือครั้งแรกที่เธอได้ใส่ชุดแบบนี้
ผิงอันไม่ได้อายหรือไม่ชอบนะ แต่แค่ไม่ค่อยมั่นใจ แต่พอมาเจอขนมปังเธอก็เริ่มมั่นใจมากขึ้นในหลายเรื่องๆ
“สรุปเหลือเราแค่สอง ต้นปาล์มกับฟิสิกส์บอกว่าแฟนไม่ให้มา” ผิงอันหันไปพูดกับขนมปัง เธอเพิ่งอ่านไดเรคที่เพื่อนชายส่งมาบอกว่าไม่สามารถมาได้แล้ว (ไดเรค DM = ข้อความที่ใช้คุยกันในอินสตาแกรม)
“อ้าว ไม่เป็นไรหรอกมาสองคนก็สนุกได้ และอีกอย่างเดี๋ยวเราก็ไปมีเพื่อนใหม่ได้ฮ่าๆ” ขนมปังพูดจริงนะ ไปคลับเราสามารถมีเพื่อนได้อัตโนมัติโดยเฉพาะคนที่เฟรนด์ลี่แบบเธอ เหล้าเข้าปากแล้วไปสุดทุกทาง (หมายถึงเต้น)
สองสาวมายืนอยู่หน้าคลับ ผิงอันแค่มองก็รู้สึกว่าเธอสามารถมาที่แบบนี้ได้จริงเหรอ
“คลับนี้ดูหรูจังแก”
“แน่นอนสิ ก็เนี่ยระดับตัวท็อปเท่านั้นถึงจะมาได้” ขนมปังกระซิบบอก
“แล้วอย่างนี้ฉันเข้าได้เหรอ ฉันไม่ใช่นางแบบไอดอลแบบแกนะ” ตัวท็อปที่ผิงอันเข้าใจคือต้องเป็นคนในวงการ แต่ที่ขนมปังหมายถึงคือตัวท็อปทางสังคมและหน้าตา
“แค่ความสวยแกก็เข้าได้แบบชิลๆ แล้ว” ขนมปังคล้องแขนผิงอันพาเดินมาให้บอดี้การ์ดหน้าคลับตรวจบัตรก่อนที่ทั้งสองจะเข้าไป
C~K Night Club 🪶
คลับสุดหรูย่านสุขุมวิท เป็นคลับที่ดูตั้งแต่การแต่งตัว ถ้าใส่รองเท้าแตะหูคีบไม่มีทางได้เข้า ไม่ว่าจะเป็นไทยหรือต่างชาติถ้าใส่รองเท้าแตะหูคีบเข้าไม่ได้ (ควรให้เกียรติสถานที่)
แต่ถ้าเป็นรองเท้าแตะแบบอื่นก็เข้าได้ปกติ เป็นคลับของคนที่มีตังค์เท่านั้น ย้ำว่าควรมีเงินมาไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่น เพราะแค่ค่าเปิดโต๊ะvipก็ปาไปแล้ว15,000+ แต่โต๊ะธรรมดาแบบยืนจะอยู่ที่3,000-5,000บาท
มาถึงขนมปังก็จัดสั่งแอลกอฮอล์ยี่ห้อโปรดBlack.. และมิกเซอร์ น้ำเปล่า โคล่า น้ำแข็งตามมาเรื่อยๆ
“วันนี้ฉันจะดื่มให้เต็มที่สมกับที่แกเลี้ยง”
“ดีมากค่ะเพื่อนสาว อย่าให้ฉันเสียเงินไปฟรีๆ และก็หนุ่มๆอะมองๆ ไว้ก็ดีนะเพราะตั้งแต่เดินเข้ามาก็เหมือนมีคนสนใจแกเยอะเลยนะ” ขนมปังเอาไหล่ชนแล้วกวาดสายตามองผู้ชายที่กำลังมองมาที่พวกเธอสองคน
“พวกเขามองแกมากกว่าน่ะสิ” ผิงอันพูดกลับแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เห็นอย่างนี้เธอก็ดื่มเก่งนะ และถ้าได้ดื่มก็ไปสุดเหมือนกัน เหตุผลที่สาวๆ ควรมากับเพื่อน
“เต้นกันดีกว่า ถ้าไม่ถึงตีสี่ไม่กลับนะ” ขนมปังยกแก้วขึ้นดื่มหมดแก้ว
“แล้วใครบอกจะกลับ คลับไม่เลิกก็ไม่กลับค่ะ” ผิงอันยกแก้วขึ้นกระดกจนหมดเช่นกัน วันนี้เธอจะปล่อยใจและจะเป็นคนใหม่!
00:00 AM
สองสาวเริ่มเมาแต่ยังพอมีสติอยู่บ้าง ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันตลอดมีหนุ่มๆ หลายคนผลัดกันมาขอชนแก้วมาเต้นด้วย แต่ก็ยังไม่มีใครผ่านเกณฑ์การสแกนผู้ชายคนใหม่ให้เพื่อนจากขนมปังเลย
“แกเดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ขนมปังกระซิบบอกผิงอันที่ยังคงเต้นอย่างสนุกสนาน
“อือๆ เอาโทรศัพท์ไปด้วยนะมีอะไรโทรมา”
“เค๊ค่า” ยกมือทำนิ้วโอเคแล้วเดินไป
ขณะที่ร่างบางกำลังโยกย้ายขยับไปตามจังหวะเสียงเพลงที่มีดีเจกำลังเปิด และเหมือนฤทธิ์แอลกอฮอล์กำลังเล่นงานเธอ ผิงอันโอนเอนเหมือนจะล้มไปด้านหน้า หมับ ก็มีมือหนายื่นมาจับบริเวณเอวคอดกิ่วของเธอไว้ทันก่อนเธอจะล้มหน้าคะมำ เขาออกแรงดึงเธอมาจนแผ่นหลังเธอกระแทกโดนอกแกร่งของชายสักคน เมื่อเธอหันกลับมาเผชิญหน้าก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย ถึงในคลับจะมืดแค่ไหนแต่คงไม่สามารถบดบังใบหน้าหล่อเหล่านี้ได้
“เคอร์วิน?” เธอพูดชื่อนั้นออกมาอัตโนมัติ ถึงจะเมาแค่ไหนแต่เธอไม่เคยลืมใบหน้านี้ไปได้แน่นอน
“เจอกันอีกแล้วนะ ฉันเกือบจำไม่ได้ว่าเป็นเธอ” เคอร์วินก้มหน้ามาพูดใกล้ๆ หูเธอ เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เธอแยกเขากับคาร์ลเตอร์ออกเพียงได้เจอสองครั้ง และนี่คือครั้งที่สามที่ได้เจอกันอีก
“ทำไมคะ? เพราะฉันสวยจนจำไม่ได้เหรอ?” เพราะเมามากจึงทำให้ผิงอันกล้าพวกหยอกล้อแม้ไม่ใช่คนที่สนิท
“หึ เหมือนตุ๊กตายางถูกจับแต่งตัวมากกว่า”
“คะ!!!”
“ก็เหมือนจริงๆ นะตุ๊กตายาง” และเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบมาจากด้านหลังจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา
ขวับ! หันหน้ากลับไปมองทันที
“คาร์ลเตอร์!”
“ไง เจอกันเร็วกว่าที่ฉันคิดนะ”
-จะลืมได้ไง-
