บทที่ 4 2
โรงพยาบาลเอกชน BN
คาร์ลเตอร์ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันทีที่มาถึง ผิงอันที่ยังคอยนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องไม่ไปไหน เธอจะรอจนแน่ใจว่าเขาปลอดภัย
ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้านับสิบได้ที่กำลังวิ่งกรูมายังทางที่ผิงอันกำลังนั่งอยู่ เมื่อเธอเงยหน้ามาก็พบกับชายฉกรรจ์นับสิบสวมใส่ชุดสูทสีดำ แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ดูแตกต่างและใบหน้าก็คุ้นเหมือนเธอเคยเห็นจากไหนมาก่อน
“พี่ชายกูอยู่ไหน! ไปตามหมอมา!” เคอร์วินตะโกนเสียงดังลั่นหน้าห้องผ่าตัด พวกพยาบาลที่รู้ดีว่าบุคคลนี้คือใครก็เริ่มหวานกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะเข้ามาบอกถึงอาการคาร์ลเตอร์ด้วยซ้ำ
“ใครมันเป็นคนพาไอ้คาร์ลมาโรงพยาบาลไปสืบมาให้หมด”เสียงเรียบพูดกับเหล่าลูกน้อง
“เอ่อคุณคะ..”
ขวับ! สายตาคมกริบที่เหมือนจะบาดไปถึงขั้วหัวใจหันมามองเธอที่ตามเนื้อตัวและเสื้อผ้าเปื้อนไปด้วยเลือด เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะสังเกตเห็นที่เสื้อของผู้ชายที่หันมามีเข็มกลัดแบบเดียวกับที่คนที่เธอช่วยมี
เธอลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปใกล้ผู้ชายที่ตะโกนตามหาพี่ชายอย่างบ้าคลั่ง
“เอ่อคือ พี่ชายคุณใช่คนที่มีเข็มกลัดนี้หรือเปล่าคะ”พร้อมยื่นเข็มกลัดที่เปื้อนเลือดมาให้เขาดู
“ถ้าใช่เขาอยู่ในห้องผ่าตัดค่ะ ฉันเป็นคนพาเขามาเอง”เธอไม่กล้าจะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ เธอก้มหน้ามองพื้น มือที่ยื่นออกไปก็สั่นเป็นเจ้าเข้าทรง
หมับ เขาหยิบเข็มกลัดมาดู ก่อนที่เคอร์วินจะจับไปที่ข้อมือน้อยแล้วออกแรงดึงจนเธอเซมากระแทโดนอกเขาอย่างแรง แต่ไม่ได้ออกแรงบับเพียงแค่กำไว้เฉยๆ
“อ๊ะ ขอโทษค่ะ”ตัวเองไม่ได้ทำผิดแต่ก็ยังเอ่ยปากขอโท๋
“เงยหน้าขึ้น”น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ย เขายังคงจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ละสายตา ผิงอันถอดหายใจออกมาแรงๆเหมือรวบรความกล้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเคอร์วิน ทั้งคู่สบตากันก่อนที่จะละสายตาจากกัน
“เธอบอกว่าเป็นคนพาพี่ชายฉันมาที่โรงพยาบาล พามาได้ไงแล้วเจอพี่ชายฉันที่ไหน”เขาถามเพราะไม่ไว้ใจเธอ แต่ยังมีเรื่องที่สร้างความประหลาดใจเขามสกกว่าคือเข็มกลัดของคาร์ลเตอร์มาอยู่ที่เธอ
“เขามานอนสลบอยู่หน้าบ้านฉันค่ะ ฉันเลยเรียกรถพยาบาลค่ะ”
“แล้วเข็มกลัดนี่?”
“คุณคนนั้นเขาให้ฉันไว้ค่ะ เขาบอกว่าให้เก็บไว้จนกว่าเขาจะมาเอาคืนเอง”
“พี่ชายฉันพูดอย่างนั้นเหรอ?”
“ค่ะ! เขาพูดอย่างนั้นจริงๆ”
เคอร์วินรับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้โกหกและก็พอจะรับรู้ถึงความหวาดกลัวของเธอด้วย
หมับ เขาวางเข็มกลัดใส่มือเธอ
“ถ้ามันพูดอย่างนั้นเธอก็เก็บไว้จนกว่าพี่ชายฉันจะไปเอาที่เธอด้วยตัวเองละกัน”
“และอย่าพูดเรื่องนี้ให้ใครฟังถ้าจะทำเป็นลืมไปเลยยิ่งดี”น้ำเสียงจริงจังและสายตาคมกริบทำเอาคนฟังเสียวสันหลังวาบ เป็นการเตือนไม่ให้เธอพูดเรื่องของพี่ชายเขา
เธอเอียงคอเล็กน้อย ทำไมยังต้องให้เธอเก็บไว้ด้วยทั้งที่เธอฝากเขาไปคืนก็ได้ไม่ใช่หรือไงกัน
“ขอบคุณที่ช่วยพี่ชายฉัน ฉันจะให้คนไปส่งเธอที่บ้าน”เขาหันไปหยิบเช็คเงินสดจากลูกน้อง ในเช็คเขียนจำนวนเงินไว้ห้าแสนบาทมายื่นให้เธอ ต้องบอกว่าจับหยัดใส่มือเธอเสียมสกกว่า
“เจคไปส่งเธอ ส่งเธอให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย”
“รับทราบครับนายท่าน”
หมับ ผิงอันคว้าข้อมือเคอร์วินจังหวะที่เขากำลังจะเดินหันหลังให้เธอ
“มีอะไร”
“ฉันไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนเลยค่ะ ขอแค่พี่ชายคุณปลอดภัยแค่นั้นฉันก็ดีใจมากแล้วค่ะ”
เธอยื่นเช็คเงินสดคืนเคอร์วินก่อนจะปล่อยมือเขาออก แล้วก้มไปเปิดกระเป๋าตัวเองหยิบเอาพลาสเตอร์ลายคริสตี้สีชมพูแกะอกแล้วแปะไปที่หลังมือของเคอร์วิน เขาไม่ได้ดึงมือกลับเพียงแต่มองดูการกระทำของเธอ
“แปะไว้ก่อนน่าจะดีกว่านะคะ ถึงแผลจะไม่ได้ใหญ่มาก ขอบคุณที่จะไปส่งนะคะ”
“ไปทำแผลด้วยนะคะ” เธอก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินไปกับเจคบอดี้การ์ดของเคอร์วิน คำพูดนั้นทำเอามาเฟียหนุ่มนิ่งไปเขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่เป็นห่วงเขาแบบนี้เลยนอกจากแม่..
เธอหันกลับมามองเคอร์วิน และใครจะไปคิดว่าเคอร์วินก็ยังคงมองเธออยู่ สายตาที่เขามองเธออตกต่างจากตอนแรก จากแข็งกร้าวกลายเป็นอ่อนโยน
-เมื่อก้าวเข้าไปแล้วยากที่จะก้าวออกมา-
