บทที่ 6 4
โรงพยาบาลเอกชน BN
“มึงจะรีบออกจากโรงพยาบาลทำไมวะไอ้คาร์ล”น้ำเสียงที่ทั้งเป็นห่วงและแอบจะติดปนหงุดหงิดของเคอร์วินที่พูดกับคาร์ลเตอร์ผู้เป็นพี่ชายฝาแฝด ก็ไอ้พี่ชายตัวดีของเขาน่ะ พอมันฟื้นขึ้นมาได้สามวัน มันก็จะออกจากโรงพยาบาลท่าเดียว นี่ก็กำลังห้ามไม่ให้มันลุกออกจากเตียง
“กูมีเรื่องต้องทำ ปล่อย และอีกอย่างกูหายดีแล้ว”เสียงเรียบเอ่ยบอกน้องชายฝาแฝดแล้วจะลุกออกจากเตียงคนป่วย
“หายดีก็เชี่ยละ! มันสำคัญกว่าชีวิตมึงรึไงวะ!”เพิ่งจะฟื้นได้สามวันบอกหาย ใครเชื่อก็โง่ละ
“งานสำคัญเหรอ? ถ้างานให้กูไปทำแทนก็ได้ ส่วนมึงพักรักษาตัวให้หายดีก่อน”เคอร์วินดันตัวคาร์ลเตอร์ลงไปกับเตียงคนป่วย
“ไม่ใช่งาน!”
“ไม่ใช่งานแล้วมันอะไร อะไรที่ทำให้มึงรีบร้อนอยากออกจากโรงพยาบาล”เคอร์วินจ้องมองอย่างต้องการคำตอบ มือก็ยังดันไม่ให้คาร์ลเตอร์ลุก
“กูจะไปเอาเข็มกลัดคืน”
เคอร์วินปล่อยมือที่ดันคาร์ลเตอร์ไว้กับเตียงออกเมื่อได้ฟังว่าพี่ชายกำลังจะไปที่ไหน
“ต้องไปเอาคืนเดี๋ยวนี้เลย?”เคอร์วินถามต่อ ทีนี้เปลี่ยนมายืนกอดอกมอง
เคอร์วินลุกขึ้นนั่งดึงสายน้ำเกลือออกจากมือ
“อืม เป็นของสำคัญก็ต้องรีบไปเอาคืน”คาร์ลเตอร์ตอบ ทั้งที่ความจริงเขาแค่อยากไปเจอหน้าหญิงสาวก็เท่านั้น ผ่านมาห้าวันแล้วตั้งแต่ที่เจอเธอครั้งแรกเขาลืมเธอไม่ได้เลย เขาอยากจะไปหาเธออีกครั้งแล้วตรวจสอบอะไรสักหน่อย…
“กูไปด้วย อย่ามาห้ามกูด้วย” เขาก็อยากจะไปเจอผู้หญิงคนนั้นเหมือนกัน ได้แต่ดูรูปที่ลูกน้องถ่ายส่งมาให้ ผู้หญิงคนนี้ก็ช่างแปลกที่มาทำให้หัวใจเขามันเต้นแปลกๆ เธอต้องทำอะไรแน่ๆหรือพลาสเตอร์ที่เธอให้มาจะมีอะไรผสมอยู่?
“กูก็ไม่ได้จะห้าม”
เหมือนทั้งสองคนจะตกลงกันได้ลงตัว แต่เคอร์วินก็ยังให้แพทย์มาตรวจเช็คร่างกายคาร์ลเตอร์อีกครั้งก่อนออกจากโรงพยาบาล เมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ดีขึ้นแต่ไม่ได้แปลว่าหาย เขายังคงเป็นห่วงคาร์ลเตอร์อยู่ดี
จากนั้นเมื่อทั้งสองที่ออกจากโรงพยาบาลก็นั่งรถตรงมาที่ร้านขายดอกไม้…
AnAn garden 🪴
รถหรูBMWสองคันดับเครื่องยนต์จอดลงที่หน้าร้านขายดอกไม้ คันแรกคือคันที่มาเฟียหนุ่มทั้งสองคนนั่งมา ส่วนอีกคันคือของบอดี้การ์ดที่ขับตามมา บอดี้การ์ดลงจากรถเดินมาเปิดประตูออกพร้อมกันทั้งสองข้างให้กับผู้เป็นเจ้านาย
“มึงก็เลือกมาหลบได้ถูกที่เลยนะไอ้คาร์ล” เคอร์วินที่มองดูหน้าร้านขายดอกไม้และทางเข้าที่ค่อนข้างจะลำบาก ไม่แปลกที่ไอ้พวกรอบทำร้ายจะหาคาร์ลเตอร์ไม่เจอ ใครจะคิดว่ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลจะมาหลบอยู่ร้านขายดอกไม้เล็กๆ
“เธออยู่ในร้านครับ ผมเคลียร์คนไม่ให้เข้ามายุ่งวุ่นวายพื้นที่ตรงนี้แล้วครับ”เจคบอดี้การ์ดมือขวาเคอร์วินเอ่ยบอกเจ้านายทั้งสองท่าน
“ให้ผมไปตามเธอออกมาพบท่านเลยไหมครับ”ไทกิเอ่ยถามเจ้านาย
“ไม่ต้อง กูจะเดินเข้าไปเอง”พูดจบคาร์ลเตอร์ก็ก้าวขายาวไปตามทางเดินที่โรยด้วยหินตกแต่งพื้นสีขาวดำปะปนกัน ที่สองข้างรอบตัวเขามีแต่ดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์
“พวกมึงไม่ต้องตามมา เธอจะกลัวเอาได้”เคอร์วินหันมาห้ามลูกน้องทั้งสี่คนที่เดินตามให้หยุด แล้วให้ไปรอที่อื่นใกล้ๆแถวนี้แทน
พอเจ้านายเดินออกไปเหล่าบอดี้การ์ดคนสนิทก็เริ่มมีบทสนทนา
“มึงว่าแปลกไหม”ไทกิเปิดประเด็นถามเพื่อนอีกสามคนที่เติบโตและถูกฝึกฝนมาด้วยกัน
“อะไรที่ว่าแปลก”เจคหันมาถาม แต่ยังคอยมองไปรอบๆตามสัญชาตญาณของบอดี้การ์ด
“ก็ที่นายท่านทั้งสองมาที่นี่ไง”
“ไม่เห็นแปลกก็นายท่านคาร์ลเตอร์จะมาเอาเข็มกลัดคืน”พอร์ชที่ยืนข้างไทกิตอบกลับไป
“แต่กูก็ว่าแปลก แปลกตั้งแต่ที่นายท่านยอมให้เข็มกลัดเธอไว้แล้ว”ลูก้าพูดเสริม คงมีแต่เจคที่ไม่ได้คิดอะไรอยู่คนเดียว
“เหรอวะ แต่กูไม่คิดอะไรเลยนะ”เจคตอบเพื่อนออกไป เพื่อนอีกสามคนถึงกับส่ายหัวกับเจคที่ไม่มีความคิดอะไรนอกจากการดูแลปกป้องเจ้านาย แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ดี สี่หนุ่มบอดี้การ์ดก็เลิกคุยเรื่องเจ้านายเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน
