บทที่ 9 7
AnAn Garden 🪴
วันหยุดที่แสนจะธรรมดาของผิงอัน เธอตื่นแต่เช้ามาจัดร้านเตรียมการเปิดร้านในวันใหม่ จนตอนนี้ก็ได้เวลาเปิดร้านแล้วผิงอันทำทุกอย่างในร้านเพียงคนเดียวมาตั้งแต่เริ่มแรกนี่ก็ผ่านมาสองปีแล้วสินะไวมากตั้งแต่ที่เธอเปิดร้านขายดอกไม้
ย้อนไปเมื่อประมาณสองปีก่อนที่เธออายุครบสิบแปดปี เธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะออกจากบ้านเด็กกำพร้ามีบุญ ที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก(เจ็ดแปดขวบ) เธอถูกพบที่วัดโดยมีกระดาษเล็กๆที่เขียนวันเดือนปีเกิดและชื่อของเธอทิ้งไว้เท่านั้น
‘เด็กคนนี้ชื่ออันอัน เกิด15 พฤศจิกายน 2002’
ก่อนหน้านั้นเธอคิดที่อยากจะตามหาครอบครัวนะ แต่ติดที่เธอจำอะไรไม่ได้เลยและไม่มีข้อมูลอะไรที่เกี่ยวกับครอบครัวหรือเรื่องราวของตัวเอง ยกเว้นก็แต่ชื่อเล่นเธอจำได้ว่าตัวเองชื่ออันอัน ตามที่กระดาษนั้นเขียนจริงๆ
แปลกเนอะแต่เธอจำได้แค่นี้จริงๆแต่คุณแม่มะลิที่ดูแลสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าได้เปลี่ยนชื่อเธอเป็นผิงอันที่เป็นคำศัพท์ภาษาจีน 平安 ที่แปลว่าสงบสุข ความสันติ เพราะเธอมีหน้าตาที่เหมือนกับลูกครึ่งจีนเธอก็เลยมีสองชื่อที่คนจะเรียกคืออันอันกับผิงอัน
“ฉันอยากตามหาครอบครัวจัง แต่คงหมดหวังแล้ว..” มันผ่านมาสิบกว่าปีแล้วเธอคงไม่ได้เจอครอบครัวหรอก
เธอเลือกใช้ชีวิตในแบบที่เหลืออยู่อย่างดีโดยที่ไม่เดือดร้อนใครก็พอ ผิงอันมีเงินเก็บอยู่มากพอประมาณ มันเป็นเงินที่เธอเก็บสะสมมาตั้งแต่เริ่มทำงานพิเศษเธอ ผิงอันใช้เงินเก็บทั้งหมดมาเช่าตึกสามชั้นและลงทุนเปิดร้านขายดอกไม้
และชื่อร้านดอกไม้ก็มาจากชื่อเล่นเธอ ‘อันอัน’ ชื่อเดียวที่บ่งบอกถึงตัวตนในชีวิตเธอ
08:30 AM
กรุ๋งกริ๋ง~🎐
“มีจดหมายมาส่งครับ” บุรุษไปรษณีย์เดินเข้ามายื่นซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มให้ผิงอันภายในร้าน ผิงอันเซ็นชื่อรับก่อนจะเดินเข้าไปในหลังร้านเพื่อหยิบกรรไกรเดินมาตัดเปิดซองจดหมาย
“ใครส่งอะไรมากัน”
ที่หน้าซองไม่ได้เขียนชื่อผู้ส่งสร้างความแปลกใจต่อเธอมาก แปลกที่คนส่งรู้ชื่อที่อยู่ คือเขาไม่ต้องการจะเปิดเผยชื่อใช่ไหมแบบนี้แล้วเธอจะรู้ได้ไงว่าใครส่งมา และเพราะอะไรถึงไม่ต้องการเปิดเผยชื่อกันนะ
ฉับ ฉับ เมื่อตัดซองจดหมายออกก็พบกับภาพถ่ายมากมายในซอง ผิงอันไล่ดูทีละภาพ มันคือภาพของคนรักเธอจูบกับผู้หญิงคนอื่น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ มันสั่นไหวไปหมดในภาพสุดท้ายเป็นภาพของภูมิกำลังกอดจูบกับหนิง เพื่อนสาวที่เธอสนิทด้วยในมหาวิทยาลัย
“ทำไม..ฮึก” ภูมิคือแฟนคนแรกของเธอและหนิงก็คือเพื่อนสนิทคนแรกของเธอ การที่เขานอกใจไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นมันยังไม่เจ็บเท่าคนที่เขานอกใจไปหาคือเพื่อนสนิทของเธอเอง
“ฮึก หนิงทำไมแกต้องแทงข้างหลังฉันด้วย”
กร๊อบ! เสียงกำภาพถ่ายเข้าหากันจนมันยับยู่ยี่
“ทั้งที่ฉันไว้ใจแกที่สุด”
ทำไมเขาและเพื่อนสนิทถึงได้ทำอย่างนี้กับเธอด้วย เธอได้แต่ตั้งคำถามขึ้นอยู่ภายในใจเป็นร้อยๆคำถาม แต่มันไม่ควรมีคำถามและคำตอบที่จะตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ นอกใจก็คือนอกใจ และเธอรับไม่ได้! เธอจะต้องตัดพวกเขาออกจากชีวิต อะไรที่มันบันทรไม่ควรจะเก็บไว้
เธอปาดน้ำตาออกก่อนจะหยิบโทรศัพท์กดเข้าไปในไลน์ เข้าแชทภูมิ ต้องเคลียร์และเลิกอย่างเด็ดขาด เธอไม่แน่ใจว่าจะให้อภัยภูมิได้หรือเปล่า เธอรู้จักกับภูมิในฐานะเพื่อนก่อนจะมาเป็นแฟนตั้งแต่ปีหนึ่งรู้จักพรอมกับหนิง ซึ่งเขาเป็นคนที่ดีมากในฐานะเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง และเขาก็เริ่มจีบเธอมาตั้งแต่ปีหนึ่งเทอมสอง เขาดีมากจริงๆนะในตอนนั้น…จนเธอใจอ่อนยอมคบ แต่สุดท้ายเธอก็เป็นแค่คนโง่ที่ถูกเขาหลอก และยังโดนเพื่อนสนิทสวมเขาอีกต่างหาก
“พอแล้วผิงอัน ต่อไปนี้อย่าไว้ใจใครอีก…”
Line P🤍
An: มาหาเราที่ร้านเดี๋ยวนี้
P: ที่รักมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ พอดีภูมิยังต้องทำโครงงานกับเพื่อนอยู่เลยอะอัน
An: เหรอ? ภูมิจะมาหรือจะให้อันไปหา
P: อันเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย โกรธอะไรภูมิครับ
An: มาคุยต่อหน้า เดี๋ยวนี้! ไม่งั้นภูมิจะไม่ได้มีโอกาสได้คุยกับอันอีก
P: โอเคครับอัน ภูมิจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ
ภูมิที่กำลังมีอะไรกับหนิงก็ต้องหยุดกิจกรรมยามเช้าลงในทันที
“ภูมิมีอะไรเหรอคะ ทำไมหยุดทำล่ะ”
“ฉันต้องไปหาผิงอัน”
“แล้วทิ้งฉันไว้แบบนี้เหรอ?”หนิงถามอย่างคนที่น้อยใจเธอแอบมีอะไรกับภูมิมานานตั้งแต่ปีหนึ่ง ก่อนที่ภูมิจะไปขอผิงอันคบเสียอีก แต่เธอก็พยายามอยู่เงียบๆเพราะผิงอันเป็นเพื่อนที่ดีมากและรู้ว่าที่เธอทำมันผิด แต่เธอก็รักภูมิมากเช่นกัน
“เธอก็ช่วยตัวเองเหมือนอย่างเคยละกัน เธอก็รู้ว่าฉันต้องเลือกผิงอันก่อน”พูดจบเขาก็ลุกไปใส่เสื้อผ้าแล้วรีบออกจากคอนโดของหนิงทันที
ส่วนหนิงก็ร้องไห้ฟูมฟายเสียใจที่ภูมิไม่เคยรักเธอเลยทั้งที่เธอสามารถให้ความสุขกับเขาได้ เธอทำให้เขาในสิ่งที่ผิงอันไม่สามารถทำให้เขาได้นั่นคือการมอบความสุขทางกามอารมณ์…
