บทที่ 15 รางวัล

โนอาห์แค่นหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาที่พาดอยู่บนพนักพิงเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดของวีด้าเอาไว้แน่น ดึงรั้งให้ร่างบางเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจงใจแสดงความเป็นเจ้าของ

"คนของกู กูสอนมาดี มึงมีปัญหาอะไรไหมมิรา?"

เขากดเสียงต่ำถามเพื่อนสาวที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือด มิราส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเ...