บทที่ 3 จะได้ไม่เจ็บมาก (NC)
"เลิกร้องไห้สักทีวีด้า น้ำตาของเธอไม่ได้ทำให้ฉันรำคาญน้อยลงหรอกนะ"
เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อหลังจากที่เขาเพิ่งถอนจูบอันดุดันออกไป
โนอาห์ใช้หัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาบนพวงแก้มใสอย่างลวกๆ แววตาคมกริบยังคงเต็มไปด้วยความคุกรุ่นของอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น
ทั้งความหงุดหงิดที่เธอเอาแต่ตัดพ้อ และความปรารถนาที่ถูกจุดประกายขึ้นมาตั้งแต่ตอนที่อยู่ในรถ
"ก็โนอาห์ใจร้าย โนอาห์ไม่เคยแคร์ความรู้สึกเราเลย"
เธอสะอื้นเบาๆพยายามเบือนหน้าหนีจากสัมผัสของเขา แต่ฝ่ามือหนากลับล็อกปลายคางของเธอเอาไว้แน่น บังคับให้สบตากับเขาท่ามกลางความสลัวของลานจอดรถส่วนตัวที่เงียบสงัด
"ฉันใจร้ายตรงไหน? ฉันให้เธอทุกอย่างที่เธอต้องการ ขาดเหลืออะไรฉันก็หามาประเคนให้ แล้วเธอจะเอาอะไรอีก! แค่สถานะบ้าบอพวกนั้นมันสำคัญนักหรือไง!"
โนอาห์ตอกกลับเสียงแข็ง เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมผู้หญิงถึงชอบเรียกร้องหาความชัดเจน ในเมื่อสิ่งที่เขาแสดงออกมันก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าเขาพอใจในตัวเธอแค่ไหน
ร่างกายของเธอ กลิ่นหอมของเธอ ทุกสัมผัสที่ตอบสนองเขามันทำให้เขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว
เขาขาดเธอไม่ได้บนเตียง นั่นคือสิ่งเดียวที่เขาสนใจ เขาแค่ลุ่มหลงในเรือนร่างนี้ ไม่ได้มีความรู้สึกงี่เง่าอย่างความรักมาปะปนเลยสักนิด
"มันสำคัญสิ เพราะมันแปลว่าเรามีค่าพอสำหรับโนอาห์ ไม่ใช่แค่ที่ระบายอารมณ์"
โนอาห์แค่นหัวเราะในลำคอ เขากระชากข้อมือบางให้เดินตามเข้าลิฟต์ส่วนตัวไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เขาก็ดันร่างของเธอไปชิดผนังเย็นเฉียบ ทาบทับร่างกายกำยำลงไปจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน
"ที่ระบายอารมณ์งั้นเหรอ หึ ถ้าเธอเป็นแค่นั้นจริงๆ ฉันคงไม่มานั่งเสียเวลาหวงเธอแบบนี้หรอกวีด้า"
เขาพูดชิดริมฝีปากก่อนจะก้มลงฉกชิมความหวานจากโพรงปากเล็กอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ดุดันเหมือนตอนอยู่ในรถ แต่มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและเรียกร้อง
ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็กอย่างชำนาญ ตักตวงความหอมหวานที่เขาหลงใหลจนแทบจะเสพติด
วีด้าพยายามผลักไสแผงอกกว้าง แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับเหือดหายไปทันทีที่ฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาสอดเข้าไปใต้กระโปรงสีครีมตัวสวย
"อื้อ โนอาห์ อย่าเพิ่ง"
เธอครางท้วงเมื่อปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าขาเนียน สัมผัสของเขาปลุกปั่นอารมณ์วาบหวามให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างง่ายดาย
โนอาห์รู้จุดอ่อนของเธอทุกอย่าง เขารู้ว่าต้องสัมผัสตรงไหนถึงจะทำให้เธออ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดของเขา
"อย่าปฏิเสธฉันวีด้า ร่างกายของเธอมันตอบสนองฉันดีขนาดนี้ จะปากแข็งไปทำไม"
เขาพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่น ฝังจมูกโด่งลงสูดดมความหอมละมุนที่เขาหลงใหล
กลิ่นประจำตัวของวีด้าคือสิ่งที่ทำให้เขาคลั่งไคล้ที่สุด มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แต่เป็นกลิ่นหอมสะอาดที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นตัวเสมอ
เขากดริมฝีปากขบเม้มลาดไหล่เนียนจนเกิดรอยจ้ำสีแดงเข้ม แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเอาแต่ใจ
"อ๊ะ โนอาห์ เราเจ็บนะ"
วีด้านิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อเขาลงน้ำหนักแรงเกินไป แต่แทนที่โนอาห์จะหยุด เขากลับยิ่งได้ใจ ริมฝีปากหยักยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจที่ได้ฝากร่องรอยเอาไว้บนเรือนร่างบอบบาง
"เจ็บสิดี จะได้จำไว้ว่าอย่ามาทำอวดเก่งกับฉันอีก ฉันบอกแล้วไงว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว"
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นเพนต์เฮาส์ โนอาห์ก็ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว ก้าวยาวๆตรงไปยังห้องนอนกว้างขวาง
เขาโยนร่างของเธอลงบนเตียงคิงไซส์อย่างไม่ออมแรงนัก ก่อนจะตามขึ้นมาคร่อมทับเอาไว้อย่างรวดเร็ว
"เราไม่ได้อวดเก่ง เราแค่พูดความจริง!"
วีด้าพยายามขยับตัวหนี แต่โนอาห์ก็ตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว
สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชุดเดรสเรียบร้อยด้วยประกายความปรารถนาที่ลุกโชน เขาเกลียดชุดมิดชิดพวกนี้เหลือเกิน มันเกะกะสายตาและขัดขวางการสัมผัสของเขา
"ความจริงของเธอคืออะไร ฉันไม่สน ฉันสนแค่ความจริงที่ว่าตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่ใต้ร่างฉันต่างหาก"
มือหนาอีกข้างจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงาม
โนอาห์จับชายกระโปรงของวีด้าแล้วร่นมันขึ้นมาจนถึงเอวบาง เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและชั้นในตัวจิ๋วที่ปิดบังความงดงามเอาไว้ไม่มิด
"โนอาห์ บ้าไปแล้วหรือไง! เปิดไฟสว่างขนาดนี้"
วีด้าเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายเมื่อแสงไฟนีออนสว่างจ้าส่องกระทบเรือนร่างของเธอ
โนอาห์ชอบทำอะไรตามใจตัวเองเสมอ เขาไม่เคยสนว่าเธอจะอายแค่ไหน เขาแค่ต้องการปลดปล่อยความต้องการของตัวเองเท่านั้น
"จะอายทำไม ฉันเห็นมาหมดแล้วทุกซอกทุกมุม ยิ่งสว่างยิ่งดี ฉันจะได้เห็นชัดๆว่าเวลาที่เธอครางชื่อฉัน หน้าตาเธอเป็นยังไง"
โนอาห์ก้มลงไปกระซิบชิดใบหูแดงซ่าน ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเบาๆหยอกเย้าให้คนใต้ร่างสั่นสะท้าน
มือหนาเลื่อนลงไปปลดตะขอชั้นในชิ้นสุดท้ายออกอย่างชำนาญ โยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี
ตอนนี้เรือนร่างบอบบางเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าเขา โนอาห์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ความต้องการพุ่งสูงจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
เขามองภาพตรงหน้าด้วยความลุ่มหลง ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับผ้าปูที่นอนสีเข้ม สัดส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวนใจเกินกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยควงมา
ทั้งหมดนี้คือของเขา ร่างกายนี้คือของเขา เขาเสพติดผิวกายนี้ เสพติดเสียงครางของเธอ เขาไม่ได้รัก ไม่เคยมีความคิดบ้าๆแบบนั้นในหัว เขาแค่หวงของเล่นชิ้นโปรดที่ตอบสนองเขาก็เท่านั้น
"สวย เธอสวยมากวีด้า สวยจนฉันอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว"
น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมา โนอาห์ไม่เคยโกหกเรื่องรูปร่างหน้าตา เขาหลงใหลในเรือนร่างนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี สัมผัสจากผู้หญิงคนนี้ก็ยังทำให้เขาตื่นเต้นและร้อนรุ่มได้เสมอ เขาก้มลงครอบครองยอดอกสีหวาน ดูดดึงและขบเม้มอย่างตะกละตะกลามราวกับคนหิวโหย
"อ๊า โนอาห์ เบาๆหน่อย"
วีด้าแอ่นอกรับสัมผัสอันจาบจ้วงอย่างลืมตัว มือบางที่เพิ่งเป็นอิสระสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมสีเข้มของเขา ออกแรงขยุ้มเบาๆ เพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง
โนอาห์ไม่เคยปรานี เขาจงใจปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความดิบเถื่อน เรียกร้องให้เธอตอบสนองเขาอย่างบ้าคลั่ง
"เบาไม่ได้หรอก คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอกล้าพูดเรื่องให้ฉันไปหาคนอื่น"
เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้ที่จุดอ่อนไหวกลางกายสาว
ปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มทักทายความชุ่มฉ่ำที่พร้อมต้อนรับเขาอย่างคุ้นเคย วีด้าสะดุ้งเฮือก กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่น่าอาย
"อ๊ะ อ๊า โนอาห์ อย่าแกล้งสิ"
เธอประท้วงเสียงสั่นเมื่อปลายนิ้วของเขาเริ่มขยับเข้าออกเป็นจังหวะเชื่องช้า
ก่อนจะค่อยๆเร่งความเร็วขึ้นจนร่างกายของเธอสั่นสะท้าน โนอาห์ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขารู้ดีว่าร่างกายของเธอต้องการเขามากแค่ไหน
แม้ปากจะบอกว่าไม่อยากเป็นแค่คู่นอน แต่ร่างกายของเธอกลับซื่อสัตย์ต่อสัมผัสของเขาเสมอ
"ฉันไม่ได้แกล้ง ฉันแค่กำลังเตรียมความพร้อมให้เธอต่างหาก จะได้ไม่เจ็บมากเวลาที่ฉันเข้าไป"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางก้มลงจูบซับเหงื่อที่ซึมตามไรผมของเธอ
โนอาห์ถอนนิ้วออกก่อนจะจัดการปลดเปลื้องกางเกงของตัวเองออกไปให้พ้นทาง ความเป็นชายที่ขยายตัวเต็มทีพร้อมที่จะเข้าไปเติมเต็มความปรารถนา
"มองหน้าฉันวีด้า มองแค่ฉันคนเดียว"
โนอาห์ออกคำสั่งเสียงเข้ม บังคับให้ดวงตาคู่สวยที่กำลังปรือปรอยสบตากับเขา เขาดันตัวตนเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบอย่างเชื่องช้า ซึมซับความอบอุ่นที่ตอดรัดเขาแน่นจนแทบจะขาดใจ
วีด้าครางอื้ออึงในลำคอ เล็บหยิกทึ้งลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวดที่ปะปนมากับความเสียวซ่าน
"โนอาห์ อึก"
เธอพึมพำเสียงแผ่ว โนอาห์กัดฟันกรอด พยายามควบคุมจังหวะการขยับเขยื้อนไม่ให้รุนแรงจนเกินไปในตอนแรก
เขาแช่ตัวนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ แล้วค่อยๆทวีความหนักหน่วงและรวดเร็วขึ้น
"ครางชื่อฉันวีด้า ครางชื่อฉันดังๆ"
โนอาห์กระแทกกระทั้นกายเข้าหาคนใต้ร่างอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความลุ่มหลงในเรือนร่างบางทำให้เขาแทบจะคลุ้มคลั่ง
เขาต้องการให้เธอรับรู้ถึงตัวตนของเขา ต้องการให้เธอร้องเรียกหาแต่เขาคนเดียว เสียงเตียงนอนเสียดสีกับพื้นห้องดังประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ
"อ๊า โนอาห์ อ๊ะ โนอาห์"
วีด้าครวญครางชื่อเขาอย่างไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้ ร่างกายบอบบางสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่เขามอบให้ สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ไม่เหลือพื้นที่ให้คิดเรื่องความน้อยใจหรือสถานะที่คลุมเครืออีกต่อไป ตอนนี้มีเพียงแค่ความสุขสมที่เขากำลังปรนเปรอให้เท่านั้น
"ชอบไหมละ? เธอน่ะชอบให้ฉันเอาที่สุดเลวใช่ไหมละ?"
โนอาห์มองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านด้วยความพึงพอใจสูงสุด
เขาหลงใหลทุกการแสดงออกของเธอ หลงใหลเสียงครางหวานหู หลงใหลการตอดรัดที่ทำให้เขาแทบคลั่ง เขาไม่ได้รักเธอ เขาคอยตอกย้ำตัวเองซ้ำๆว่ามันเป็นแค่เรื่องเซ็กส์
เขาแค่เสพติดร่างกายนี้ เสพติดการมีเธออยู่ใต้ร่าง เสพติดการได้เป็นเจ้าของเธอเพียงคนเดียว ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
"อื้อ อึ๊ โนอาห์ อ่า เสียว"
"ดีมากคนเก่ง เธอเป็นของฉันวีด้า เป็นของฉันคนเดียว จำใส่หัวเธอเอาไว้"
เขาประกาศความเป็นเจ้าของเสียงดุดัน จังหวะการรักรุนแรงและดิบเถื่อนขึ้นเรื่อยๆตามความต้องการที่ใกล้จะถึงฝั่งฝัน
"โนอาห์....."
"ครางดังๆ อยากให้แรงกว่านี้อีกไหม? หืม?"
วีด้าจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาแน่นขึ้น ร่างกายเกร็งกระตุกเมื่อความสุขสมแล่นพล่านไปทั่วทุกอณู
"จิกแรงๆ ถ้าเสียวก็จริงเลย ซี๊ด อ่า วีด้า"
"อื้อ อึ๊ อึ๊ โนอาห์ อ่า ฮะ วีด้าเสียว"
"ซี๊ด ฉันจะเสร็จ วีด้า อ่าห์ ฉันปล่อยในนะวันนี้"
"แต่ โนอาห์ อ่า อ๊ะ"
"ไม่มีแต่! อื้ม!"
โนอาห์ครางเสียงต่ำในลำคอ ก่อนจะกระแทกตัวเข้าหาเธออีกสองสามครั้งแล้วปลดปล่อยน้ำรักสีจาวขุ่นเข้าไปในตัวเธอจนหมดสิ้น
ร่างสูงทิ้งตัวลงทาบทับร่างบางที่กำลังหอบหายใจรวยริน เสียงหอบประสานกันดังก้องอยู่ในห้องนอนกว้าง
โนอาห์ฝังหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ซึมซับความหอมหวานที่เขาเพิ่งได้ลิ้มลองไปอย่างไม่รู้จักพอ
"อย่าคิดจะหนีไปจากฉันเด็ดขาดวีด้า เพราะฉันไม่มีทางปล่อยเธอไป"
เขาพึมพำชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเผด็จการและเอาแต่ใจ
แม้จะเพิ่งผ่านบทรักอันเร่าร้อนมาหมาดๆแต่สมองของเขาก็ยังคงคิดแต่เรื่องที่จะกักขังเธอเอาไว้ข้างกาย
เขาไม่ต้องการสูญเสียคู่นอนที่เข้ากันได้ดีที่สุดไปให้ใคร เขาเสพติดเธอมากเกินกว่าจะปล่อยมือ
"เราจะหนีไปไหนได้ล่ะ ในเมื่อชีวิตเรามันถูกผูกติดกับโนอาห์ไปแล้ว"
วีด้าตอบกลับเสียงแผ่วเบา น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากหางตา เธอรักเขา รักจนหมดหัวใจ แม้จะรู้ดีว่าเขาเพียงแค่ลุ่มหลงในร่างกายของเธอเท่านั้น
เขากอดเธอแน่นขึ้น แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก โนอาห์หลับตาลง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง
เขาเลือกที่จะเมินเฉยต่อน้ำตาของเธอ เพราะเขาเชื่อว่าตราบใดที่ร่างกายของเธอยังตอบสนองเขา เธอก็ไม่มีวันหนีเขาพ้น ส่วนเรื่องหัวใจ เขาไม่เคยมีความคิดที่จะมอบให้เธอ นั่นมัน ไร้สาระ
