บทที่ 4 มันโป๊เกินไป
"ลุกขึ้นมากินข้าวได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน"
เสียงทุ้มที่ดังขึ้นเหนือหัว ทำเอาวีด้าต้องค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ความปวดเมื่อยตามร่างกายยังคงเล่นงานเธออย่างหนักหน่วงจากบทรักที่แสนเอาแต่ใจของเขาเมื่อคืน
หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆเพื่อปรับแสงสว่าง ก่อนจะเห็นร่างสูงของโนอาห์ยืนกอดอกมองเธออยู่ข้างเตียง ในมือของเขามีถาดอาหารเช้าส่งกลิ่นหอมกรุ่น
"เรายังไม่อยากกิน ขอรอนอนต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ โนอาห์กินไปก่อนเลย" วีด้าดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงด้วยความง่วงงุน
"ไม่ได้ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังบังคับนะวีด้า" น้ำเสียงของเขาเริ่มติดจะหงุดหงิด
หญิงสาวถอนหายใจยาวก่อนจะยอมพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ผ้าห่มผืนหนาร่นลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยรักสีแดงช้ำที่เขาทิ้งเอาไว้ทั่วลาดไหล่และเนินอก
โนอาห์จ้องมองรอยพวกนั้นด้วยสายตาพึงพอใจ แววตาคมกริบฉายแววลุ่มหลงอย่างปิดไม่มิด เขาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วทรุดตัวลงนั่งชิดขอบเตียง
"กินซะ จะได้มีแรง ฉันไม่อยากให้คนอื่นมองว่าฉันใช้งานคนของตัวเองหนักจนเดินไม่ไหว"
"เรากินเองได้ โนอาห์ไม่ต้องมาป้อนหรอก" วีด้าพยายามจะแย่งช้อนมาถือไว้เอง แต่เขาเบี่ยงมือหลบ
"อ้าปาก! ฉันสั่งให้อ้าปากก็อ้า อย่ามาดื้อกับฉันแต่เช้านะ' เขาทำเสียงดุจนวีด้าต้องยอมอ้าปากรับข้าวต้มอุ่นๆเข้าไปเคี้ยวตุ้ยๆ
"ทำไมถึงต้องคอยบังคับเราทุกเรื่องเลย เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ" เธออดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบ
"ก็เพราะเธอชอบทำตัวน่าหงุดหงิดไง ฉันถึงต้องคอยสั่งคอยสอน ถ้าเธอว่านอนสอนง่ายเหมือนตอนอยู่บนเตียง ฉันคงไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้' เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางตักข้าวต้มป้อนเธออีกคำ
คำพูดของเขาทำให้ใบหน้าของวีด้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที เธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร ผู้ชายคนนี้เก่งนักเรื่องพูดจาสองแง่สองง่ามให้เธอต้องอับอาย เขาชอบเห็นเธอหน้าแดงและเขินอายเพราะคำพูดของเขาเสมอ
'กินเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ฉันจะเข้าสนาม มีนัดคุยเรื่องอะไหล่รถลอตใหม่ เธอต้องไปด้วย" เขาออกคำสั่งหลังจากที่ป้อนข้าวต้มจนหมดชาม
'เราขอรออยู่ที่ห้องไม่ได้เหรอ วันนี้เราปวดหัวนิดหน่อย ไม่อยากไปเจอคนเยอะๆ"
วีด้าต่อรอง เธอรู้สึกอ่อนเพลียเกินกว่าจะไปนั่งทนสายตาจับผิดของมิราหรือรับมือกับอารมณ์แปรปรวนของเขาที่สนามแข่ง
โนอาห์ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที
"ไม่ได้ ฉันบอกให้ไปก็ต้องไป หรือเธออยากจะแอบอยู่ห้องเพื่อแชทหาไอ้หน้าไหน!?"
"เราไม่ได้แชทหาใครทั้งนั้นแหละ โนอาห์อย่ามาหาเรื่องเรานะ" เธอเถียงกลับเสียงแข็ง
"งั้นก็ลุกไปอาบน้ำ อย่าให้ฉันต้องเข้าไปอาบให้ หรือถ้าเธออยากจะรื้อฟื้นเรื่องเมื่อคืน ฉันก็ยินดีนะ"
เขาทำท่าจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกจนวีด้าต้องรีบลุกพรวดพราดคว้าผ้าห่มมาพันตัวแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปแทบไม่ทัน
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังไล่หลังมาบ่งบอกว่าเขากำลังอารมณ์ดีแค่ไหนที่แกล้งเธอได้ โนอาห์ทอดสายตามองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
เขาเสพติดการมีเธออยู่ใกล้ๆ เสพติดการได้กลั่นแกล้งและออกคำสั่งกับเธอ เขาชอบที่เห็นเธอต้องคอยพึ่งพาและทำตามใจเขา มันทำให้เขารู้สึกเป็นเจ้าของเธออย่างสมบูรณ์แบบ
เขาบอกตัวเองเสมอว่ามันก็แค่ความหลงใหลในเรือนร่างและของเล่นชิ้นโปรด เขาไม่ได้รักเธอ ไม่เคยคิดจะรักใครทั้งนั้น ความรักมันเป็นเรื่องงี่เง่าสำหรับคนที่อ่อนแอ
ใช้เวลาไม่นานวีด้าก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำที่เขาเพิ่งซื้อให้เมื่อวันก่อน โนอาห์กวาดสายตามองเรือนร่างบอบบางที่ถูกขับเน้นด้วยชุดเข้ารูปด้วยสายตาพอใจ
แต่พอมองเห็นรอยแดงที่คอเสื้อปิดไม่มิด เขากลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"เปลี่ยนชุด ไปหาชุดที่มันมิดชิดกว่านี้มาใส่" เขาออกคำสั่งเสียงห้วน
"ทำไมล่ะ? ก็โนอาห์เป็นคนซื้อชุดนี้ให้เราเอง แล้วบอกให้เราใส่ไม่ใช่เหรอ" วีด้าถามด้วยความงุนงง
"ก็ตอนนี้ฉันไม่อยากให้ใส่แล้ว มันโป๊เกินไป ฉันไม่อยากให้ไอ้พวกสวะที่สนามแข่งมันมองเธอด้วยสายตาหื่นกาม ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้!" เขาตวาดเสียงดังจนวีด้าสะดุ้ง
หญิงสาวถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่ายกับอารมณ์ที่แปรปรวนยิ่งกว่าพายุของเขา เธอเดินกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์ขายาวมาเปลี่ยน เมื่อเดินออกมาอีกครั้ง โนอาห์ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
"แบบนี้แหละค่อยดูได้หน่อย จำไว้ว่าร่างกายของเธอมีแค่ฉันคนเดียวที่มองได้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์"
เขาเดินเข้ามาประชิดตัว มือหนาบีบปลายคางเธอเบาๆก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศที่สนามแข่งรถ Noa fast วันนี้ค่อนข้างคึกคักเป็นพิเศษเพราะมีการจัดแข่งขันรอบคัดเลือก โนอาห์เดินนำหน้าวีด้าเข้าไปในโซนพักรับรองวีไอพี
ทันทีที่เขาปรากฏตัว บรรดาลูกน้องและนักแข่งต่างก็หันมาทำความเคารพ เขาคือราชาของที่นี่ เป็นคนที่ทุกคนต้องก้มหัวให้
"อ้าวไอ้โนอาห์ มาสักทีนะมึง ปล่อยให้กูคุยกับซัพพลายเออร์อยู่ตั้งนาน" เวกัสบ่นอุบอิบเมื่อเห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามา
"โทษทีว่ะ พอดีคนของกูลีลานิดหน่อยกว่าจะลุกจากเตียงได้" โนอาห์ตอบหน้าตายพลางปรายตามองคนที่เดินตามหลังมา
วีด้าหน้าแดงก่ำทันทีที่ได้ยินคำตอบอันแสนจะตรงไปตรงมาของเขา เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆจากสายตากรุ้มกริ่มของเวกัสและลีออนที่มองมาทางเธอ
"แหม่ มึงก็เบาๆหน่อยเถอะ สงสารวีด้ามันบ้าง ตัวแค่นี้เดี๋ยวก็ช้ำตายพอดี" ลีออนหัวเราะร่วน
"เรื่องของกู พวกมึงไปจัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยเลยไป กูจะไปดูเครื่องยนต์ทางนู้น" โนอาห์ไล่เพื่อนก่อนจะหันมาสั่งวีด้า
"นั่งรออยู่ตรงนี้ ห้ามลุกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา เข้าใจไหม?"
"เข้าใจแล้ว" เธอรับคำเสียงเบาพลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่
โนอาห์เดินออกไปทำธุระของเขา ทิ้งให้วีด้านั่งรออยู่คนเดียวเงียบๆ หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูโซเชียลฆ่าเวลา แต่ความรู้สึกอึดอัดก็ก่อตัวขึ้นเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาทัก
"มาคนเดียวเหรอครับคนสวย ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับเนี่ย?"
เสียงผู้ชายแปลกหน้าดังขึ้นเหนือหัว วีด้าเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่สวมชุดนักแข่งของทีมอื่น เขากำลังส่งยิ้มหวานมาให้เธอ
"เอ่อ มากับเพื่อนน่ะค่ะ ขอตัวนะคะ" วีด้าพยายามตัดบทและทำท่าจะลุกหนี เธอไม่อยากมีปัญหา ถ้าโนอาห์กลับมาเห็นเข้า เขาต้องอาละวาดแน่ๆ
"เดี๋ยวสิครับ จะรีบไปไหน คุยกันก่อนสิ ผมชื่อคินนะ เป็นนักแข่งหน้าใหม่ของที่นี่ เพิ่งเคยเห็นหน้าคุณเป็นครั้งแรก น่ารักจังเลยครับ มีแฟนหรือยังเอ่ย?"
ชายหนุ่มคนนั้นถือวิสาสะขยับเข้ามาใกล้จนวีด้าต้องถอยร่นไปจนชิดพนักพิงโซฟา
"กรุณาถอยออกไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณ" เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้เรียบนิ่งที่สุด
"อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า มาที่นี่ก็เพื่อหาคนเลี้ยงดูไม่ใช่หรือไง ไปกับพี่ไหม พี่จ่ายไม่อั้นเลยนะ" คินพูดจาแทะโลมพร้อมกับยื่นมือมาหมายจะจับข้อมือของเธอ
แต่ยังไม่ทันที่มือสกปรกนั้นจะได้แตะต้องตัววีด้า ร่างของคินก็ถูกกระชากอย่างแรงจนลอยหวือไปกระแทกกับโต๊ะกระจกด้านหลังแตกกระจายเสียงดังสนั่น
เพล้ง!!
"ใครใช้ให้มึงเอามือสกปรกของมึงมาแตะต้องคนของกูวะ!!"
