บทที่ 22 ไร้วี่แวว

"นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?" ฉันกวาดสายตามองเศษกระจกของแจกันที่แตกละเอียดบนพื้นขณะที่มีแม่บ้านสองสามคนกำลังก้มเก็บ เหลือบมองที่ฉันถามแต่ก็ไม่มีใครเลือกที่จะให้คำตอบ พากันก้มหน้าก้มตาตั้งใจเก็บจนสุดท้ายป้าแม่บ้านคนเดิมก็เดินมาหาฉันแทน

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เชิญทานข้าวดีกว่านะคะ ป้าทำอาหารเบาๆ ไว้สำหรับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ