บทที่ 42 กลัวแทบแย่

ฉันนั่งรอหน้าห้องส่วนตัวของพี่ฟินซ์หลังจากที่ขึ้นฝั่งมาเมื่อครู่ สภาพยังอยู่ในผ้าเช็ดตัวที่คลุมเรือนร่างไว้เพราะอยากรอให้ทั้งสองจัดการธุระเสร็จแล้วเขาออกมาจากห้องได้เจอฉันเป็นคนแรก

ใจฉันเสียทุกครั้งที่ฉันเห็นเขาคร่ำเครียดอยู่กับงาน ถึงจะส่งผลต่อการรักษาอาการของเขาแต่ฉันจะเข้าไปห้ามหรือขัดขวางไม่ให้เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ