บทที่ 1 สบตา

บทที่1

สบตา

คลับหรู ณ ประเทศฮ่องกง

นักศึกษาแพทย์ที่จบการศึกษาในวันนี้ ต่างก็มาเลี้ยงฉลองจบกันที่นี่รวมถึงกลุ่มของเฌอร์รินด้วย เธอถูกเพื่อนๆ คะยั้นคะยอให้มาด้วยกันเพราะอีกไม่นานเธอจะต้องแยกตัวไปเรียนต่อเฉพาะทางที่ประเทศไทยซึ่งเป็นบ้านเกิดของมารดาของเธอ

วันนี้ทุกคนถึงได้มาสนุกสนานกันอย่างเต็มที่เพื่อปลดปล่อยอารมณ์จากความเครียดความกดดันที่ต้องเผชิญกันมาตลอดระยะเวลาที่ศึกษาอยู่

เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วคลับหรูทำให้นักท่องราตรีทั้งหลายต่างก็สนุกสนานกันอย่างสุดเหวี่ยงบวกกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่มีประจำทุกโต๊ะ ทำให้ต่างคนต่างดื่มเข้าไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

โดยที่ร่างกายของแต่ล่ะคนก็เคลื่อนไหวโยกย้ายไปมาตามเสียงเพลงที่มีดีเจประจำคลับเป็นผู้ควบคุมอย่างมืออาชีพ

ด้านเฌอร์รินที่ถูกเหล่าเพื่อนๆ เทเครื่องดื่มให้ไม่ขาดสายถึงกลับมึนหัวแทบทรงตัวไม่อยู่เลยทีเดียว ปกติเธอเป็นคนที่คอแข็งมากแต่วันนี้กลับรู้สึกมึนเมาเอาง่ายๆ ซ้ำยังมีอาการแปลกๆ กับร่างกายของตัวเองด้วย

ร่างบางพยายามที่จะขอตัวกลับก่อนเพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าร่างกายตัวเองผิดปกติจริงๆ แต่เพื่อนของเธอกลับรู้สึกเป็นห่วงไม่อยากให้เธอกลับเพียงลำพัง จึงลงความเห็นให้เธอขึ้นไปพักที่ชั้นบนของทางคลับก่อนซึ่งเขาจะเปิดห้องให้เฉพาะลูกค้าวีไอพีเท่านั้นและทุกคนคิดว่ามันน่าจะปลอดภัยสำหรับการนอนพักของเธอด้วย

ซึ่งเฌอร์รินก็ไม่คิดปฏิเสธเพราะตอนนี้เธอรู้สึกไม่ไหวแล้วจริงๆมันอึดอัดและร้อนรุ่มแปลกๆ จนแทบคุมสติไม่อยู่ เธอจึงคิดว่านอนพักให้หายจากอาการพวกนี้ก่อนแล้วค่อยกลับก็น่าจะดีกว่าเดินมึนเมาออกไปเรียกรถกลับตามลำพัง

ภายในห้องพัก

พอเข้ามาภายในห้องพักอาการแปลกๆ ของเธอยิ่งทวีคูณขึ้นเพราะตอนนี้เธอทั้งมึนเมาและสติก็เริ่มจะพร่าเลือนลงอย่างเต็มที

อีกทั้งร่างกายของเธอก็มีความต้องการบางอย่างเกิดขึ้นด้วยมันเป็นความต้องการที่เธอเองก็ควบคุมไม่ได้

“อื้ออ” เฌอร์รินนอนลงบนเตียงและพยายามตั้งสติแต่เธอรู้สึกไม่ไหวจริงๆ มันอึดอัดและร้อนรุ่มจนต้องครางแผ่วออกมาอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

เสียงหอบหายใจของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงเหงื่อก็ไหลซึมออกมาตามกรอบหน้าและลำคอทั้งๆ ที่ตอนนี้ภายในห้องนี้เปิดแอร์เย็นมากแต่ตัวเธอกลับร้อนรุ่มไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

ร่างบางนอนกระสับกระส่ายไปมาและพยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าว่าเธอได้ดื่มกินอะไรเข้าไปบ้างทำไมถึงได้มีอาการแบบนี้ขึ้นมาได้

และเมื่อไล่เรียงเหตุการณ์ต่างๆ จากสติอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ก็ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนเอาแก้วเครื่องเดิมยื่นให้เธอและเธอก็ยกขึ้นดื่มอย่างไม่คิดอะไรเพราะเห็นว่าเป็นกลุ่มเพื่อนนักศึกษาแพทย์เหมือนกันแต่ไม่คิดว่าดื่มเข้าไปแล้วเธอจะมีอาการแบบนี้ได้

หรือว่าในแก้วนั้นจะมียาบางชนิดที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ เฌอร์รินพยายามกัดฟันทนและรู้สึกโมโหตัวเองที่ไว้ใจคนอื่นและปล่อยให้ตัวเองมึนเมาและไม่รอบคอบขนาดนี้ได้

แกรก! เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้อง ทำให้เฌอร์รินที่นอนเหงื่อท่วมอยู่พยายามปรือตามองว่าเป็นใครกันที่เข้ามา แล้วเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงในเมื่อเธอล็อกประตูแล้วหรือว่าจะเป็นคนที่วางยาเธอ…

ตึก ตึก ตึก! เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ๆทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย เพราะร่างกายของเธอในตอนนี้มันไม่ไหวแล้วจริงๆ

พรึบ! แสงไฟในห้องสว่างไสวขึ้นเมื่อคนที่พึ่งเข้ามาได้เปิดมันทุกดวงจนสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ภายในห้องนี้ได้ทุกซอกทุกมุมโดยเฉพาะร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงทำเอาชายหนุ่มที่หันมาเจอหยุดชะงักก่อนจะขมวดคิ้วและเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดขึ้นมาแทน

“เธอเป็นใครและใครให้เธอเข้ามา!” ร่างสูงถามเสียงเย็นพร้อมส่งสายตาดุดันไปยังอีกคนที่มองมาด้วยแววตาตื่นตกใจ...