บทที่ 1 อุบัติเหตุ

บทที่1

อุบัติเหตุ

ประเทศฮ่องกง

“นายครับจะกลับบ้านเลยหรือเข้าไปผับ” วูฟ มือขวาของ ซีโน่ เอ่ยถามเจ้านายตัวเองขึ้นหลังจากกลับจากบ้านใหญ่ของนายท่านซูเล่ย หยาง ผู้เป็นพ่อของนายใหญ่ตัวเอง

“กลับบ้านเลย” เสียงทุ้มนิ่งเรียบเอ่ยบอกมือขวาตัวเองพร้อมกับแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมากับคำขาดของผู้เป็นพ่อที่มันทำให้เขาไม่อยากทำตามเลยสักนิด ถ้าแค่พ่อของเขามันไม่เป็นปัญหาหรอกแต่นี่แม่ของเขาที่สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงกลับยื่นคำขาดเช่นกัน

“เฮ้อ! จู่ๆ ก็จะอยากมีหลาน กูจะบ้า!” ซีโน่สบถออกมาอย่างคนหัวเสียโดยที่วูฟทำได้เพียงนั่งฟังเงียบๆ เท่านั้น

ซีโน่ใช้ความคิดเพื่อหาทางออกให้กับตัวเองอยู่ภายในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าไปสู่อาณาจักรของเขา บ้านขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่กว้างขวางและมีความสะดวกสบายครบครันเพราะเขาชอบอะไรที่มันดูกว้างๆ สบายตามันให้ความรู้สึกอิสระดี

“มึงก็หาคนมาหลอกพ่อมึงสิวะ” อยู่ๆ คำพูดของผู้เป็นเพื่อนอย่างเจอาร์ ก็แวบเข้ามาในหัวของเขาก่อนที่ซีโน่จะสลัดคำพูดนั้นทิ้ง จะให้เขาหาคนมาเล่นละครตบตาพ่อตัวเองมันไม่ง่ายขนาดนั้นและที่สำคัญเขาไม่ชอบการผูกมัดกับใครไม่ว่าจะชั่วคราวหรือตลอดไป ในขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นจู่ๆ ก็นึกไปถึงใบหน้าสวยของใครคนหนึ่งขึ้นมา หญิงสาวชาวไทยที่เขาเจอเธอเมื่อสามเดือนก่อนในผับของไนท์เพื่อนของเขาอีกคน ในครั้งที่เขาเดินทางไปประชุมที่ประเทศไทย

“ผ่านมาสามเดือนแล้ว ทำไมฉันยังจำเธอได้อีกนะ” ซีโน่พึมพำออกมาเบาๆ พร้อมกับนึกไปถึงใบหน้าสวยของเธอคนนั้นตลอดเวลา เธอมีดวงตาที่ไม่ได้กลมโตเหมือนสาวชาวไทยที่เขาเคยเจอมา แต่แววตาที่ดูเฉยเมยที่มองมายังเขานั้นในวันนั้นมันกลับติดในใจเขาจนถึงตอนนี้ ซีโน่ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะสลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไปเมื่อเริ่มจะรู้หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ด้านวูฟเขาตั้งใจขับรถฝ่าความมืดไปเรื่อยๆ เพื่อกลับบ้านหลังใหญ่ของเจ้านายตัวเอง แต่แล้วก็ต้องตกใจกับคนที่วิ่งมาตัดหน้ารถทำให้เขาต้องเหยียบเบรกกะทันหันแต่สุดท้ายก็ไม่ทันการเพราะเหมือนว่าเขาจะชนเข้ากับบุคคลที่วิ่งมาตัดหน้ารถอย่างแรงจนคนคนนั้นล้มลงกับถนน

ปึง!

“กรี๊ดด” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของคนคนนั้นดังขึ้นสุดเสียงก่อนทุกอย่างจะเงียบสงบลงเมื่อเจ้าตัวล้มลง ไม่รู้ว่าตกใจจนหมดสติหรือเสียชีวิตไปแล้วกันแน่

“มึงชนคนเหรอ!” ซีโน่ที่ได้รับความกระทบกระเทือนเพียงนิดจากการเบรกของมือขวาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆ

“ครับนาย”

“ลงไปดูเดี๋ยวนี้ ถ้าตายก็รีบไปจัดการซะ” ซีโน่สั่งลูกน้องตัวเองเสียงเรียบไม่มีท่าทีตกใจอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น ใครให้วิ่งมาตัดหน้ารถเขาเอง โง่หรือเปล่า เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

วูฟที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายก็รีบลงจากรถเพื่อไปดูคนที่วิ่งมาตัดหน้ารถแบบนั้นด้วยความรู้สึกตกใจอยู่เหมือนกัน

เขาจ้องมองคนตรงหน้าครู่หนึ่งก่อนจะเห็นว่าคนที่วิ่งตัดหน้ารถเขาเป็นผู้หญิงและตรงบริเวณศีรษะของเธอก็มีเลือดไหลออกมาเยอะมากและมันไหลมาอาบทั่วใบหน้าสวยนั้นอย่างน่ากลัวส่วนรอยฟกช้ำที่เกิดขึ้นตามตัวมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น วูฟรีบใช้มืออังไปยังจมูกของเธอเพื่อเช็กว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าก่อนจะรีบเดินกลับไปหาเจ้านายตัวเองที่นั่งรออยู่ในรถด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“นายครับ เธอยังไม่ตาย” วูฟรีบรายงานนายใหญ่ตัวเองออกไปเพื่อรอฟังคำสั่งว่าจะให้เขาทำยังไงกับเธอต่อไปดี

“เธอ ผู้หญิง?” ซีโนขมวดคิ้วถามลูกน้องตัวเองออกไปนิ่งๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถเพื่อมาดูคนที่ยังคงหายใจอยู่ เธอนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก ซีโน่ค่อยๆ นั่งทับส้นเท้าลงช้าๆ ก่อนจะยื่นมือตัวเองไปเปิดดูยังใบหน้าของเธอคนนั้นที่มีเส้นผมยาวสลวยบดบังอยู่ด้วยความรู้สึกคุ้นๆ

พรึบ!

“เธอ!” ซีโน่ตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าคนที่วิ่งมาตัดหน้ารถคือหญิงสาวชาวไทยที่เขาพึ่งนึกถึงเธอไปไม่นาน ทำไมถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้และยังมาวิ่งตัดหน้ารถของเขาแบบนี้อีก เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

“นายจะทำยังไงกับเธอดีครับ เลือดเธอไหลไม่หยุดแล้ว” วูฟที่นั่งอยู่ข้างๆ เจ้านายก็ถามออกมาด้วยความนิ่งเรียบและเขาก็รู้สึกแปลกใจกับท่าทีเจ้านายที่ดูเหมือนว่าจะรู้จักกับคนตรงหน้า

“เอาเธอขึ้นรถแล้วพาส่งโรงพยาบาล!” ซีโน่ใช้ความคิดครู่หนึ่งก็ตัดสินใจนำอีกคนส่งโรงพยาบาล โดยที่เขาเป็นคนอุ้มเธอขึ้นรถด้วยตัวเอง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมช่วยเธอทั้งๆ ที่เธอไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับชีวิตเขาเลย…