บทที่ 2 ความจำครั้งสุดท้าย1
บทที่2
ความจำครั้งสุดท้าย1
สามเดือนก่อน ณ ประเทศไทย
อันนา หญิงสาววัย24ปี ผู้ซึ่งเรียนจบมาได้หนึ่งปีแล้วแต่ยังคงหางานทำไม่ได้ ไหนจะต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายอีกมากมายซึ่งอีกสามวันเธอต้องจ่ายค่าเช่าห้องที่ตัวเธอเองผลัดเจ้าของมาเกือบทุกเดือนแล้ว
“เฮ้อ! ทำไมงานหายากจังนะ” หญิงสาวร่างเล็กผิวขาวบ่นพึมพำออกมาอย่างหนักใจก่อนจะนึกไปถึงค่าใช้จ่ายที่ต้องรับผิดชอบในแต่ละเดือนและยังต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ผู้เป็นป้าผู้ซึ่งไม่เคยจะได้ส่งเสียเลี้ยงดูเธอจริงๆ สักครั้ง แต่กลับมาขอค่าเลี้ยงดูกับเธอทุกๆ เดือน
“ถ้าแม่ยังอยู่มันคงดีกว่านี้” พอนึกถึงมารดาที่จากไปด้วยโรคร้ายแววตาที่เคยเข้มแข็งของอันนาก็วูบไหวออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
อันนาเดินเตร็ดเตร่หางานทำอีกครั้ง เธอทำงานพาร์ตไทม์หลายอย่างแล้วแต่คนจะจ้างให้ทำเพราะงานประจำค่อนข้างหายากและยังไม่มีใครติดต่อเธอมาเลยหลังจากไปสมัครทิ้งไว้ ยิ่งคิดก็ยิ่งท้อใจแต่จะทำยังไงได้คนเราเลือกเกิดไม่ได้ มันก็ต้องสู้กันต่อไป
เมื่อคิดได้ดังนั้นอันนาก็เดินสอบถามงานตามร้านอาหารต่างๆ รวมไปถึงใบปลิวรับสมัครงาน กระทั่งไปเจอกับป้ายขนาดใหญ่หน้าผับแห่งหนึ่งที่รับเด็กเสิร์ฟแค่หนึ่งวันแต่ได้ค่าตอบแทนค่อนข้างสูง อันนาที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปสอบถามยังคนที่กำลังรับสมัครงานอยู่ภายในของผับขนาดใหญ่
ตึก ตึก ตึก! เสียงฝีเท้าที่ดูเร่งรีบเดินเข้ามายังผับทำให้คนที่เป็นผู้ช่วยผู้จัดการผับอย่างเชียร์เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเห็นว่าเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้าเรียวเล็กและดูน่ารักมาก ส่วนดวงตาของเธอไม่ได้กลมโตอย่างพิมพ์นิยมจะว่าดูเป็นสาวหมวยก็ไม่เชิงแต่ที่ทำให้เจ้าตัวดูสะดุดตาก็น่าจะเป็นแววตาที่ดูหม่นๆ เฉยชาคู่นั้นที่มันมีเสน่ห์ชวนมอง
“มาสมัครงานเหรอ?” เชียร์พิจารณาคนตรงหน้านิ่งๆ ก็เอ่ยถามออกไปเมื่อเห็นว่าเด็กสาวตรงหน้าเอาแต่ยืนเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักที
“ค่ะ ยังรับอยู่ไหมคะ” อันนาถามกลับด้วยใจที่ลุ้นไปด้วย เธอกลัวว่าจะเต็มซะก่อน
“อืม...ไม่ได้รับประจำนะ วันนี้แค่รับเพิ่มพิเศษ มีคนจะจัดเลี้ยงวันเกิดเขาต้องการคนเสิร์ฟเพิ่ม พวกลูกคนรวยน่ะ เราโอเคไหมล่ะ” เชียร์ถามอีกคนออกไปพร้อมกับอธิบายงานที่กำลังรับสมัครภายในวันนี้ให้คนมาสมัครได้ทราบอีกครั้งว่ารับแค่วันเดียวไม่ได้รับถาวรแต่อย่างใด
“โอเคค่ะพี่ ขอแค่ได้ทำก็พอค่ะ” อันนารีบพยักหน้าอย่างรัวเร็วพร้อมกับยิ้มดีใจจนเกิดลักยิ้มเล็กๆ ตรงแก้มใสของเธอ ทำให้คนที่มองอยู่ถึงกับเผลอยิ้มออกมากับรอยยิ้มน่ารักๆ นั้น
“พอยิ้มแล้วดูสวยกว่าเดิมอีก ขนาดเราเป็นผู้หญิงยังรู้สึกหลงเลย” เชียร์พึมพำออกมาเบาๆ คนเดียว ก่อนจะหันไปบอกรายละเอียดคนตัวเล็กเพิ่มเติมด้วยรอยยิ้ม
“งานวันนี้ทำประมาณสี่ชั่วโมงนะ ยืนอย่างเดียว ถ้าเราไหวพี่จะให้บัตรผ่านเข้าผับกับชุดเด็กเสิร์ฟไปเลย” เชียร์ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าคนตรงหน้าจะยังยืนยันที่จะทำอยู่ไหม กลัวว่ารับมาทำงานแล้วจะไม่สู้งานเพราะต้องยืนตลอดเวลา
“ทำได้ค่ะพี่ หนูไหว” อันนารีบพยักหน้าตอบรับทันทีเพราะไม่ว่าจะต้องยืนกี่ชั่วโมงเธอก็ทนได้ขอแค่มีเงินไปจ่ายค่าเช่าห้องที่จะถึงเร็วๆ นี้ก็พอ
“งั้นก็โอเค แล้วเราชื่ออะไรล่ะ พี่ขอบัตรด้วย” เชียร์เอ่ยถามชื่อเด็กสาวตรงหน้าเพื่อจะได้ลงชื่อเธอไว้ในการจ่ายค่าจ้างหลังทำงานเสร็จ
“ชื่ออันนาค่ะพี่ เอ่อ...แล้วเอาบัตรอะไรคะ” อันนาบอกชื่อตัวเองไปพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าคนตรงหน้าต้องการบัตรอะไรจากเธอ ถ้าขอบัตรกดเงินเธอบอกเลยว่าเธอไม่มีเงินแล้วนะ
“บัตรประชาชนเราไง เห็นหน้าเด็กแบบนี้พี่ก็ต้องมั่นใจก่อนว่าเราอายุถึงยี่สิบหรือยัง” เชียร์ยิ้มขำกับสีหน้าของอีกคนที่ดูจะมึนงงเล็กน้อยกับการแค่ขอบัตรประชาชนมาดู
“อ่อ...นี่ค่ะพี่ หนูเกินยี่สิบแล้วค่ะ” อันนาหยิบเอาบัตรประชาชนของตัวเองมาให้คนตรงหน้าตรวจสอบ เชียร์รับมาแล้วก็จ้องมองสำรวจให้แน่ใจก่อนว่าเป็นคนคนเดียวกันหรือไม่ ก่อนที่จะยื่นบัตรคืนให้กับคนตรงหน้าเมื่อพบว่าอายุเธอถึงแล้วและเป็นคนคนเดียวกันกับบัตรประชาชน
“โอเคงั้นหนึ่งทุ่มมาเจอพี่ที่นี่ ส่วนเรื่องค่าจ้าง จบงานพี่จะจ่ายทันที ถ้าเราได้รับทิปจากเจ้าของงานก็สามารถเก็บไปได้เลย ไม่เกี่ยวกับค่าจ้างนะ” เชียร์บอกคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะมอบบัตรผ่านเข้าผับและเอาชุดให้เธอ หลังจากที่อันนาเข้าใจทุกอย่างแล้วเธอก็ขอตัวกลับไปเตรียมตัวก่อนเพราะตอนนี้ก็เริ่มมีคนเข้ามาสมัครงานมากขึ้น
“สงสัยจะงานใหญ่จริง” อันนาถือชุดเดินออกไปก็พึมพำไปด้วยเพราะเธอเห็นว่ามีสาวๆ มาขอสมัครงานในวันนี้เยอะมากและที่ทำให้เธอยิ้มด้วยความดีใจก็เพราะเธอมาทันเวลาการรับสมัครงานน่ะสิแถมเธอยังได้งานซะด้วย...
