บทที่ 7 แค่ถูกใจ

บทที่7

แค่ถูกใจ

ผับหรูใจกลางเมือง

เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วผับขนาดใหญ่กลางเมืองในเวลากลางดึกแบบนี้ยิ่งทำให้เหล่านักท่องราตรีทั้งหลายสนุกสนานมากขึ้น รวมถึงกลุ่มมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลของประเทศก็มานั่งดื่มในวันนี้ด้วย

“มาช้านะมึง” เจอาร์ที่มานั่งดื่มรอหันไปแซะคนที่พึ่งมาอย่างซีโน่ทันที

“มีธุระ” ซีโน่ตอบกลับด้วยท่าทีปกติก่อนจะกวาดสายตามองหาเพื่อนอีกสามคนของตัวเอง

“พวกมันไม่มา?”

“มาแต่ไอ้ฟาร์กับไอ้ฟราน ส่วนไอ้ตินมีงานด่วน” เจอาร์ก็ตอบกลับไปก่อนจะบุ้ยหน้าไปทางที่เพื่อนตัวเองที่กำลังเดินกลับมาหลังจากไปโทรศัพท์รายงานเมีย

พรึบ!

“โทษที ติดคุยโทรศัพท์นานไปหน่อย” จาฟาร์เดินกลับมาจากคุยโทรศัพท์ก็เอ่ยบอกเพื่อนด้วยท่าทีนิ่งเรียบตามปกติของเขาโดยมีฟรานเดินตามมานั่งลงข้างๆ ด้วยสีหน้านิ่งเรียบไม่ต่างกัน

“หึ! ติดเมียกันฉิบหาย” ซีโน่ส่ายหน้าออกมาอย่างเอือมระอา แต่กระนั้นพวกเขาก็เข้าใจเพื่อนอยู่ดี

“ว่าแต่มึงเถอะได้ข่าวว่าไปเฝ้าใครที่โรงพยาบาล” เจอาร์ที่รู้ข่าวมาแต่ไม่รู้รายละเอียดมากนักก็เอ่ยถามเพื่อนด้วยความสงสัย ปกติซีโน่เคยไปเฝ้าไข้ใครที่ไหน

“หูตาไวนักนะ กูอุตส่าห์ไม่ไปโรงพยาบาลไอ้ฟาร์แล้วนะ” ซีโน่พูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเบื่อหน่าย แต่กระนั้นก็ยังคงเงียบไม่ยอมเล่าอะไรให้เพื่อนฟังอยู่ดี

“ไอ้สัส จะเล่าไหม มึงกำลังทำอะไร” เจอาร์ที่อยากจะรู้ว่าเพื่อนตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ก็เค้นถามอีกครั้งอย่างไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

“แค่ทำเรื่องสนุกนิดหน่อย” ซีโน่แสยะยิ้มกวนๆ ออกมา เขาชอบที่จะทำอะไรที่คนอื่นคาดไม่ถึงแบบนี้แหละเพราะมันน่าตื่นเต้นดี

“เกี่ยวกับเรื่องที่พ่อมึงอยากมีหลาน?” จาฟาร์ที่นั่งนิ่งๆ ฟังอยู่ก็เอ่ยถามอย่างคนที่มักจะรู้ทันเพื่อนเสมอ

“อืม” ซีโน่ก็เพียงขานรับเบาๆ ก่อนจะกระดกเหล้าขึ้นดื่มอย่างคนอารมณ์ดีจนเหล่าเพื่อนรู้สึกแปลกใจ

“เออ! แล้วนี่มึงรู้ยังแฟนเก่ามึงอ่ะแคลจะกลับมาอยู่ฮ่องกงถาวรแล้ว หนิ ไม่แน่พ่อมึงอาจจะเล็งเขาให้มึงก็ได้” เจอาร์ถามเพื่อนออกไปด้วยท่าทีปกติไม่ได้สนใจว่าเพื่อนตัวเองจะตอบหรือเปล่า

“กูบอกมึงแล้วไง ยัยนั่นไม่ใช่แฟนเก่ากูแค่คนเคยควง กูลืมไปเป็นชาติแล้ว” ซีโน่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหน่ายๆ เมื่อนึกถึงใครอีกคนที่เขาเคยคบอยู่ช่วงหนึ่งในตอนไปเรียนที่อเมริกา ก่อนที่เขากับเธอจะจบความสัมพันธ์กันเพราะฝ่ายหญิงไม่พอใจกับตัวตนที่เป็นอยู่ของเขาจะเรียกว่าเขาไม่เอาไหนก็ได้เพราะเขาในตอนนั้นก็อยากจะใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นที่สนุกไปวันๆ ไม่คิดจะมีความรับผิดชอบอะไรทั้งนั้นแหละ ใครรับไม่ได้ก็เลิกไป เขาไม่คิดสนใจอยู่แล้ว

“หึ! กูว่ากลับมาครั้งนี้ก็คงอยากกลับมาคืนดีกับมึงน่ะสิ เห็นว่ายอมทิ้งคนที่คบอยู่เพื่อกลับมาเลยนะ รวยนักนี่มึงอะ” เจอาร์ยังคงพูดออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มกวนๆ และที่เจอาร์พูดก็มีส่วนเพราะตอนนั้นแคลเองก็คิดว่าซีโน่เป็นแค่เด็กวัยรุ่นธรรมดาที่พ่อแม่รวยจนสามารถส่งไปเรียนต่างประเทศได้เท่านั้น โดยที่เธอไม่เคยรู้อะไรไปมากกว่านั้นว่าจริงๆ แล้วตระกูลของซีโน่ร่ำรวยติดอันดับของประเทศด้วยซ้ำ

“เรื่องของเธอไม่เกี่ยวกับกู เลิกพูดอะไรน่ารำคาญพวกนี้สักที” ซีโน่ส่ายหัวไปมาอย่างคนรู้สึกรำคาญจริงๆ

“โอเค งั้นกูถามอีกเรื่อง” เจอาร์ยังคงอยากรู้เรื่องคนที่โรงพยาบาลอยู่ดีและเข้าจะไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ ด้วย

“อะไร” ซีโน่ที่นั่งดื่มด้วยสีหน้านิ่งๆ ก็หันมาสบตาเพื่อนตัวเองพร้อมกับขมวดคิ้วออกมา

“ตกลงคนที่โรงพยาบาลคือใคร” เจอาร์ถามออกไปด้วยความอยากรู้ โดยที่จาฟาร์กับฟรานก็หันมาจ้องรอคำตอบไม่ต่างกัน

“ก็แค่คนที่กูถูกใจ” ซีโน่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากก่อนจะนึกไปถึงริมฝีปากนุ่มๆ ของใครอีกคนที่เขาประทับจูบหนักๆ มาในวันนี้

“จริงจังหรือตัวหลอก” จาฟาร์นั่งคิดตามคำพูดของเพื่อนก็พอจะมองออกว่าคนตรงหน้าคิดจะทำอะไรแม้ตอนนี้เขายังไม่รู้รายละเอียดมากนักแต่เขารู้นิสัยเพื่อนตัวเองดีว่าไม่ยอมที่จะผูกมัดกับใครง่ายๆ ถ้าไม่มีข้อแลกเปลี่ยนที่ดีพอ

“หึ! พวกมึงก็รอดูเองสิ บอกหมดจะไปสนุกอะไร” ซีโน่ยังเป็นคนชอบเล่นกับความรู้สึกคนเหมือนเดิมอะไรที่ทำแล้วมันตื่นเต้นและรู้สึกสนุกเขาจะทำมันทันที ก่อนจะคลึงแก้วเหล้าเบาๆ พร้อมกับยกยิ้มออกมาด้วยท่าทีอารมณ์ดี

เมื่อทั้งสี่คนนั่งดื่มไปสักพักจนกระทั่งถึงเที่ยงคืนจาฟาร์กับฟรานก็ขอตัวก่อนเพราะกลัวว่าคนที่บ้านจะไม่ยอมนอนเพราะเป็นห่วง

“กูกลับล่ะ ไว้เจอกัน” จาฟาร์เอ่ยบอกเพื่อนตัวเองโดยมีฟรานสาวเท้าเดินตามหลังออกไปตามๆกัน

“แล้ววันนี้ยังไง” เมื่อเพื่อนทั้งสองคนเดินออกไปแล้ว เจอาร์ก็แสยะยิ้มถามเพื่อนตัวเองอย่างรู้ใจกันทันทีเพราะทั้งสองชอบที่จะทำกิจกรรมบางอย่างก่อนกลับเสมอ

“หึ! ก็เอาสิ” ซีโน่ยกยิ้มตอบกลับเพื่อนก่อนที่เจอาร์จะส่งสัญญาณบางอย่างกับลูกน้องตัวเองโดยคนเหล่านั้นก็รู้ในทันทีว่าเจ้านายต้องการอะไร

“อย่ารุนแรงนักนะมึง” เจอาร์บอกเพื่อนออกไปด้วยสีหน้ากวนๆ ซีโน่ที่ได้ยินแบบนั้นก็เพียงนั่งนิ่งๆแต่แววตากับแสดงความร้ายกาจออกมาก่อนจะหยิบแก้วเหล้ามากระดกดื่มจนหมดหลังจากนั้นก็เดินตามเพื่อนตัวเองออกไปยังโซนห้องวีไอพีที่มีไว้สำหรับแขกพิเศษอย่างพวกเขา

แกรก!

ซีโน่เดินเข้ามาด้วยแววตานิ่งเรียบก่อนจะหันไปมองหญิงสาวร่างกายอวบอัดไปทุกสัดส่วนใส่ชุดยั่วยวนรออยู่ก่อนแล้ว เขามองไปยังหน้าอกที่มันดูจะใหญ่เกินตัวอย่างไม่ชอบใจนักเพราะแค่มองเขาจากตรงนี้ก็รู้แล้วว่าของปลอม

“มาทำหน้าที่ของเธอ!” ซีโน่เดินไปนั่งยังโซฟาขนาดใหญ่พร้อมกับหยิบแก้วเหล้าที่มีคนเตรียมไว้ให้มาดื่มก่อนจะนั่งนิ่งๆ รอให้หญิงสาวที่มานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าทำหน้าที่ของเธอ

พรึบ!

“ใหญ่จังเลยค่ะ” หญิงสาวตรงหน้ารีบคลานเข้ามาทำหน้าที่ ก่อนจะเลียริมฝีปากด้วยความชอบใจกับขนาดของคนตรงหน้า ไม่เคยเห็นแก่นกายใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ

“รีบอมมันซะ!” ซีโน่ใช้น้ำเสียงกดต่ำอย่างนึกรำคาญที่คนตรงหน้าเอาแต่นั่งมองเขาตาลุกวาว

“อมลึกๆ”

อ๊อก! อ๊อก!  หญิงสาวตรงหน้ารีบดูดอมเข้าไปอย่างหนักหน่วงตามความต้องการคนตรงหน้า

“อึ้มมม” ซีโน่นั่งครางเบาๆ อย่างสบายอารมณ์เมื่ออีกคนดูดอมจนหน้าดำหน้าแดงไปสักพักก็ยังไม่ท่าทีว่าจะทำให้เขาเสร็จสมได้ ซีโน่นึกรำคาญจึงจับหญิงสาวตรงหน้าให้นอนลงไปยังโซฟาด้วยความป่าเถื่อนรุนแรง เรื่องเซ็กซ์เขาเป็นคนที่ชอบความดิบเถื่อนและรุนแรง ยิ่งอีกคนทรมานมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรู้สึกพอใจและมีอารมณ์

ซีโน่หยิบถุงยางรุ่นพิเศษออกมาใส่ด้วยท่าทีไม่ได้รีบร้อนก่อนจะหันไปกระดกเหล้าดื่มจนหมดแก้วอีกครั้งและหันมาจ้องมองร่างกายอีกคนอย่างนึกรำคาญเพราะเธอเอาแต่มองเขาด้วยดวงตาหวานเชื่อม

ปึก ปึก ปึก!

“ซี้ดด…ใหญ่จังเลยค่ะ อู้ยย” หญิงสาวที่ถูกอัดสะโพกใส่อย่างรุนแรงก็ได้แต่ครางลั่นออกมาก่อนที่เธอจะต้องเบ้หน้าออกมาอีกครั้งจากการที่ถูกกระทำอย่างรุนแรงและดิบเถื่อนจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดยังบริเวณช่วงล่างตัวเอง

“อะ! โอ้ยย เจ็บค่ะ” หญิงสาวใต้ร่างเอาแต่ครางลั่นออกมาด้วยความเจ็บจนแทบขาดใจ ซีโน่ที่เห็นแบบนั้นก็แสยะยิ้มออกมาด้วยความพอใจยิ่งได้กลิ่นคาวเลือดเขาก็ยิ่งรู้สึกดี เจ็บทรมานแบบนี้แหละเขายิ่งชอบ

ปึก ปึก ปึก! ใช้เวลากระหน่ำสะโพกใส่อีกคนอย่างไม่นึกสงสารใดๆ กว่าเขาจะเสร็จก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมงซึ่งมันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด

“ฟู่วว…เอาไม่มันเลยสักนิด” ซีโน่ถอดถอนแก่นกายออกมาก็รู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมากเพราะกว่าเขาจะได้ปลดปล่อยก็เล่นกินเวลานานเหมือนกัน   เขาเหลือบสายตาไปมองยังหญิงสาวที่สลบไปแล้วด้วยสายตาเย็นชาดังเดิม

“หึ!” ซีโน่เพียงแสยะยิ้มออกมาด้วยความไม่คิดจะใส่ใจกับหญิงสาวตรงหน้า ก็แค่ที่ระบายอารมณ์ใคร่ของเขาเท่านั้น ก่อนที่เขาจะเดินออกไปแล้วให้วูฟเป็นคนจัดการค่าตอบแทนให้กับคนที่นอนหายใจรวยรินอยู่ภายในห้อง…