บทที่ 47 รักมานานแล้ว

บทที่47

รักมานานแล้ว

สองวันผ่านไป

เอด้ายังคงนั่งเฝ้าอีกคนไม่ยอมห่างเธอกุมมือของเขาเอาไว้และนำมาแนบแก้มตัวเองด้วยความคิดถึงเพราะเขายังคงไม่ฟื้นขึ้นมาเลยครอบครัวของเธอและครอบครัวของเขาต่างก็สลับกันมาเยี่ยมเยียนรวมถึงกลุ่มเพื่อนของเขาที่มาพร้อมภรรยาของตัวเองด้วย

“ฟื้นได้แล้วนะคะ วันนี้วันเกิดด้านะเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ