บทที่ 17 ตอนที่ 16 มันลวนลามเมียกู

หลังจากที่เวียงพิงค์ออกไปทำงานต่อได้เกือบหนึ่งชั่วโมง เขาก็เอาแต่ลุกเดินออกไปดูเรื่อย ๆ เพราะกลัวว่าจะมีคนมายุ่งกับเธอ

“มึงหยุดเดินได้ไหม กูเวียนหัว”

“จริงของเฮียควัน เฮียราชาหยุดเดินได้แล้ว”

โดยพอได้ยินทั้งสองบอกแบบนั้น ราชาก็เดินกลับมานั่งลงที่เดิมตัวเอง

“เวียงพิงค์ทำงาน มึงจะห่วงอะไรนักหนา”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ