บทที่ 42 ตอนที่ 41 ยิ้มอย่างมีความสุข

“สายจนได้” เวียงพิงค์บ่นพึมพำ ขณะที่เดินขึ้นบันไดอาคารเรียนมา หลังจากที่ก้มมองดูเวลาในนาฬิกาข้อมือ

“อาจารย์เข้ายังนะ” พอขึ้นบันไดมาแล้วเธอก็รีบเดินตรงมายังห้องเรียนที่ตัวเองเรียนอยู่ ซึ่งพอเดินเข้ามาข้างในก็รู้สึกโล่งอก เพราะตอนนี้อาจารย์ยังไม่เข้า

“ทำไมวันนี้มาสาย” พิมพ์สุขที่นั่งอยู่ก็เอ่ยออกมา

...