บทที่ 29 ไม่มีถุงนะ

เมื่อปุณณิธิกลับเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยอีกครั้งก็อดที่จะรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ เมื่อคนที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงกลับลุกขึ้นมายืนดอมดมช่อดอกกุหลาบสีขาวแสนสวยนั่นราวกับตั้งใจส่งรอยจูบไปให้เจ้าของมันก็ไม่ปาน

“ทำอะไร อยากจูบมันมากนักเหรอ”

“คะ?”

คนป่วยถามด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่ ก็เ...