บทที่ 69 อย่างอนสิ

“อุ๊ย คุณปุณณ์”

เธอหมุนตัวกลับไปยังต้นเสียงก็พอดีกับที่ไฟทั้งห้องสว่างจ้าขึ้น คนตัวโตที่ยืนกอดอกเอนกายพิงผนังห้องค่อย ๆ เดินมาหาเธอช้า ๆ ด้วยท่าทีคุกคาม

“ตกใจเหรอ”

“ค่ะ ทำไมมายืนมืด ๆ”

“ถ้าฉันไม่มายืนมืด ๆ แบบนี้แล้วจะรู้เหรอว่าเธอกลับมากี่โมง”

“ยังไงฉันก็กลับมาทันเวลาพักผ่อนก่อนตื่นไปทำงาน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ