บทที่ 51 แค่เด็กเลี้ยง 33 รู้อยู่แก่ใจ

เช้าวันนี้มันคงเป็นเช้าที่ผมรู้สึกดีที่สุดในรอบหลายเดือนเพราะได้ตื่นมาแล้วมองเห็นหน้าเธอ

เธอที่ผมเคยมองข้าม

เธอที่ผมเห็นเป็นแค่ของตาย วางทิ้งไว้ตรงไหนก็ได้ เมื่อไหร่ที่คิดถึงก็ค่อยกลับมาหา

ไม่คิดเหมือนกันว่าของตายเมื่อมันหายไปจะทำให้ผมหายใจลำบากขนาดนี้

ผมคิดถึงเธอจนไม่เป็นอันทำอะไร

ตามหาในที่ที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ