บทที่ 7 แค่เด็กเลี้ยง 4 เขาเป็นอาจารย์
มหาวิทยาลัย
“เรื่องที่บ้านจัดการเรียบร้อยยัง เงินพอไหม เอาของฉันก่อนได้นะ” ไอยาเพื่อนที่ค่อนข้างจะสนิทกันเอ่ยถามเบา ๆ ให้เราได้ยินกันสองคน
“เรียบร้อยแล้ว ขอบใจนะ ขอบใจมาก ๆ เลย”
“มีอะไรให้ขอบใจ ฉันพาแกเสียคนนะ”
“แต่ถ้าไม่ได้ไอยาฉันคงแย่กว่าตอนนี้”
“ไม่ใช่บุญคุณอะไรเลย”
“ยังไงก็ต้องขอบคุณ ขอบคุณนะ”
“ซื้อน้ำเลี้ยงหนึ่งแก้วก็พอ เคไหม”
“อื้ม ได้อยู่แล้ว”
ไอยาเคยรับงาน ตอนนี้ก็ยังรับอยู่ เรื่องนี้เพื่อนไม่เคยปิด ซ้ำยังเล่าให้ฟังด้วยว่าเจออะไรมาบ้าง และลงท้ายว่าถ้าไม่เดือดร้อนจริงอย่าไปทำ
“กระซิบอะไรกันสองคนคะ” เอลลี่เพื่อนสาวคนสวยที่ขยันหาแฟนเอ่ยถามหลังจากที่เงยหน้าจากการตอบแชต
“กำลังคุยกันว่าแฟนคนต่อไปของแกชื่ออะไร”
“คนนี้เรียนวิดวะจ้า นี่เขาลืมของจะให้ฉันเอาไปให้ พวกแกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”
“นึกยังไงไปเคี้ยวเด็กวิศวะ ปกติไม่เห็นกิน”
“เจอกันที่ผับ กลับพร้อมกัน หลังจากฟื้นก็เลยรู้ว่าเรียนวิศวะ ก็ไม่ได้ชอบหรอก แต่เขาแซ่บดี ก็เลยกินต่อ”
“แหม แกกะเก็บทุกคณะทุกสาขาเลยหรือไง”
“ถ้าได้ก็ดี ไปนะ ไปกินข้าวที่โรงอาหารนั้นกัน เขาบอกว่าจะเลี้ยง”
“รวยจ้า”
“สืบแล้ว ได้อยู่”
“จ้า”
“พวกแกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”
“ได้ดิ เอาจริงตั้งแต่เรียนมาก็แทบไปนับครั้งได้เลย”
“งั้นเดี๋ยวต่อไปเราไปกันบ่อย ๆ เนอะ เผื่อเจอผู้หล่อ”
“จะบ่อยสักแค่ไหนกัน อีกเดี๋ยวเราก็จบแล้ว”
“แกไปไหมบัว” เอลลี่หันมาถามเมื่อฉันเอาแต่เงียบ
“ฉันขี้เกียจเดิน”
“ไม่เดิน ฉันขับรถไป ไปนะ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะแก”
“…”
“บัวจ๋า บัวบูชาคนสวย ช่วยไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”
“ก็ได้”
“ขอบใจนะเพื่อนรัก เดี๋ยวฉันหาหนุ่มหล่อ ๆ ให้นะ”
“ไม่เอา ฉันไม่อยากมีแฟน”
“อีกแล้ว พูดแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนจะจบปี4 เมื่อไหร่แกจะมีแฟน”
“ถ้ามีแล้วต้องเหนื่อยกว่าเดิมขอไม่มีดีกว่า แค่ตอนนี้ชีวิตฉันก็ยุ่งมากแล้ว” มีแล้วช่วยอะไรไม่ได้ ซ้ำยังทำให้ปวดหัว
“ก็เดี๋ยวฉันมองหาคนที่รวยพร้อมดูแลแกไง”
“ความรักในรั้วมหาวิทยาลัย คนที่เป็นนักศึกษาเหมือนกันจะซัพพอร์ตอะไรเราได้ อย่างมากก็แค่สอนให้รู้จักความรักและความเสียใจ” ไอยาเป็นคนพูดและก็ดูเหมือนจะพูดความจริงซะด้วย
รักของวัยรุ่นก็มักจะเป็นการสอนให้รู้จักรัก รู้สึกมีความสุข แล้วจากนั้นเปอร์เซ็นต์ส่วนใหญ่ก็เลิกรากัน จบลงที่ความเสียใจ
“ก็นั่นไง คนเราต้องมีความรัก ต้องรู้จักความรักสิ เกิดมาทั้งทีก็ต้องมีรักดี ๆ สิ ถ้าคนนี้ไม่ดีก็แค่หาคนใหม่มาสานต่อ เดี๋ยวสักวันก็ต้องเจอรักที่ดี สร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต” เอลลี่เอ่ย
“อย่างแกน่ะทำได้อยู่แล้ว แกสวย แกรวย มีแต่คนอยากเข้าหา โอกาสเลือกแกสูง แต่อย่างฉันจะได้เหรอวะ” ไอยาพูดอีกเช่นเคย และฉันก็เห็นด้วยกับไอยา เพราะอย่างฉันก็ใช่ว่าไขว่คว้าแล้วจะได้รักดี ๆ
รักดี ๆ มักมีให้คนที่พร้อมมากกว่า
“แต่แกมีฉันนี่ไง ฉันพร้อมจะหาคนดี ๆ ให้พวกแก”
“จ้า ๆ” ฉันขานรับให้เรื่องมันจบก่อนที่ไอยาจะพูดอะไรออกมาอีก ซึ่งสิ่งที่ไอยาจะพูดก็คงจะประมาณว่า ‘แกหาคนที่ใช่ของแกเถอะเพื่อน’
คนที่เกิดมาเพียบพร้อมนี่ดีจริง ๆ อย่างเอลลี่ที่เกิดมาบนกองเงินทองจะทำอะไรก็ง่ายไปหมด อยากได้อะไรก็ได้ อยากก่อเรื่องแค่ไหนก็มีคนคอยเคลียร์ให้ เงินหมดก็แค่ส่งข้อความไปขอ ไม่นานเงินก็เข้าบัญชี
โชคดีจริง ๆ ที่เธอเกิดมาในครอบครัวที่ดี
โรงอาหารคณะวิศวะ
“สองคนนี้เพื่อนของเอลลี่เอง คนนี้ไอยา คนนี้บัวบูชา” มาถึงโรงอาหารของคณะเอลลี่ก็แนะนำแฟนคนล่าสุดของเธอและกลุ่มเพื่อนให้รู้จักกัน
“บัวบูชาเหรอครับ” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของแฟนเอลลี่หันมาพูดกับฉัน
“ค่ะ”
“พี่มีแฟนหรือยังครับ”
“...” เรียกพี่ก็เพราะครั้งนี้เอลลี่กินเด็กรุ่นน้อง อายุน้อยกว่า 2 ปี ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เพื่อนฉันกินเด็ก
“ถ้าพี่ยังไม่มีแฟนสนใจให้ผมเอากลับไปบูชาที่ห้องได้เปล่าครับ”
“...” เด็กอ่อยเก่งด้วยสิ
“รับรองเลยว่าจะบูชาเช้าบูชาเย็นไม่ทำให้พี่ขาดแคลนครับ”
“พี่มีแฟนแล้วค่ะ” การโกหกว่ามีแฟนถือว่าเป็นการตัดจุดเริ่มต้นได้เป็นอย่างดี
“งั้นถ้าไปกับแฟนไม่ไหวทักหาผมได้เลยนะครับ”
“พี่ไม่ชอบคนที่เด็กกว่าค่ะ” ส่งยิ้มหวานให้รุ่นน้องอย่างมีมารยาท
ถ้าการบอกว่ามีแฟนแล้วมันไม่จบงั้นก็บอกว่าไม่ชอบคนที่เด็กกว่าซะก็สิ้นเรื่อง ไม่ว่าจะทำวิธีไหนผู้ชายที่เด็กกว่าก็ไม่มีทางโตกว่า
