บทที่ 43 แค่แฟนเก่า 29 ตบปาก2

“คิดถึงพี่เซ้นต์ที่สุดเลย” เพ้นท์คล้องแขนที่คอผม หอมแก้มผมแล้วเธอก็ยิ้มตาหวานเยิ้ม

เรานั่งรถกลับบ้านด้วยกัน ตอนนี้เราอยู่ในรถแท็กซี่ ผมทิ้งรถไว้ที่ร้าน ไม่อยากตอบคำถามว่าทำไมผมมีรถ ผมในสายตาเธอคือผู้ชายที่ไม่มีสิ่งของพวกนี้

“กลับคอนโดเพ้นท์ไม่ได้นะ” เพ้นท์พูดขณะที่ยังกอดแขนผมอยู่ นั่งติดหนึบเหมือน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ