บทที่ 10 เรียกร้อง

Chapter 8 เรียกร้อง

อินทัชพาอลินดาเดินมาส่งที่หน้าห้องหนึ่ง มีบานประตูที่ทำจากไม้กว้างเกือบสี่เมตร ในความตื่นกลัวจนใจเต้นระรัว อลินดาเริ่มรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ

'เรา...เป็นอะไร...'

จิตสำนึกบางอย่างร้องบอก แววตาตื่นตระหนกมองหน้าผู้ชายที่กำลังจะสัมผัสลงบนแผงควบคุมที่หน้าห้อง

"คุณเจตต์ มีอะไรในน้ำส้มคะ!"

แววตาเข้มมองใบหน้าสวยที่เริ่มแดงเห่อ มองด้วยสายตาที่สื่อให้รู้ว่า ไม่แปลก ไม่ต้องตกใจ เพราะเธอไม่ใช่คนแรกที่โดน

"เข้าไปข้างในเถอะ เขารอเธออยู่"

"พวกคุณใส่อะไรลงในน้ำที่ลินกิน!"

อินทัชแตะปลายนิ้วลงบนแผงควบคุม โดยไม่คิดจะตอบคำถามของคนตรงหน้า ประตูค่อย ๆ เลื่อนขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วชายหนุ่มก็ทำท่าหันหลังเดินหนี ปล่อยให้อลินดายืนละล้าละลัง

"เดี๋ยวค่ะ! คุณจะไปไหน คุณให้ลินกินอะไรเข้าไปคะ คุณเจตต์! คุณเจตต์! "

หญิงสาวร้องเรียก ทำท่าจะเดินตามอินทัชไป หากแต่เขาก็ไม่เหลียวหลัง ความหวาดกลัวแล่นมาเกาะกุมใจ จนการ์ดคนหนึ่งต้องปราดมาดักหน้า

สองขาเรียวต้องชะงัก แววตาเลิ่กลั่ก เมื่อชนเข้ากับกายกำยำ ชายที่เป็นฝรั่งร่างสูงใหญ่ไม่ฟังเสียง เขาจับร่างอลินดาให้กลับไปที่หน้าประตู

"ดะ เดี๋ยว! ฉันขอยกเลิก มะ ไม่ทำแล้ว!"

เธอถอดใจในวินาทีสุดท้าย หากแต่สายเกินไป คนของภาณุภัทรผลักคนที่ตัวสั่นเพราะความกลัวเข้าไปหลังบานประตู ยืนขวางเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายย้อนกลับมา เขากดปุ่มให้ประตูเลื่อนลง ขังอลินดาเอาไว้ในนั้น

"......"

ในความเงียบงัน อลินดายืนคว้างอยู่หลังบานประตู แววตาตื่นกลัวมองไปยังทางเดินเล็ก ๆ ตรงหน้า ทางที่พาไปสู่ห้องเชือด ไม่รู้เลยว่าเดินไปแล้วจะพบกับอะไร แต่มันสายเกินไปที่จะยกเลิกงาน

หญิงสาวยืนนิ่งตั้งสติ สูดลมหายใจให้ลึก พยายามนึกถึงบ้านที่กำลังจะถูกยึด แล้วเธอก็มาไกลเกินกว่าจะถอยหลัง

คล้ายจะได้กลิ่นหอมละมุนที่ลอยมาปะทะใบหน้า สองขาสั่น ๆ ก้าวเดินไปตามทางที่ขนาบข้างด้วยผนังทั้งสองฟาก พาเธอไปสู่ที่มาของกลิ่นนั้น

".....!"

ในห้องแสนโอ่โถง ผนังกระจกใส มองออกไปเห็นวิวมหาสมุทรสีคราม

อลินดายืนขาแข็ง มองผู้ชายตรงหน้าที่หล่อเหลาราวเกิดมาเป็นลูกรักพระเจ้า เขานั่งอยู่ในท่าสบายบนโซฟา สองแขนแกร่งพาดยาวอยู่บนพนักพิง

เธอไม่เคยเห็นเขาปรากฎกายตามโลกออนไลน์และสื่อต่าง ๆ ราวเป็นบุคคลลึกลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ถึงการมีตัวตน

ไม่คิดมาก่อนว่าคนที่เอาเงินฟาดหัวเธอจะยังหนุ่มยังแน่น แถมยังหล่อจนยืนตะลึงตาค้าง คุณคีย์ในความคิดของเธอนั้น คิดว่าเขาเป็นเฒ่าหัวงูที่ชอบเปิดซิงเด็กสาว กลายเป็นว่าเธอคิดผิด

แววตาเลิ่กลั่กมองจ้องตรงกลางหว่างขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มีร่างของหญิงสาวที่อยู่ในสภาพเปลือยกายนั่งขยับหัวขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

เธอไม่ได้ไร้เดียงสา ขนาดที่จะไม่รู้ว่า เธอคนนั้นกำลังอมอะไรเอาไว้ในปาก ทำรักให้กันโดยไม่สนใจการมาของเธอ

'อะไรเนี่ย...'

วินาทีนั้นอลินดาอยากจะหันหลังวิ่งหนี หากแต่แววตาทรงพลังก็สบตากลับมา ฉุดขาเธอเอาไว้ จนไม่กล้าขยับ ยืนนิ่งราวถูกสาป ร่างกายร้อนวูบวาบอย่างไม่เคยเป็น

มันว้าวุ่น ฟุ้งซ่าน และสับสน ในหัวล่องลอยเหมือนอยู่ในฝัน อาการแปลก ๆ ที่จิตสำนึกร้องบอก มีบางอย่างอยู่ในน้ำส้มแก้วนั้น และมันกำลังกล่อมประสาทของเธอ

'มาสิ...'

เขาเรียกเธอด้วยสายตา

ใบหน้าหล่อเหลาที่แสนสุขุม สายตาคมกริบที่เก็บซ่อนความซ่านเสียวออกคำสั่งแทนคำพูด

อลินดากลืนน้ำลายลงคอ งานแรกและงานสุดท้าย ทำไมมันช่างซวยแบบนี้

ไม่มีใครคิดจะบอกเธอเลยด้วยซ้ำ ว่านักธุรกิจหนุ่มเสน่ห์ร้ายเหลือคนนี้ มีรสนิยมชอบกินแซนด์วิส นึกถึงคำพูดของเมนิลา เพื่อนคงไม่รู้ว่าเธอถูกหวยเข้าเต็ม ๆ

ไปต่อก็ไม่กล้า กลับหลังก็ไม่ได้ เพราะรับเงินค่าตัวมาแล้วด้วยสิ

นึกถึงการ์ดที่ยืนกันอยู่เต็มพื้นที่ของบ้าน ทำให้เธอจำต้องเดินหน้า คิดว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป

แค่คืนเดียวเท่านั้น สาบานได้ จะไม่หวนกลับมาในวงการนี้อีกตลอดชีวิต

"ละ แล้ว...ลินต้องทำอะไรคะ..."