บทที่ 144 เราทุกคนล้วนมีปีศาจ

ภาณุภัทรหุบยิ้ม สูดลมหายใจลึก ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คีบซิการ์ละเลียดความหอมเข้าปาก ก่อนพ่นควันลอยอ้อยอิ่ง คละคลุ้งอยู่ในอากาศ คล้ายกำลังเสพสุขกับความตายของใครบางคนที่คืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

“ฉันอยากให้นายจำไว้ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของนาย”

เขายื่นซิการ์ให้บอดี้การ์ดรับไปถือเอาไว้ จังหวะเดีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ