บทที่ 5 ท้าทาย (2)

ท้าทาย (ต่อ)

"อะไรนะครับ! ผมไม่ผิด เพราะคุณเบรกกะทันหันให้ผมชนเอง"

"ว่ากันไปตามกฎหมายน่ะ ต่อให้คันหน้าจะถูกหรือผิด แต่ถ้านายเป็นฝ่ายชนเขา ก็ต้องรับผิดชอบค่าเสียหายให้เจ้าของรถ"

"......"

"ยกเว้นนายจะโชคดี ถ้าเจ้าของรถไม่เอาเรื่อง ต่างคนต่างไปซ่อมเอง ถ้าเมื่อกี้คุยรู้เรื่อง ป่านนี้คงได้กลับบ้านสบายใจแล้ว"

อินทัชเดินเข้าไปตบบ่าเด็กหนุ่มรุ่นน้อง กระซิบกระซาบด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ แต่แฝงความนัย

"น่าจะต้องเตรียมไว้สักสามแสนปลาย ๆ เรื่องถึงประกันแบบนี้ เขาเล่นนายหมดตัวแน่"

"พี่ครับ ผมไม่เอาเงินก็ได้ แต่อย่าเอาเรื่องผมเลย ผมไม่มีเงินจ่ายค่าซ่อมขนาดนั้น"

อินทัชหัวเราะอยู่ในลำคอ มองเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาช่างไร้เดียงสาต่อโลกนี้เหลือเกิน

"ทีหลังถ้าโง่ก็แค่อยู่เฉย ๆ ฉันยื่นโอกาสให้แล้ว แต่นายไม่รับไว้เอง"

อเล็กซ์ก้มลงมองเช็คในมือ ได้มาสองหมื่น แต่อาจต้องเสียค่าซ่อมให้คู่กรณีหลักแสน มันไม่คุ้มเอาเสียเลย

ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่เอาเรื่อง เพราะเป็นฝ่ายผิดที่เบรกกระทันหัน จนเขาที่ขับตามหลังชนท้ายเข้าเต็ม ๆ

'แม่งเอ๊ย!' เขาสบถด่าตัวเองในใจ

....

ในห้องนอนเล็ก ๆ อลินดากำลังจะล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดสามฟุต แต่เสียงเคาะประตูก็ทำให้ต้องลงจากเตียง เดินไปเปิดประตู

"อ้าว...นึกว่าใคร"

หล่อนมองน้องชายที่ยืนทำหน้าเครียด มองเวลาก็เกือบห้าทุ่ม แต่หล่อนไม่ค่อยแปลกใจ เพราะน้องชายกลับดึกแบบนี้เป็นประจำ

"พี่ลิน พี่มีเงินเก็บอยู่เท่าไหร่ ถึงสี่แสนมั้ย"

การที่น้องชายถามแบบนั้น คนฟังถึงกับอึ้ง

"จะบ้าเหรอ! พี่จะเอาเงินจากไหนมาเก็บตั้งสี่แสน สี่หมื่นยังไม่มีเลย"

แววตาคู่สวยมองหน้าน้องชายที่เคร่งเครียด อีกฝ่ายถอนหายใจบ่อยครั้ง

"จะเอาเงินไปทำอะไรมากมายขนาดนั้น"

"ผม...ผมขับชนท้ายรถเบ็นซ์ ต้องเปลี่ยนไฟท้ายยกแผง ทำสีและตัวถังใหม่ ประกันเรียกมาเกือบสี่แสน ผมจะเอาที่ไหนไปจ่ายให้เขา"

".....!"

อลินดายืนนิ่ง เหมือนยังช็อคไม่หายกับเรื่องบ้าน ยังต้องมารับรู้ปัญหาที่น้องชายไปก่อเรื่องเอาไว้อีก ซ้ำไม่ใช่เงินน้อย ๆ แล้วชนใครไม่ชน ดันไปชนรถหรู ค่าซ่อมมหาโหดสำหรับคนจนเช่นเธอ

"แล้วเคลียร์กับเจ้าของรถไม่ได้เลยเหรอ แบบต่างคนต่างซ่อมกันเอง"

อเล็กซ์ยืนก้มหน้านื่ง เม้มปากแน่น มือที่กำเช็คเกร็งสั่น รู้แล้วว่าตัวเองทำอะไรลงไป ความผิดพลาดที่นำความซวยมาสู่ครอบครัว

"ผมไม่น่าไปเรียกร้องเอาเงินจากเขาเลย"

ชายหนุ่มยื่นเช็คส่งให้พี่สาว สีหน้าสำนึกผิด

"เขาให้ค่าเสียหายมาสองหมื่น แต่...กลายเป็นว่าต้องไปออกค่าซ่อมรถให้เขาเกือบสี่แสน ผมไม่น่าโลภเลย เขาจะปล่อยผมไปแล้วแท้ ๆ"

"เล็ก..."

ชายหนุ่มโผเข้ากอดพี่สาวด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ประเดประดัง ตอนนี้มืดแปดด้านไปหมด เขาไม่รู้ว่าจะหาเงินจากไหนมาจ่ายได้ เพราะประกันไม่ยอมปล่อยให้เขาลอยนวลไปง่าย ๆ แน่นอน

ในอารมณ์โกรธ อลินดายืนนิ่ง ในหัวอื้ออึงเพราะต้องแบกรับอะไรไว้มากมาย เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ความวัวไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก น้ำตารื้นออกมาคลอขังรอบขอบตาที่ร้อนผ่าวปวดหนึบ คิดอย่างน้อยใจในโชคชะตา โลกจะทดสอบความอดทนของหล่อนไปถึงไหนกัน