บทที่ 98 คนแรก

ยามดึกสงัด เสียงไดร์เป่าผมดังอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ อลินดานั่งอยู่บนเก้าอี้กลมหนานุ่ม แววตาคู่สวยมองเงาสะท้อนของผู้ชายในนั้น คนที่กำลังยืนเป่าผมให้เธออย่างเอาใจ

ชักสงสัย เขามีกี่บุคลิกกันแน่ สลัดความร้ายกาจมาสวมบทบาทผู้ชายแสนอ่อนโยน เธอมองเขาอย่างประหลาดใจ ที่เขามายืนเป่าผมให้เธอจนแห้ง

"ฉันไม่เคย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ