บทที่ 10 คิดถึงจังเลย

“ไหมจบ แต่พี่ไม่จบ แล้วอย่าหวังว่าจะจบกับพี่ง่าย ๆ” ภัคพงศ์ยกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ ปรานไหมเริ่มเอะใจกับท่าทีนั้น แต่ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อชายหนุ่มเปลี่ยนจังหวะการก้าวเดินให้ยาวและรวดเร็วขึ้นเพียงไม่กี่ก้าว เขาก็เข้าถึงตัวเธอ

“ว้าย!” ปรานไหมร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อ...