บทที่ 12 หนีมาพักใจ

ปรานไหมยกแขนขึ้นโอบรอบคอชายหนุ่ม ตอบสนองจูบที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นถี่รัวจนแทบหายใจไม่ทัน ภัคพงศ์ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะซุกไซ้ไปตามลำคอระหงทิ้งสัมผัสวาบหวามไว้จนเธอต้องครางประท้วง “อื้อ... พี่ภัค พอแล้ว!”

ชายหนุ่มแสร้งนอนนิ่ง เปลือกตาปิดสนิทราวกับเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วจริงๆ เพื่อให้เธอยอมโอนอ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ