บทที่ 4 จูบแรก

“พี่เป็นผู้ชายนะไหม เรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีกันบ้างสิ ไม่พามาที่นี่แล้วจะให้พี่พาไปไหนล่ะ พี่ไม่กล้าพาเค้าเข้าโรงแรมหรือม่านรูดหรอกนะ” ปรานไหมจ้องมองภัคพงศ์ด้วยแววตาตัดพ้อ

“ค่ะ ต่อไปไหมจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว พี่ภัคอยากทำอะไรก็เชิญ” พูดจบปรานไหมก็ตัดสินใจจะลุกออกจากห้องไป เพราะตอนนี้เธอไม่อยากเห็นหน้าพี่ชายของเธออีกแล้ว

“อ๊ะ!... ว้าย!!” แต่แล้วปรานไหมก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจังหวะที่เธอกำลังจะลงจากเตียง ภัคพงศ์กลับรั้งเอวเธอไว้แน่น จนปรานไหมเสียหลักล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ภัคพงศ์ขยับตามลงมาทันที จนตอนนี้ร่างบางของปรานไหมอยู่ภายใต้ร่างแกร่งของเขา เธอหลับตาปี๋ด้วยความตกใจจากการถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว

ภัคพงศ์ยังคงค้างอยู่ในท่าเดิม แต่สายตาคมกริบกลับจับจ้องใบหน้าหวาน ผิวขาวอมชมพูของปรานไหมไม่วางตา เธอนับเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยน่ารักคนหนึ่ง เขายังจำได้ดีเมื่อตอนที่เธออายุสิบห้า มีแมวมองมาทาบทามให้เธอไปเป็นนักแสดง แต่ปรานไหมยังไม่ได้ตอบตกลง และเธอมาปรึกษาเขา และแน่นอนว่าภัคพงศ์ซึ่งหวงน้องสาวคนนี้มาก ก็รีบให้เธอปฏิเสธไปทันที ใครจะยอมให้ชายอื่นมาแตะต้องปรานไหม ไม่ว่าจะเป็นทางร่างกายหรือแม้แต่สายตา

ปรานไหมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองใบหน้าของภัคพงศ์ที่อยู่ใกล้เพียงคืบ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ของเขา

“พี่ขอโทษ... พี่จะไม่ทำอะไรที่ไหมไม่ชอบอีกแล้ว”

“ไหมไม่ชอบให้พี่ภัคไปรักผู้หญิงคนนั้น” ปรานไหมพูดด้วยความรู้สึกผิดหวังอย่างที่สุด และน้ำตาเม็ดใสก็เริ่มเอ่อคลอขึ้นมาเพราะความเสียใจ

“เฮ้!ๆ!... ไหมอย่าร้องนะ... พี่แค่คบกันเฉยๆ เราเป็นแค่คู่นอน ไม่ได้เป็นแฟนกันอย่างที่ไหมเข้าใจ” ภัคพงศ์พูดปลอบโยน พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปหาปรานไหม และค่อยๆ สัมผัสอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปากแดงระเรื่อนั้นด้วยริมฝีปากหนาของเขา

ปรานไหมหัวใจเต้นระรัว นี่เป็นจูบแรกของเธอ และแน่นอนว่ามันมีไว้เพื่อชายคนนี้เท่านั้น เพียงแต่มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนเขาแต่อย่างใด เธอเปิดรับสัมผัสนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา พร้อมกับร่างกายที่สั่นสะท้านเล็กน้อย

ภัคพงศ์สัมผัสอย่างอ่อนโยน และรับรู้ถึงความรู้สึกของปรานไหมได้เป็นอย่างดี เพราะเขารู้ว่านี่คือจูบแรกของเธอ และมันจะต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียว เพียงแต่ชายหนุ่มไม่คิดจะทวงมันตอนนี้ แต่จะให้ทำอย่างไรได้เล่าตอนนี้แค่การสัมผัสเพียงเล็กน้อย เขาก็ติดใจในความหอมหวานของปรานไหมเสียแล้ว

ภัคพงศ์ดูดกลืนริมฝีปากอวบอิ่มของปรานไหมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ส่งลิ้นร้อนเข้าไปล่วงล้ำในโพรงปากบางนั้นอย่างอ่อนโยน หญิงสาวโอนอ่อนผ่อนตามอย่างไม่รู้ตัว เพราะนี่เป็นความรู้สึกใหม่ที่เธอต้องยอมรับว่ามันช่างดีเหลือเกิน ลิ้นหนาของภัคพงศ์เจอะเจอกับลิ้นเล็กๆ ของปรานไหม เขายอกล้อและควานหาดูดกลืนความหวานนั้นจนกระทั่งรู้สึกถึงการหายใจที่ผิดจังหวะของปรานไหม จึงค่อยๆ ถอนทัพกลับออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

“ไหมอยากจะลองเป็นผู้หญิงของพี่หรือเปล่า” ภัคพงศ์กระซิบชิดริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อของปรานไหม คำถามนั้นแฝงด้วยแรงปรารถนาที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัว ปรานไหมรู้สึกเขินอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ประสบการณ์ครั้งใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นทำให้เธอพยายามจะขยับกายหนี แต่เสียงทุ้มต่ำของเขาก็รั้งเธอไว้ก่อน

“ชู่ว!...อยู่เฉย ๆ ...ก่อน” ภัคพงศ์เอ่ยห้ามด้วยเสียงกระเส่า ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างบอบบางใต้กายอย่างห้ามใจ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ กักเก็บความต้องการอันเร่าร้อนที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก เมื่อเวลาผ่านไปชั่วครู่ ภัคพงศ์ก็ผละออกจากร่างบางอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเดินลงจากเตียงไปอย่างเชื่องช้า

“กู๊ดไนท์นะ เด็กดีของพี่” ภัคพงศ์พูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น แล้วเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้ปรานไหมนอนจมอยู่กับอารมณ์ปรารถนาที่ยังคุกรุ่น หญิงสาวทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายจนถึงลำคอ ขยับตัวนอนอย่างเรียบร้อย หลับตาลงทันที แต่หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวถี่รัว ๆ ราวกับจะหลุดออกมาจากอก

เมื่อภัคพงศ์ก้าวเข้ามาในห้องสมุด จิตใจของเขากลับไม่สงบพอที่จะทำงานได้เลยแม้แต่น้อย ภาพความหอมหวานของปรานไหมยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด เขาปรารถนาที่จะกลับเข้าไปในห้องนอนและสานต่อเรื่องราวให้จบลง แต่เขาก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ ความรู้สึกผิดเข้าจู่โจมอย่างรุนแรง เขาได้ทำลายความไว้วางใจจากพ่อแม่จากปรานไหม และที่สำคัญที่สุดคือทำลายความเชื่อมั่นในตัวเอง

“โธ่เว้ย!” เสียงตะโกนอย่างหงุดหงิดหลุดออกมาจากลำคอของภัคพงศ์ เขาไม่รู้จะหาทางออกกับสถานการณ์นี้ได้อย่างไร เพราะเขาได้ก้าวล้ำเส้นไปไกลเกินกว่าที่ควรจะเป็นแล้ว ชายหนุ่มตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องนอนของปรานไหมอีกครั้งเพื่อจะกล่าวคำขอโทษ แต่เมื่อไปถึงเขากลับพบว่าสาวน้อยตรงหน้าได้หลับใหลไปเสียแล้ว ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับ เสียงแผ่วเบาก็ลอยมาเข้าหู

“อย่าไป...อย่าไปนะคะ พี่ภัค...” เสียงละเมอนั้นทำให้เขารู้ว่าปรานไหมต้องการใครสักคนอยู่เป็นเพื่อน ภัคพงศ์ตัดสินใจสวมบทบาทพี่ชายแสนดีอีกครั้ง เขาย่องขึ้นเตียงแทรกกายเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันอย่างแผ่วเบา โอบกอดร่างเล็กให้ซุกเข้าหาอกกว้างอย่างอ่อนโยน พร้อมกับลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างเอ็นดูและทะนุถนอม