บทที่ 60 ลืมเสียเถิด

“โธ่เอ๊ย!!!... ไหมของแม่” คุณปราณีครางเสียงแผ่ว เอามือทาบอกด้วยความตกใจ

“แล้วเค้าได้ทำกับหนูหรือเปล่า”

“ตอนนั้นยังค่ะ หนูวิ่งหนีเข้าไปในซอยแถวนั้นมันมีตึกร้างแถวนั้นมันเปลี่ยวมาก จนหนูต้องกลับไปขึ้นรถกับเขา หนูคิดว่าจะหาวิธีหนีอีกครั้งถ้ามีโอกาส แต่ยังไม่ทันจะเดินไปที่รถ หนูกับภีมก็เจอกับพวกคนร้าย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ