บทที่ 7 สัญญาก่อนจาก
“พี่ภัค!!! หยุดเถอะค่ะ! ไหมไม่เคย... มันเอาเข้าไปไม่ได้หรอก” เด็กสาวพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ทว่าแรงน้อยหรือจะสู้พละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มที่กำลังถูกไฟราคะแผดเผาจนมืดบอด
ภัคพงศ์ไม่ฟังคำทัดทานแม้เพียงนิด เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับทรวงอกอวบอิ่มอย่างโหยหา อารมณ์ใคร่ที่พุ่งพล่านทำให้เขาหลงลืมทุกความถูกต้องไปสิ้น
“เจ็บแค่นิดเดียวครับคนดี อดทนนิดเดียวนะครับ มันเข้าไปได้เกือบหมดแล้ว”
“ซี๊ดดด โคตรฟิตเลยไหมจ๋า อืมมม อย่าดิ้นสิไหม... ยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งเจ็บนะ”
“ถ้าพี่ภัคไม่หยุด... ไหมจะฟ้องคุณพ่อคุณแม่นะคะ!” คำขู่สุดท้ายที่หวังให้เขาหยุดกลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี ภัคพงศ์กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ก่อนจะรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างยึดไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว บังคับให้เธอต้องรับการรุกรานอย่างไร้ทางเลี่ยง เขาตัดสินใจเสือกไสตัวตนที่แข็งขืนเข้าสู่ความคับแน่นนั้นจนสุดทางในคราวเดียว!
“พี่ภัค... อื้อออ!” เสียงกรีดร้องถูกกลืนหายไปในลำคอพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรากราวกับเขื่อนแตก ภัคพงศ์ชะงักค้างไปชั่วครู่ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเพิ่งกลับมาทำงานเมื่อเขารับรู้ถึงแรงต้านทานที่ขาดสะบั้นลง พรหมจรรย์ที่เขาเคยสัญญากับตัวเองว่าจะทะนุถนอม บัดนี้เขาคือคนทำลายมันลงด้วยน้ำมือและร่างกายของเขาเอง
ปรานไหมสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวด พี่ชายจอมหื่นมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ทั้งรัก ทั้งหลง และรู้สึกผิดจนทำอะไรไม่ถูก เขาได้แต่ก้มลงจูบซับน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมในสิ่งที่เขาเพิ่งยัดเยียดให้
“ไหม... เจ็บค่ะ... พี่ภัคใจร้าย” สายตาตัดพ้อที่ส่งมาทำให้ชายหนุ่มใจเสีย เขาพยายามนิ่งค้างเพื่อให้กายสาวได้ปรับตัว แม้ความต้องการภายในจะรุนแรงจนแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
“พี่ขอโทษครับ... พี่พยายามหักห้ามใจแล้ว แต่พี่ทำไมได้” เขาพร่ำบอกเสียงอ่อนหวานพลางจูบซับน้ำตาให้อย่างเอาใจ มือร้อนยังคงลูบไล้ปลุกเร้าอารมณ์วาบหวามหวังให้เธอลืมเลือนความเจ็บปวด
“ถ้าพี่ภัคสัญญากับไหมว่าจะไม่นอกใจไหม... ไหมจะไม่บอกใคร” คำตอบนั้นทำเอาหัวใจของภัคพงศ์วูบไหว ความเป็นเจ้าของที่เพิ่งได้รับมาอย่างสมบูรณ์ปลุกสัญชาตญาณดิบในกายให้ลุกโชน เขาขยับกายอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงครางแผ่วเบาที่แสดงถึงความยินยอม
“พี่สัญญาครับ... พี่จะเป็นของไหมคนเดียว”
“ไหมจ๋า... พี่ทนไม่ไหวแล้ว ขอพี่ทำต่อให้จบเถอะนะ” เขากระซิบเสียงพร่า ทว่าเด็กสาวกลับหดตัวหนีด้วยความกังวล
“พี่ภัคพอแล้ว... ไหมกลัวท้อง”
“ไม่ท้องหรอกครับ เดี๋ยวพี่แตกนอก...” เขาไม่รอให้เธอโต้แย้ง ริมฝีปากหนาประกบปิดปากบางทันที ดูดดึงความหอมหวานอย่างโหยหา ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันกับลิ้นเล็กอย่างไม่ปรานี ทรวงอกอวบอิ่มบดเบียดกับแผงอกแกร่งจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน
“อื้อออ... อย่าแตกในนะคะพี่ภัค” ปรานไหมครางประท้วงในลำคอด้วยความรู้สึกเหมือนจะขาดใจ
ความหวาดหวั่นปนเปไปกับความเสียวซ่านที่ทวีคูณขึ้นทุกขณะ ชายหนุ่มรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างกอบกุมใบหน้าสวยให้รับจุมพิตที่หนักหน่วงและยาวนาน
“ไม่หรอก... เดี๋ยวใกล้เสร็จพี่จะเอาออกมา” เขาถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง
“พี่รักไหมนะครับ รักมาตั้งนานแล้ว”
“ไหมก็รักพี่ค่ะ...” เธอตอบพลางหอบหายใจถี่ พยายามหลบสายตาคมที่มีเสน่ห์เหลือร้ายของชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เพิ่งยัดเยียดความเป็นผัวให้เธอเมื่อครู่
“ไหมขึ้นให้พี่หน่อยสิครับ” เขาแกล้งเย้าพลางพลิกกายลงไปอยู่ด้านล่างแทน
“ไม่ค่ะ! ไหมทำไม่เป็น... แค่นี้พอแล้ว”
“นิดเดียวเองครับ มาสิ... พี่รู้นะว่าไหมทำเป็น พี่เห็นนะว่าไหมแอบอ่านโดจินบ่อยๆ” ภัคพงศ์ยิ้มกริ่มเมื่อเห็นใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความอับอายที่ถูกจับได้ เขาไม่โกรธที่เธอพยศ กลับมองว่ามันคือความท้าทายที่แสนหวาน
ด้วยความรักและความเขินอาย ปรานไหมจึงยอมทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอค่อยๆ ขยับกายขึ้นคร่อมทับบนร่างกำยำของเขา ท่าทางเงอะงะของเด็กสาวที่เพิ่งเคยสัมผัสสนามรักเป็นครั้งแรกดูน่าเอ็นดูในสายตาภัคพงศ์ มือเรียวสวยยันลงบนหน้าอกแกร่งเพื่อทรงตัว ก่อนจะค่อยๆ กดสะโพกกลมมนกลืนกินตัวตนที่แข็งขืนของเขาเข้าไปอีกครั้ง
“อ๊ะ... พี่ภัค ท่านี้มัน... อื้อ มันลึกไปค่ะ ไหมเจ็บ”
“แบบนั้นแหละครับคนดี... ลองขยับดูสิ” ปรานไหมเม้มปากแน่นก่อนจะเริ่มขยับโยกย้ายสะโพกอย่างเนิบนาบตามสัญชาตญาณที่เคยผ่านตาจากหน้ากระดาษ ท่วงท่าที่เก้ๆ กังๆ แต่ทว่ายั่วยวนโดยธรรมชาติทำเอาภัคพงศ์ถึงกับครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ทรวงอกอวบหยัดส่ายไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่เริ่มถี่กระชั้นขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะยาน ภัคพงศ์เอื้อมมือขึ้นมากอบกุมปทุมถันคู่สวยพลางช่วยประคองจังหวะให้เธออย่างรู้งาน เปลี่ยนบทเรียนนอกตำราให้กลายเป็นความทรงจำที่เร่าร้อนที่สุดในชีวิตของเด็กสาว
“พี่ภัคขา... ไหมหมดแรงแล้ว” เสียงหวานพึมพำกระเส่าพร่าหู ร่างกายเนียนนุ่มชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามผิวพรรณจนขึ้นเงาภายใต้แสงไฟสลัว
“ได้ครับคนดี... งั้นเดี๋ยวพี่จัดการต่อเองนะ”
ภัคพงศ์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความซ่านสยิว เขาประคองร่างเล็กที่กำลังหอบสั่นให้พลิกนอนตะแคงข้าง ก่อนจะแทรกกายเข้ามาจากทางด้านหลังอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น แผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับแผงอกกว้างที่ร้อนระอุราวกับจะละลายเข้าเป็นเนื้อเดียวกัน
เขาโน้มตัวลงมาโอบกอดเธอไว้จากเบื้องหลังจนไร้ซึ่งช่องว่าง มือหนาข้างหนึ่งข้างหนึ่งสอดประสานพันธนาการมือเธอไว้ ส่วนอีกข้างเคลื่อนขึ้นไปบีบเฟ้นทรวงอกอวบอัดที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจอย่างย่ามใจ ขณะที่สะโพกสอบเริ่มขยับขับเคลื่อนสอดประสานตัวตนเข้าหาเน้นย้ำความลึกซึ้งครั้งแล้วครั้งเล่า
