บทที่ 8 สัญญาของเรา
ทุกสัมผัสที่กระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างจงใจทำเอาปรานไหมถึงกับต้องแอ่นกายรับด้วยความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอเบียดสะโพกเข้าหาความอบอุ่นนั้นอย่างลืมตัว เสียงหวานครางระงมไม่ขาดสายเมื่อเขาปรนเปรอความหวาบหวามให้เธออย่างถึงใจ โดยไม่ปล่อยให้ความรู้สึกขาดตอนแม้เพียงวินาทีเดียว
“อ๊ะ... พี่ภัค...”
ปรานไหมครางหวิวเมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลง ภัคพงศ์โน้มกายลงมาแนบชิดยิ่งขึ้น เขาจัดการจับเรียวขาเนียนข้างหนึ่งขึ้นพาดบ่าแกร่ง ปรับเปลี่ยนสรีระให้สอดรับกันในท่าที่รุกรานได้ลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน
ทุกจังหวะที่เขาส่งผ่านเข้ามานั้นทั้งหนักหน่วงสลับอ่อนโยน ราวกับจงใจกลั่นแกล้งให้ร่างเล็กสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานไม่หยุดยั้ง ภัคพงศ์กดจูบลงบนลาดไหล่บางซ้ำๆ กระซิบเสียงพร่าชิดใบหู
“ไหมจ๋า... แน่นไปหมดเลย พี่จะทนไม่ไหวแล้วนะคนดี”
“พี่ภัค... มีความสุขมั้ยคะ” เธอร้องบอกพลางเบียดสะโพกเข้าหาพายุอารมณ์อย่างลืมอาย
ไม่รอช้า ภัคพงศ์พลิกประคองร่างที่แทบละลายนั้นให้กลับมาอยู่ในท่าปกติ เขาคว้าข้อเท้าคู่สวยรวบมาชิดอกเพื่อเปิดทางให้ตัวตนได้เข้าถึงส่วนลึกที่สุดของเธอ ร่างสูงควบขับพายุสวาทอย่างบ้าคลั่ง ทะยานเข้าใส่จุดหมายที่อยู่ไม่ไกล
“พี่มีความสุขที่สุดเลยไหมจ๋า ก่อนไหมไปเรียนต่อ ต้องมาให้พี่ทำแบบนี้ทุกคืนนะครับ” เสียงพูดและลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว แรงอารมณ์งวดงดงามจนถึงขีดสุด ภัคพงศ์เร่งจังหวะสุดท้ายก่อนจะถอนตัวตนออกมาในวินาทีที่หยาดอารมณ์เอ่อล้น ปลดปล่อยธารรักสีขาวขุ่นจนเปรอะเลอะหน้าท้องเนียนของเด็กสาว เขาซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น หอบหายใจโรยรินขณะโอบกอดร่างเล็กที่สั่นเทาด้วยความสุขสมไว้ในอ้อมแขน เขาหอบหายใจถี่พลางมองผลงานของตัวเอง ก่อนจะรีบหยิบทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดให้อย่างเบามือ
“พี่ภัค... ไหมขอไปห้องน้ำ” สิ้นเสียงหวานที่สั่นพร่า ภัคพงศ์ก็รวบตัวหญิงสาวขึ้นอุ้มมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำทันที
เขาประคองวางร่างบอบบางลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ความเย็นเยียบของหินอ่อนตัดกับผิวพรรณที่ร้อนระอุของเธอจนปรานไหมสะดุ้งเฮือก ชายหนุ่มแทรกตัวคุกเข่าลงระหว่างเรียวขานวลเนียนที่ยังสั่นระริก ก่อนจะซบใบหน้าลงกับความอ่อนหวานที่เขาเพิ่งรุกรานมาอย่างหนัก ปลายลิ้นอุ่นชื้นเริ่มลากผ่านจุดอ่อนไหว ปรนเปรอเธอด้วยจังหวะรัวเร็วและหนักสลับเบา จนร่างเล็กบิดเกร็ง มือบางจิกทึ้งกลุ่มผมของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่กำลังตีตื้น
“พี่ภัค... อ๊ะ ไหมปวดฉี่นะคะ... อื้มมม” เธอครางประท้วงเสียงสั่น หน้าท้องมวลมวนด้วยความรู้สึกประหลาดที่รุนแรงจนแยกไม่ออก มันเป็นความอึดอัดที่บีบคั้นอยู่ในส่วนลึก ราวกับร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“ปล่อยมันออกมา อย่าอั้นสิครับคนดี”
ภัคพงศ์เงยหน้าขึ้นจากกึ่งกลางกายสาว สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำปรือของเธอ เสียงทุ้มแหบพร่าราวกับร่ายมนตร์สะกดให้เธอวางทุกความกังวลลง
“พี่ก็ปล่อยไหมก่อนสิคะ...” ปรานไหมบอกเขาอย่างอายๆ ใบหน้าแดงก่ำร่างกายบิดเร้าด้วยความอึดอัดที่แสนหวาน ทว่าภัคพงศ์กลับไม่ยอมถอยห่าง เขาใช้ปลายนิ้วและเรียวลิ้นปรนเปรอส่วนอ่อนไหวอย่างรู้งาน เร่งจังหวะปลุกเร้าจนความรู้สึกกดดันนั้นพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง
“กรี๊ดดดดด!”
ปรานไหมหวีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อร่างกายสูญเสียการควบคุม ของเหลวใสอุ่นร้อนพุ่งทะยานออกมาพร้อมกับความรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด ร่างเล็กกระตุกสั่นเกร็งสะท้านอยู่ในอ้อมแขนเขาเนิ่นนาน ราวกับวิญญาณได้หลุดลอยไปในห้วงจักรวาลที่เต็มไปด้วยแสงสีขาวโพลน
“เห็นไหมคนดี...” ภัคพงศ์กระซิบข้างหูพลางไล้ปลายนิ้วเช็ดหยาดธารแห่งความสุขสมที่เปรอะเปื้อนอย่างอ่อนโยน
“นี่แหละคืออาการปวดฉี่ที่ไหมว่า... มันคือการที่ผู้หญิงกำลังจะถึงจุดสุดยอดต่างหากล่ะ”
“พี่ภัค...เก่งจัง ไหมไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย” เธอซบหน้าลงกับอกแกร่ง หอบหายใจโรยแรง
“ไม่เคยช่วยตัวเองเลยเหรอครับ หืม์” เขาเย้า
“เคยค่ะ... แต่พี่ภัคเก่งกว่ามาก ไหมเคยแค่ช่วยตัวเองให้พอหายเสียว แต่มันไม่เคยถึงขั้นนี้เลย”
ปรานไหมสารภาพเสียงแผ่ว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความลุ่มหลงในรสสัมผัสที่เขาหยิบยื่นให้ แม้ความเจ็บปวดจากการถูกรุกรานครั้งแรกจะยังหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ความหฤหรรษ์ที่ได้รับกลับมีอำนาจมากกว่า เด็กสาวเริ่มตระหนักในวินาทีนั้นเองว่า เธอได้ตกหลุมพรางแห่งกามารมณ์ที่พี่ชายคนนี้ขุดล่วงเอาไว้เสียแล้ว และดูเหมือนว่าหัวใจของเธอเองก็เต็มใจที่จะจมดิ่งลงไปในวังวนนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
“ไหมจ๋า...พี่อยากได้อีกรอบ พี่ขอได้มั้ย”
“ไม่เอาค่ะไหมแสบน้องสาวไปหมดแล้ว” เธอบอกหลังจากออกจากห้องน้ำมา
“เดี๋ยวก็ชินครับ แล้วจะมีความสุขมากกว่านี้อีก พรุ่งนี้มันก็จะไม่เจ็บแล้ว” เขาบอกพลางพยายามจะแทรกตัวตนเข้าไปอีกครั้ง แต่เด็กสาวกลับหดขาหนีด้วยความกลัว
“ไม่เอาแล้วค่ะพี่ภัค ไหมยังเจ็บอยู่เลย”
“ร้องไห้ทำไมครับ...” เขาถามพลางกอดปลอบ
“น้ำตามันไหลออกมาเองค่ะ” เธอตอบเสียงสะอื้น
“ไหมมีความสุขหรือเปล่า”
“เจ็บค่ะ... ไม่เห็นมีความสุขอย่างที่พี่บอกเลย”
“ครั้งแรกมันก็เจ็บแบบนี้แหละ ครั้งต่อไปมันก็จะไม่เจ็บแล้วนะ... ไหมสัญญากับพี่ได้มั้ย ว่าถ้าไปเรียนที่อังกฤษ ไหมจะไม่มีแฟนเด็ดขาด”
“ไหมสัญญาค่ะ...”
“ไหมใช้ปากให้พี่ได้มั้ยครับ” ด้วยความรักและความเกรงใจ ปรานไหมจึงยอมทำตามคำขอของเขา เธอขยับกายลงมาปรนเปรอความแข็งขืนด้วยปากเล็กๆ อย่างเก้ๆ กังๆ ภัคพงศ์ครางต่ำด้วยความพอใจในความเดียงสาที่พยายามเอาใจเขา จนในที่สุดเขาก็ไม่อาจกลั้นไหว ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดลงในโพรงปากหวานฉ่ำของเธอจนหมดสิ้น
