บทที่ 38 แค่อยากมี...พ่อ

เด็กชายที่นั่งรอบนเตียงกว้างในห้องของมารดาอย่างรู้งาน ดวงตากลมโตมองผู้เป็นแม่ที่เดินเข้ามาในห้องนอนของทั้งสอง เด็กชายได้แต่นั่งมองเงียบๆ ไม่กล้าพูดอะไรออกเพราะความกลัวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ และความผิดที่เขารู้ตัวดี เพียงขวัญได้แต่นั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองเงียบๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอตัวดุลูกชายด้วยอารม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ