บทที่ 41 หน้ามึน

หลังจากที่ทนแรงกดดันของสองพ่อลูกไม่ไหว ฉันก็ต้องยอมจำใจแต่โดยดี โดยที่ภายในห้องพักฟื้นนั้นดังไปกับเสียงเจื้อยแจ้วของลูกชายที่พูดคุยกับผู้เป็นพ่ออย่างสนุกปาก และใบหน้าที่ฉายรอยยิ้มกว้างมีความสุขทำให้ฉันที่นั่งมองทั้งสองอยู่ที่โซฟากว้างนั้นเผลอยิ้มตามกับภาพที่สองพ่อลูกนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่กว้างพอจะรอ...