บทที่ 38 เจ็บไม่เท่าฉัน

"เรื่องเมื่อคืนฉัน..." ปากหนาเปล่งพูดก่อนที่จะชะงักนิ่งไปชั่วครู่

"ขอโทษ"

"..." ทว่ากลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ฉันยังคงเมินและตั้งใจจ้องมองหน้าจออยู่อย่างนั้นทั้งที่ในใจที่ได้ยินประโยคนั้นกลับกระตุกวูบพร้อมกับความรู้สึกที่บอกไม่ถูก...แค่ไม่คิดว่าคำขอโทษจะหลุดจากออกจากปากคนอย่างเขาได้

"ขอโทษที่รุนแรง"

"ถ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ